รูปแบบการพัฒนาสินค้าโอทอปของสภาวัฒนธรรม ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มุ่งศึกษารูปแบบการพัฒนาสินค้าโอทอปของสภาวัฒนธรรมในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบทบาทสภาวัฒนธรรมในการพัฒนาสินค้าโอทอปของสภาวัฒนธรรมในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร 2) ศึกษากระบวนการในการสร้างเครือข่ายในการพัฒนาสินค้าโอทอปของสภาวัฒนธรรมในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร และ 3) เพื่อหาแนวทางการพัฒนาสินค้าโอทอปของสภาวัฒนธรรมในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร เก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 34 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาวัฒนธรรมมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาสินค้าโอทอปในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร ได้แก่ การส่งเสริมและคัดเลือกภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ การเชื่อมโยงเครือข่ายความร่วมมือระหว่างชุมชนกับภาคส่วนต่าง ๆ และการทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางในการประสานงานระหว่างหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง 2) กระบวนการสร้างเครือข่ายในการพัฒนาสินค้าโอทอปประกอบด้วย การจัดกิจกรรมความร่วมมือกับหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชน การอบรมและถ่ายทอดองค์ความรู้แก่ชุมชน และการจัดตั้งกลไกสนับสนุนการดำเนินงานในระดับพื้นที่ และ 3) แนวทางการพัฒนาสินค้าโอทอปควรมุ่งเน้นการพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงวัฒนธรรม โดยการนำทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นมาสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้า เช่น การออกแบบผลิตภัณฑ์ให้สะท้อนอัตลักษณ์ของชุมชน การสร้างเรื่องราวของสินค้า เป็นต้น ดำเนินการยกระดับมาตรฐานสินค้าโดยการพัฒนาคุณภาพสินค้า บรรจุภัณฑ์ และกระบวนการผลิตให้มีความน่าเชื่อถือและได้มาตรฐาน รวมถึงมีการใช้นวัตกรรมรวมถึงการตลาดดิจิทัล เช่น การจำหน่ายสินค้าผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ การประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ เป็นต้น เพื่อเพิ่มมูลค่าและศักยภาพในการแข่งขันของผลิตภัณฑ์ชุมชนอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยาณมิตร นรรัตน์พุทธิ. (2562). วัฒนธรรม คุณค่าสู่มูลค่า. สืบค้นจากhttp://article.culture.go.th/index.php/template-features/137-2019-07-02-06-14-35
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2564). คู่มือการจัดตั้งสภาวัฒนธรรมฉบับปี พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.
กัมพล เพ็ชรล้อมทอง, สุรภา เอมสกุล, และ ธนัสถา โรจนตระกูล. (2564). กระบวนการสร้างชุมชนเข็มแข็งอย่างยั่งยืนแบบพึ่งพาตน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(12), 354-368.
โกวิทย์ พวงงาม. (2562). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศักดิ์ดา นาสองสี และศิริรัตน์ ผายวัฒน์. (2568). เครือข่ายวัดพรหมราชกับการใช้ทุนทางวัฒนธรรมในการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์ และส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสารสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย, 7(3), 21-31.
ศิรินทิพย์ พิศวง. (2564). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ของผู้ประกอบการโอทอป เพื่อส่งเสริมเครือข่ายองค์ความรู้ จังหวัดสุรินทร์. วารสารชุมชนวิจัยและพัฒนาสังคม, 15(4), 28–41.
สัญญา สดประเสริฐ และคณะ. (2563). (2563). รูปแบบกลไกการขับเคลื่อนเศรษฐกิจและสังคมในการพัฒนาศักยภาพทุนทางทรัพยากรและทุนทางวัฒนธรรมไทย. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Neelin, J., Krasting, J., Radhakrishnan, A., Liptak, J., Jackson, T., Ming, Y., Dong, W., Gettelman, A., Coleman, D., Maloney, E., Wing, A., Kuo, Y.-H., Ahmed, F., Ullrich, P., Bitz, C., Neale, R., Ordonez, A., & Maroon, E. (2023). Process-Oriented Diagnostics: Principles, Practice, Community Development, and Common Standards. American Meteorological Society, 104, 1452-1468.
Piriyatachagul, G., Phuwanatwichit, T., Mangkhang, C., & Sarobol, A. (2020). Miang Culture: The Community Resources Management Through “Design-Based Learning” for Self-Reliance of Highland Communities in the Upper Northern Thailand. Higher Education Studies, 10(3), 63.
Lin, R. T. (2007). Transforming Taiwan aboriginal cultural features into modern product design: A case study of a cross-cultural product design model. International Journal of Design, 1(2), 45-53.
