การพัฒนาหลักสูตรนิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิตสาขานวัตกรรมการสื่อสาร ภาวะผู้นำอนาคต มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพแนวโน้ม ทิศทาง และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรนิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขานวัตกรรมการสื่อสารภาวะผู้นำอนาคต 2) พัฒนาหลักสูตรดังกล่าว และ 3) ประเมินและรับรองคุณภาพหลักสูตรโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี แบ่งการดำเนินงานออกเป็น 3 ขั้นตอน สำหรับการวิจัยเชิงปริมาณกลุ่มตัวอย่างคือหัวหน้างานและพนักงานในหน่วยงานภาครัฐ เอกชน และรัฐวิสาหกิจในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 450 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.86 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 15 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงประเด็นแล้วทำการพัฒนาหลักสูตรโดยคณะกรรมการ7 คน โดยบูรณาการผลการวิจัยกับกรอบมาตรฐาน TQF เป้าหมายของมหาวิทยาลัย และแผนพัฒนาเศรษฐกิจสังคมชาติ 20 ปี พร้อมการประเมินและรับรองคุณภาพหลักสูตรโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 7 คน
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างเห็นว่าภาวะผู้นำและการสื่อสารเชิงกลยุทธ์เป็นสิ่งที่แยกจากกันไม่ได้ในระดับมากที่สุด (M = 4.81) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.69) และการสื่อสารเชิงภาวะผู้นำเป็นแนวโน้มสำคัญที่สุดของอีก 5–10 ปีข้างหน้า (ร้อยละ 91.33) หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีจำนวน 48 หน่วยกิต ระยะเวลา 3 ปี ประกอบด้วยรายวิชาปรับพื้นฐาน รายวิชาบังคับ รายวิชาเลือก และดุษฎีนิพนธ์ จัดการเรียนการสอนในรูปแบบผสมผสาน โดยมีปรัชญามุ่งสร้างดุษฎีบัณฑิตนวัตกรทางการสื่อสารที่มีภาวะผู้นำเชิงยุทธศาสตร์ มีจริยธรรม และขับเคลื่อนสังคมได้อย่างยั่งยืน ผู้ทรงคุณวุฒิประเมินว่าหลักสูตรมีความเหมาะสม สอดคล้องกับมาตรฐานสากล และตอบสนองต่อความต้องการของสังคมได้อย่างครบถ้วน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. (2566). แผนยุทธศาสตร์มหาวิทยาลัยสวนดุสิต พ.ศ. 2566–2570. มหาวิทยาลัยสวน
ดุสิต.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2566–2580.
กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). มาตรฐานคุณวุฒิ
ระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565 (TQF). กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2569). รายงานสถิติสำมะโนธุรกิจและอุตสาหกรรม. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจ
และสังคม.
ภาษาอังกฤษ
Barrett, D. J. (2022). Leadership communication: A communication approach for senior-level
managers (5th ed.). McGraw-Hill Education.
Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2006). Transformational leadership (2nd ed.). Lawrence Erlbaum
Associates.
Bennett, N., & Lemoine, G. J. (2014). What a difference a word makes: Understanding threats
to performance in a VUCA world. Business Horizons, 57(3), 311–317. https://doi.org/10.1016/j.bushor.2014.01.001
Castells, M. (2023). Communication power (2nd ed.). Oxford University Press.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika,
(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Johansson, C., Miller, V. D., & Hamrin, S. (2014). Conceptualizing communicative leadership: A
framework for analysing and developing leaders' communication competence. Corporate Communications: An International Journal, 19(2), 147–165. https://doi.org/10.1108/CCIJ-02-2013-0007
McKinsey Global Institute. (2023). The economic potential of generative AI: The next
productivity frontier. McKinsey & Company. https://www.mckinsey.com/capabilities/mckinsey-digital/our-insights/the-economic-potential-of-generative-ai
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and practice (9th ed.). SAGE Publications.
World Economic Forum. (2023). The future of jobs report 2023. World Economic Forum.
https://www.weforum.org/publications/the-future-of-jobs-report-2023
Yukl, G. (2020). Leadership in organizations (9th ed.). Pearson Education.
