โมเดลการพัฒนาขีดความสามารถของพนักงานบริษัทเอกชนในนิคมอุตสาหกรรม เวลโกรว์ อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
คำสำคัญ:
โมเดลการพัฒนาขีดความสามารถ, พนักงานทั่วไปบริษัทเอกชน นิคมอุตสาหกรรม เวลโกรว์ อำเภอบางปะกง, จังหวัดฉะเชิงเทราบทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพความต้องการในการพัฒนาขีดความสามารถของ
พนักงานทั่วไป เพื่อพัฒนาโมเดล และประเมินโมเดลการพัฒนาขีดความสามารถของพนักงาน
ทั่วไป ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสานวิธี แบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอน ดังนี้ ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาสภาพ
ความต้องการในการพัฒนาขีดความสามารถของพนักงานทั่วไป ขั้นตอนที่ 2 การพัฒนาโมเดล
การพัฒนาขีดความสามารถของพนักงานทั่วไป ขั้นตอนที่ 3 การประเมินโมเดลการพัฒนาขีด
ความสามารถของพนักงานทั่วไป กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ พนักงานทั่วไปบริษัทเอกชนในนิคม
ดังกล่าว จำนวน 400 คน การพัฒนาโมเดลโดยผู้ทรงคุณวุฒิที่มีตำแหน่งบริหารและเกี่ยวข้องกับ
การประเมินศักยภาพบุคลากร จำนวน 17 คน ด้วยเทคนิคการสนทนากลุ่ม และกลุ่มตัวอย่าง
ที่ประเมินความเป็นไปได้และเป็นประโยชน์ในการนำไปใช้ของรูปแบบ ได้แก่ ผู้จัดการโรงงาน
ในนิคมอุตสาหกรรมเวลโกรว์ จำนวน 108 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการพัฒนาขีดความ
สามารถของพนักงานทั่วไป พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) การพัฒนาโมเดลการพัฒนาขีด
ความสามารถ สำหรับพนักงานทั่วไป พบว่ามี 10 องค์ประกอบ ได้แก่ การพัฒนาวิธีการปฏิบัติ
งานให้บรรลุเป้าหมาย การใช้ทรัพยากรขององค์กรให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด การมีส่วนร่วมใน
การกำหนดเป้าหมายขององค์กร การทุ่มเทแรงกาย แรงใจในการปฏิบัติงาน การพัฒนาความ
ฉลาดทางอารมณ์ การคำนึงถึงการใช้ทรัพยากรอย่างประหยัดและคุ้มค่า การปฏิบัติงานตามแผน
ที่วางไว้อย่างมีประสิทธิภาพ การสนับสนุนการปฏิบัติงานของทีมงาน การมีความรับผิดชอบต่อ
เป้าหมายของตนและหน่วยงาน การพัฒนาทักษะ ความรู้ความสามารถด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
และ 3) การประเมินโมเดลการพัฒนาขีดความสามารถของพนักงานทั่วไป พบว่า โดยรวมมีความ
เป็นไปได้และเป็นประโยชน์ในการนำไปใช้อยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
ทรัพยากรมนุษย์ กรณีศึกษา : โรงงานอุตสาหกรรมในเขตนิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันออก.
วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. โครงการ
บัณฑิตศึกษาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
กัลยา ศรีธิ. (2553). การพัฒนาขีดความสามารถของบุคลากรในการดำเนินงานขององค์กรบริหารส่วน
ตำบลในเขตอำเภองาว จังหวัดลำปาง. ลำปาง: หลักสูตรปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการจัดการทั่วไป มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
ชัชวาล อรวงศ์ศุภทัต. (2560). ความสำคัญของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. สืบค้นเมื่อ 10 มกราคม
2560, จาก writer:http://www.tpa.or.th/writer/read_this_book_topic.php?bookID=1314&read=
true
ถวัลย์ วรเทพพุฒิพงษ์. (2540). แนวคิด กระบวนการ และโครงสร้างการตัดสินใจ ใน การประชุมเชิง
ปฏิบัติการเพื่อเพิ่มพูนความสามารถของกำนันในการบริหารงานพัฒนาชนบท. ขอนแก่น:
โฆษะขอนแก่น.
นันทนา ธรรมบุศย์. (2540). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน. วารสารแนะแนว, 31 (166), 25-30.
นราศรี ไววนิชกุล และชูศักดิ์ อุดมศรี. (2545). ระเบียบวิธีวิจัยธุรกิจ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: สุวิริยาสาส์น.
ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร. (2560). การทำให้พนักงานเกิดความรักในการทำงาน. สืบค้นเมื่อ 10 มกราคม
2560, จาก think people consulting:https://prakal.wordpress.com/2015/10/27/ผู้นำที่ดีเขาจูงใจ
พนักงาน/
-------. (2560). ถ้าเป้าหมายขององค์กรไม่ชัดเจน ก็อย่าหวังว่าเป้าหมายของพนักงานจะชัดเจน. สืบค้น
เมื่อ 15 มกราคม 2560, จาก think people consulting:https://prakal.wordpress.com
ประพันธ์ พ่วงปรีชา. (2550). การศึกษาขีดความสามารถของพนักงานทั่วไป บริษัท โออิชิเทรดดิ้ง
จำกัด. สารนิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และ
องค์กร. กรุงเทพฯ: คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พงศ์ศรันย์ พลศรีเลิศ (2560). การกำหนดเป้าหมายขององค์กร. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2560, จาก
think people consulting:https://phongzahrun.wordpress.com/2011/12/13/
พรชัย เจดามาน. (2560). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. สืบค้นเมื่อ 10 มกราคม 2560, จาก knation
blog:http://www.oknation.net/blog/jedaman/2013/03/29/entry-1
พะยอม วงศ์สารศรี. (2542). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: สุภา.
ระพี แก้วเจริญ และฑิตยา สุวรรณะชฎ. (2543). การแบ่งเวลาปฏิบัติราชการของข้าราชการเรือนใน
ระดับบริหารอาวุโส. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
วรางค์ศิริ ทรงศิล. (2550). การกำหนดขีดความสามารถหลักและขีดความสามารถด้านการบริหารจัดการ
ของบุคลากร กรณีศึกษา: บริษัท เอ็น เอส เค แบริ่งส์ แมนูแฟคเจอริ่ง (ประเทศไทย) จำกัด.
สารนิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์กร.
กรุงเทพฯ: คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วิจารณ์ พานิช. (2560). วิธีพัฒนาขีดความสามารถที่ดีกว่าการฝึกอบรม.: สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2560,
จาก Knowledge Management: https://www.gotoknow.org/posts/498065
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2550). ทฤษฎีการประเมิน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรีศักดิ์ จามรมาน. (2549). การพัฒนาไอซีทีในองค์การสวัสดิการสังคมสมัยใหม่ เอกสารประกอบการ
สัมมนาเชิงปฏิบัติการเรื่อง “การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อพัฒนาระบบการบริการและ
นโยบายสวัสดิการสังคมไทย”, 23 สิงหาคม 2549. ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุภัคศิริ ยุทธิวัจน์. (2552). การพัฒนาศักยภาพในการปฏิบัติงาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพ: ธนธัชการ
พิมพ์.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2560). ทักษะด้านนวัตกรรมดิจิทัล สิ่งสำคัญต่อการเปลี่ยนแปลง
องค์กรสู่ยุคดิจิทัล. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2560, จาก Depa Digital Thailand: http://
www.depa.or.th/th/article/depa-กับพันธกิจนำประเทศสู่ดิจิทัล
อนุรักษ์ ทองสุโขวงศ์. (2559). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการบัญชีต้นทุน. สืบค้นเมื่อ 15 ธันวาคม 2559,
จาก Course Sallabus: https://home.kku.ac.th/anuton/cost%20accounting/
cost%20management.htm
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2547). Career Development in Practice. กรุงเทพฯ: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
-------. (2560). จิตสำนึกของความประหยัด. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2560, จาก Innovation
Training Center: www.itcinnotraining.com/detail_new.php?key=content&news_id=135
Best, J. W. (1981). Research in Education. 4th ed., New Jersey: Prentice Hall.
Burgoyne, J. (1993 June 22). The Competence Movement: Issues, Stakeholders and Prospects.
Personnel Review, Vol 22 Issue: 6-13.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of Psychological Testing. 3rd ed. New York: Harper and Row.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities.
Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607-610.
Nadler, L. & Nadler, Z. (1989). Development Human Resource. 3rd ed. San Francisco: Jossey
Bass.
Peter. (2007). Creating New School The Strategic Management of Charter Schools. from: https://
eric.ed.gov/?id=ED482409
Stufflebeam, D. L. (1997). Education Evaluation and Decision – Making. Itasca, II: F. E.
The Ken Blanchard Companies. (2009). Improve employee motivation & retention: Retrieved
March 15, 2017, from http://www.kenblanchard.com
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์จะเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารธุรกิจปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
