ความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบของการส่งออกยางพาราระหว่างประเทศไทย อินโดนีเซีย และมาเลเซีย

作者

  • สุรเกียรติ ปริชาตินนท์ คณะเทคโนโลยีการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์
  • กมลทิพย์ ใหม่ชุม คณะเทคโนโลยีการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์
  • อนุพงศ์ วงศ์ไชย ภาควิชาพัฒนาเศรษฐกิจการเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

关键词:

การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบ, ไทย, มาเลเซีย, ยางพารา, อินโดนีเซีย

摘要

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความได้เปรียบในการส่งออกยางพาราของประเทศไทย เปรียบเทียบกับอินโดนีเซีย และมาเลเซีย โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ดัชนีความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบที่ปรากฏ (Reveal Comparative Advantage: RCA) โดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิแบบอนุกรมเวลารายปีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 – 2556 ผลการวิจัยพบว่าประเทศไทยเป็นประเทศเดียวที่มีศักยภาพความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบในการส่งออกน้ำยางข้น ยางแผ่นรมควัน และยางแท่ง เนื่องจากมีค่าดัชนี RCA มากกว่า 1 ประเทศอินโดนีเซียมีศักยภาพและความสามารถในการแข่งขันการส่งออกเฉพาะยางแผ่นรมควันและยางแท่งเท่านั้น ส่วนน้ำยางข้นเห็นได้ว่าอินโดนีเซียมีความเสียเปรียบ เนื่องจากค่าดัชนี RCA น้อยกว่า 1 จึงทำให้อินโดนีเซียอาจสูญเสียความสามารถในการแข่งขันการผลิตยางพาราในตลาดโลกต่อไป และประเทศมาเลเซียมีค่าดัชนี RCA มากกว่า 1 ในการส่งออกน้ำยางข้นและยางแท่ง ยกเว้นยางแผ่นรมควันมีค่าดัชนี RCA น้อยกว่า 1 ดังนั้นแสดงให้เห็นว่าประเทศไทยมีความได้เปรียบและมีศักยภาพมากที่สุด จึงควรที่จะเร่งทำการผลิตน้ำยางข้น ยางแผ่นรมควัน และยางแท่ง เพื่อส่งขายไปยังตลาดโลก นอกจากนี้รัฐบาลไทยควรให้ความสำคัญและสนับสนุนการผลิตยางพาราภายในประเทศ เพื่อเพิ่มความสามารถในการแข่งขันกับประเทศอื่นและเป็นการสร้างความยั่งยืนให้กับการส่งออกยางพาราของไทยในอนาคต

 

##submission.authorBiographies##

##submission.authorWithAffiliation##

สาขาวิชาการจัดการ  คณะเทคโนโลยีการจัดการ  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์

##submission.authorWithAffiliation##

สาขาวิชาการจัดการ  คณะเทคโนโลยีการจัดการ  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์

##submission.authorWithAffiliation##

สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์เกษตร ภาควิชาพัฒนาเศรษฐกิจการเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

参考

ชนกนันท์ ทองขาว. (2559). ความสามารถในการส่งออกยางพาราไทยไปสู่ตลาดจีน. วารสารวิเทศศึกษา, 6(2), 26-45.

ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2556). สถิติการนำเข้า-ส่งออก. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2562, เว็บไซต์: http://dw.mof.go.th/foc/program/import_Export/index.asp

พิเชษฐ์ เชื้อเมืองพาน. (2557). การพัฒนานโยบายและยุทธศาสตร์การยางพาราสู่การเป็นผู้นำโลกของประเทศไทย, 9 พฤษภาคม 2557 ณ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์. นนทบุรี: สำนักพิมพ์ปัญญาภิวัฒน์.

พัณณินอร ศิริสุวัฒน์ และธีรศักดิ์ จินดาบถ. (2556). กลยุทธ์การพัฒนาอุตสาหกรรมส่งออกยางพาราไทยเพื่อการแข่งขันในตลาดระหว่างประเทศ. วารสารนักบริหาร, 33(2), 40-48.

ภัทรพงศ์ วงศ์สุวัฒน์, พิษณุวัฒน์ ทวีวัฒน์ และฆนัทนันท์ ทวีวัฒน์. (2561). การศึกษาความเป็นไปได้ในการลงทุนโรงงานแปรรูปไม้ยางพาราในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 2(1), 71-81.

รุ่งระวี วีระเวสส์. (2561). รูปแบบการค้าและพฤติกรรมการส่งออกของประเทศไทยในตลาดเอเชียตะวันออก. วารสารเกษมบัณฑิต, 19(1), 169-181.

วราภรณ์ ขจรไชยกูล. (2549). ยุทธศาสตร์การวิจัยและการบริหารงานวิจัยยางพารา. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

วารีรัตน์ เพชรสีช่วง. (2559). แนวโน้มธุรกิจ/อุตสาหกรรม ปี 2559-2561: อุตสาหกรรมยาง. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2562, เว็บไซต์: https://www.krungsri.com/bank/getmedia/อุตสาหกรรมยาง

สถาบันวิจัยยาง. (2560). ข้อมูลวิชาการยางพารา. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยยาง กรมวิชาการเกษตร.

สุธี อินทรสกุล และคณะ. (2560). อุตสาหกรรมยางพาราไทย: สถานภาพและแนวทางการพัฒนา สู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8, 80-107.

สิทธิพร ประวัติรุ่งเรือง และสมยศ อวเกียรติ. (2558). สถานการณ์และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการส่งออกยางพาราไทยไปยังตลาดสาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 91-99.

สุนิสา สังข์ทอง และคณะ. (2555). การวิเคราะหศักยภาพการสงออกยางพาราของประเทศไทย, 16-19 กุมภาพันธ์ 2555 ณ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.

สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2560). สถิติการเกษตรของประเทศไทยปี 2559. นนทบุรี: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2561). สถานการณ์สินค้าเกษตรที่สำคัญและแนวโน้ม ปี 2560.กรุงเทพฯ: อักษรสยามการพิมพ์.

อุดมศรี ชวานิสากุล. (2544). การวิเคราะหศักยภาพการสงออกยางธรรมชาติของประเทศไทย. วิทยานิพนธวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร.

Balassa, B. (1965). Trade Liberalization and Revealed Comparative Advantage. Manchester School of Economics and Social Studies, 33(1), 99-123.

International Trade Center. (2016). Trade Map: Trade Statistics for International Business Development. Retrieved January 30, 2019, Website: http:// www.trademap.org

Kawano, M. (2019). Changing Resource-Based Manufacturing Industry: The Case of the Rubber Industry in Malaysia and Thailand. Singapore: Springer.

Ricardo, D. (1817). On the Principles of Political Economic and Taxation. London: John Murray.

United Nations Commodity Trade Statistics Database (a). (2014). Statistics Total Product of World Exports 2009-2013. Retrieved June 20, 2018, Website: http://comtrade.un.org

United Nations Commodity Trade Statistics Database (b). (2014). Statistics Natural Rubber Latex of Thailand, Indonesia and Malaysia exports 2009-2013. Retrieved June 30, 2018, Website: http://comtrade.un.org

United Nations Commodity Trade Statistics Database (c). (2014). Statistics Natural Rubber in Smoked Sheets of Thailand, Indonesia and Malaysia exports 2009-2013. Retrieved July 2, 2018, Website: http://comtrade.un.org

United Nations Commodity Trade Statistics Database (d). (2014). Statistics Technically Specified Natural Rubber of Thailand, Indonesia and Malaysia exports 2009-2013. Retrieved July 13, 2018, Website: http://comtrade.un.org

##submission.downloads##

已出版

2020-12-25

##submission.howToCite##

ปริชาตินนท์ ส., ใหม่ชุม ก., & วงศ์ไชย อ. (2020). ความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบของการส่งออกยางพาราระหว่างประเทศไทย อินโดนีเซีย และมาเลเซีย. Business Administration and Management Journal Review, 12(2), 113–126. 取读于 从 https://so01.tci-thaijo.org/index.php/bahcuojs/article/view/151695

栏目

Research Articles