อักษร U และอักษร V พี่น้องฝาแฝด และอักษร W เพื่อนต่างชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อักษร U และอักษร V นับว่ามีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิด ไม่ใช่เพียงเพราะเรียงลำดับต่อเนื่องกันมาในระบบอักษร ทั้งคู่ถือว่าเป็นอักษรตัวเดียวกันในภาษาละติน และใช้แทนเสียงสองเสียง คือเสียงสระ [u] และเสียงอรรธสระ [w] ก่อนที่เสียงแรกจะพัฒนากลายเป็นเสียงสระ [y] และเสียงที่สองกลายเป็นเสียงพยัญชนะ [v] ในภาษาฝรั่งเศสตั้งแต่ช่วงยุคกลาง การที่อักษรแฝดคู่นี้ ใช้แทนสองเสียงก่อให้เกิดความสับสนในการอ่านเป็นอย่างมาก นำมาสู่การปฏิรูปการเขียนสะกดครั้งใหญ่ในภาษาฝรั่งเศสเพื่อให้อักษรทั้งสองตัวนี้ใช้แยกออกจากกัน ส่วนอักษร W นั้นภาษาฝรั่งเศสรับเข้ามาในระบบอักษรราวศตวรรษที่ 19 พร้อมกับคำยืมจากภาษาต่างประเทศ จึงไม่ใช้สะกดคำใดในภาษาฝรั่งเศสเลย บทความชิ้นนี้จะนำเสนอประวัติความเป็นมาทางภาษาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความเป็นมา วิวัฒนาการและความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดของอักษรทั้งสามนี้เพื่อช่วยอธิบายปรากฏการณ์ทางภาษา
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คู่มือสนทนาฉบับพกพาภาษาฝรั่งเศส. (2556). Berlitz (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: หน้าต่างสู่โลกกว้าง.
สอางค์ มะลิกุล. (2556). ไวยากรณ์ฝรั่งเศส (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
BECHADE, H. -D. (1994). Grammaire française. Paris : Presses Universitaires de France.
BONNARD, H. (1953). Notions de style de versification et d’histoire de la langue française. Paris : Société universitaire d’Editions et de Librairie.
DONOHUE-GAUDET, M. -L. (1969). Le vocalisme et le consonantisme. Paris : Librairie Delagrave.
FOUCHE, P. (1959). Traité de prononciation française. Paris : Editions Klincksieck.
GAATONE, D. (1976). « Semi-voyelles de transition en français ». Folia Linguistica.
Nr. x-3/4. Den Haag : Mouton.
GRAMMONT, M. (1966). Traité pratique de prononciation française. Paris : Librairie Delagrave.
______. (2001). Grands repères culturels pour une langue : le français. Sous la direction de Roberte Tommassone. Collection dirigée par Roberte Desplanques. Paris : Hachette Education.
______. (2003). Le Grand livre de la langue française. Sous la direction de Marina YAGUELLO. Paris : Editions du Seuil.
GREVISSE, M. (2005). Le Bon Usage (Treizième Editions). DeBoeck : Duculot.
LABORDERIE, N. (2012). Précis de phonétique historique. Paris : Armand Colin.
LEON, M. (2003). Exercices systématiques de prononciation française. Paris : Hachette Français langue étrangère.
LEON, P., & LEON, M. (1969). Introduction à la phonétique corrective (Deuxième Edition). Paris : Hachette/Larousse.
LEON, P. R. (1961). Prononciation du français standard. Paris : Didier.
Le Nouveau Petit Robert. (1988). Paris : Dictionnaires Le Robert.
______. (1996). Paris : Dictionnaires Le Robert.
LYCHE, C., & GIRARD, F. (1995). « Le mot retrouvé ». Lingua. Elsevier. 205-221.
MALMBERG, B. (1972). Phonétique française. Kristianstad : Hermods.
MARTINON, P. (1913). Comment on prononce le français. Paris : Larousse.
PERRET, M. (2008). Introduction à l’histoire de la langue française (3e édition). Paris : Armand Colin.
TRANEL, B. (2003). « Les sons du français ». Le grand livre de la langue française. Sous la direction de Marina YAGUELLO. Paris : Seuil.
WAGNER, R. L., & PINCHON, J. (1962). Grammaire du français classique et moderne. Paris : Hachette.
WIOLAND, F. (2005). La vie sociale des sons du français. Paris : L’Harmattan.
YAGUELLO, M. (1981). Alice au pays du langage. Paris : Editions du Seuil.
