ข้อสังเกตว่าด้วยแนวทางการกระจายอำนาจของคณะทำงานการปฏิรูปด้านการปกครองท้องถิ่น และข้อควรพิจารณาในการการปฏิรูปการกระจายอำนาจแนวเศรษฐศาสตร์การเมืองท้องถิ่น

ผู้แต่ง

  • Olarn Thinbangtieo ผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำภาควิชารัฐศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

คำสำคัญ:

การกระจายอำนาจ, การปฏิรูปด้านการปกครองท้องถิ่น, แนวเศรษฐศาสตร์การเมืองท้องถิ่น

บทคัดย่อ

ข้อเสนอการปฏิรูปการกระจายอำนาจและปกครองท้องถิ่นของสำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม 2557 ให้ความสำคัญที่ 1) การปรับเปลี่ยนโครงสร้างการบริราชการแผ่นดิน 2) จัดความสัมพันธ์ระหว่างราชการส่วนกลาง ส่วนภูมิภาคและส่วนท้องถิ่นใหม่โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างส่วนภูมิภาคและส่วนท้องถิ่น 3) การจัดแบ่งภารกิจระหว่างราชการส่วนต่าง ๆ และ 4) กระบวนการกำกับดูแลที่เหมาะสมระหว่างราชการส่วนต่าง ๆ กับท้องถิ่น เพื่อสร้างประสิทธิภาพในการบริหารราชการ ซึ่งละเลยการวิเคราะห์แบบองค์รวมและขาดการวิพากษ์อย่างถึงรากถึงโคนของรากเหง้าของปัญหาการกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่น ปัญหาของชุมชนท้องถิ่นไทยปัจจุบันมีความซับซ้อนมากขึ้น เนื่องจากมีเงื่อนไขและปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อชุมชนท้องถิ่นและองค์กรปกครองส่วน ท้องถิ่น รวมทั้งมีผู้มีส่วนได้เสียมากขึ้นในสนามอำนาจท้องถิ่น

ข้อควรพิจารณาในการปฏิรูปการกระจายอำนาจแนวเศรษฐศาสตร์การเมืองท้องถิ่น คือ คณะทำงานการปฏิรูปจะต้อง 1) ปรับเปลี่ยนความคิดและโลกทัศน์ 2) สร้างกระบวนทัศน์ใหม่ว่าด้วยการกระจายอำนาจไปสู่ท้องถิ่น 3) วิเคราะห์ปรากฏการณ์แบบองค์รวมและบูรณาการ 4) ผสมผสานกับแนวคิดท้องถิ่นนิยม ให้ความสำคัญกับประวัติศาสตร์ท้องถิ่น วัฒนธรรมชุมชน สิทธิชุมชน อัตลักษณ์ชุมชน รวมทั้งภูมิปัญญาท้องถิ่น และ 5) คำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงของโลกาภิวัตน์ที่มีผลกระทบต่อสังคมชุมชนท้องถิ่น

นอกจากนี้ คณะทำงานฯ ต้องเน้นเป้าหมายหลักของการกระจายอำนาจ คือ การกระจายอำนาจการตัดสินใจบางส่วนให้แก่ชุมชนท้องถิ่นและประชาชนในท้องถิ่นให้ได้มีส่วนในการกำหนดอนาคตตนเอง และมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบายสาธารณะทางตรงของชุมชน ประชาชนในท้องถิ่นจะมีความภาคภูมิใจในความเป็นคนท้องถิ่นและชุมชนท้องถิ่นที่ที่เขาอาศัยและเขาเป็น นั่นคือ ต้องให้ความสำคัญกับยุทธศาสตร์การสร้างความเข้มแข็งจากชุมชน ส่งเสริมให้ประชาชนในท้องถิ่นได้เรียนรู้และมีส่วนร่วมในการจัดการชุมชนท้องถิ่นด้วยตนเองร่วมกันกับองค์กรปกครองท้องถิ่น ดังนั้นข้อเสนอการปฏิรูปในบทความนี้จึงต้องการคืนอำนาจกลับไปให้ชุมชนท้องถิ่นและคนในท้องถิ่น ควบคู่ไปกับปรับเปลี่ยนโครงสร้างการบริหาราชการที่สมดุลระหว่างส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค และส่วนท้องถิ่น

เอกสารอ้างอิง

คณะทำงานเตรียมการปฏิรูปเพื่อคืนความสุขให้คนในชาติ สำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม. (2557). กรอบความเห็นการปฏิรูปประเทศไทย : ด้านการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: คณะทำงานเตรียมการปฏิรูปเพื่อคืนความสุขให้คนในชาติ สำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม.

ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์ และชัยณรงค์ เครือนวน. (2551). โครงสร้างอำนาจท้องถิ่นระดับตำบลในเขตภาคตะวันออกและจังหวัดปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร. ชลบุรี: คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์ และโอฬาร ถิ่นบางเตียว. (2550). โครงสร้างอำนาจในจังหวัด-ชลบุรีกับนัยในการขับเคลื่อนโครงการทางสังคม. กรุงเทพฯ: สถาบันการจัดการเพื่อชนบทและสังคม มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย-ในพระบรมราชูปถัมภ์.

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2550). เศรษฐกิจไทยภายใต้กระแสโลกาภิวัตน์ : การปฏิรูปเชิงสถาบัน. กรุงเทพฯ: คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ธนณัฏฐ์ ศรีโอษฐ์. (2556). พลวัตของเครือข่ายอำนาจท้องถิ่นในจังหวัดชลบุรีในยุคของการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

ปราโมทย์ ภักดีณรงค์. (2556). ปัญหาเชิงโลกาภิวัตน์ในขบวนการท้องถิ่นนิยมของเพลงโคราช. ใน วารสารเทคโนโลยีสุรนารี, 7 (2).

พัฒนา กิติอาษา. (2546). ท้องถิ่นนิยม : การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ.

ภาณุ ธรรมสุวรรณ. (2546). รายงานวิจัยการติดตามผลการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

ยงยุทธ ชูแว่น. (2554). ความสำคัญและขอบเขตของประวัติศาสตร์ท้องถิ่นในปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์. (2535). วัฒนธรรมอํานาจนิยมอุปถัมภ์กับระบบราชการ คอลัมน์ “จากพระจันทร์ถึงสนามหลวง. ใน ผู้จัดการรายวัน, ฉบับวันศุกร์ที่ 14 สิงหาคม 2535.

รุ้งนภา ยรรยงเกษมสุข. (2555). การโหยหาอดีต : ความเป็นอดีตในสังคมสมัยใหม่. ใน วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 4 (2).

ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2555). การปฏิรูปการกระจายอำนาจและการจัดการปกครองท้องถิ่น ชุดหนังสือ การสำรวจองค์ความรู้เพื่อการปฏิรูปประเทศไทย. กรุงเทพฯ: เปนไท.

สีลาภรณ์ บัวสาย. (2551). ความสำคัญและบทบาทของประวัติศาสตร์ท้องถิ่นในปัจจุบัน. ใน ประชาคมวิจัย, (87).

เสน่ห์ จามริก. (2544). กระแสชุมชนท้องถิ่น ในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน.

โอฬาร ถิ่นบางเตียว. (2554). พัฒนาการของโครงสร้างอำนาจท้องถิ่นในภาคตะวันออก: วิเคราะห์ในเชิงเศรษฐศาสตร์การเมือง. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขารัฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

_______. (2557). กลไกและกระบวนการการมีส่วนร่วมของประชาชนในการปกครองตนเองของท้องถิ่น: กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตพื้นที่จังหวัดชายฝั่งทะเลตะวันออก. ใน วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 6 (3).

_______. (2558). เอกสารประกอบการสอนชุดที่ 1 วิชาเศรษฐศาสตร์การเมืองท้องถิ่น (Political Economy of locality). ชลบุรี: คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

Webster’s Dictionary of the English Language Unabridged Encyclopedic Edition. (1977). New York: Publishers International Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-06-29

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ