แนวทางการขับเคลื่อนสถานศึกษาไทยสู่ความเป็นเลิศตามมาตรฐานสากลอย่างยั่งยืน

Article Sidebar

PDF
เผยแพร่แล้ว: มิ.ย. 1, 2025
คำสำคัญ:
ความเป็นเลิศขององค์กร มาตรฐานสากล การพัฒนาอย่างยั่งยืน

Main Article Content

พีรวัส ศิรินานันท์
โรงเรียนบ้านม่วงโป้ สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 1
วชิรา ศิรินานันท์
โรงเรียนบ้านสาวะถี (สาวัตถีราษฎร์รังสฤษฏิ์) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 1
ณัฐวัฒน์ ธรรมทวีวิทย์
โรงเรียนบ้านหว้าทอง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2

บทคัดย่อ

บทความวิชาการฉบับนี้มุ่งเสนอแนวทางการขับเคลื่อนสถานศึกษาไทยสู่ความเป็นเลิศตามมาตรฐานสากลอย่างยั่งยืน ท่ามกลางบริบทของการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และเทคโนโลยีระดับโลก ซึ่งส่งผลให้ประเทศไทยจำเป็นต้องยกระดับคุณภาพการศึกษาเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผลการประเมินจากเวทีนานาชาติ เช่น PISA และ TIMSS สะท้อนถึงคุณภาพการศึกษาที่ยังอยู่ในระดับต่ำ โครงการ “โรงเรียนมาตรฐานสากล” ที่ริเริ่มโดยสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) จึงเป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาการจัดการศึกษา โดยใช้แนวทางการบริหารจัดการด้วยระบบคุณภาพ (OBECQA) ที่พัฒนาจากเกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ (TQA) ซึ่งมีกรอบแนวคิด 7 หมวดหลัก ได้แก่ การนำองค์กร การวางแผนเชิงกลยุทธ์ การมุ่งเน้นผู้เรียนและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย การวัดและวิเคราะห์ผลการดำเนินงาน การมุ่งเน้นบุคลากร การมุ่งเน้นการปฏิบัติการ และผลลัพธ์ นอกจากนี้ยังเน้นการบูรณาการแนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) เพื่อสร้างความสมดุลด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม โดยมีเป้าหมายสูงสุดในการพัฒนาผู้เรียนให้มีศักยภาพเป็นพลโลก (World Citizen) และสร้างความเชื่อมั่นในระบบการศึกษาของไทยในระดับนานาชาติ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศิรินานันท์ พ., ศิรินานันท์ ว., & ธรรมทวีวิทย์ ณ. (2025). แนวทางการขับเคลื่อนสถานศึกษาไทยสู่ความเป็นเลิศตามมาตรฐานสากลอย่างยั่งยืน. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย, 15(2), 91–100. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/CAS/article/view/282825
ฉบับ
ปีที่ 15 ฉบับที่ 2 (2025): เมษายน-มิถุนายน
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
Creative Commons License

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

เงื่อนไขและข้อตกลงการตีพิมพ์เผยแพร่

  1. กระบวนการประเมิน: บทความทุกเรื่องต้องผ่านการพิจารณาให้ความเห็นและประเมินคุณภาพทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Reviewers) ที่มีความเชี่ยวชาญ อย่างน้อย 3 ท่านต่อบทความ โดยรูปแบบการประเมินเป็นแบบปกปิดรายชื่อทั้งสองฝ่าย (Double-Blind Peer Review)

  2. การตีพิมพ์ซ้ำซ้อน: บทความที่ส่งมาต้องไม่เคยได้รับการตีพิมพ์ในวารสารอื่นใดมาก่อน และไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น

  3. ข้อตกลงลิขสิทธิ์: บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ห้ามนำส่วนใดส่วนหนึ่งไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร

  4. ความรับผิดชอบด้านเนื้อหา: เนื้อหา ข้อคิดเห็น ทัศนะ และความถูกต้องของข้อมูลทั้งหมดในบทความ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์แต่เพียงผู้เดียว โดยไม่เกี่ยวข้องหรือถือเป็นความเห็นของบรรณาธิการและวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย

เอกสารอ้างอิง

เกษร เกษมชื่นยศ. (2563). การพัฒนาของไทยตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารจันทรเกษมสาร, 26(1); 22–30.

จารุวรรณ พลอยดวงรัตน์. (2557). การบริหารจัดการโรงเรียนมาตรฐานสากลสู่ความเป็นเลิศ. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 11(20).

ดรัญชิดา จุลรักษา. (2564). การศึกษาปัจจัยการพัฒนาองค์กรอย่างยั่งยืนที่มีผลต่อความพึงพอใจและความสำเร็จขององค์กรผ่านการรับรู้ได้ของพนักงานภายในบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด (สำนักงานใหญ่) ตามแนวคิดภาวะผู้นำอย่างยั่งยืน (Sustainable Leadership). สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัญฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.

นฤภพ ขันทับไทย. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการโรงเรียนมาตรฐานสากลสู่ความยั่งยืน. Journal of Social Science and Buddhistic Anthropology, 7(7); 163-180.

ภาสกร บุญคุ้ม และรัตนา ด้วยดี. (2565). การพัฒนาที่ยั่งยืน: การขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนด้วยงานวิจัย. วารสารวิชาการ ปขมท, 12(1); 165–176.

ลักษิกา คำเวียง. (2566). การศึกษาปัจจัยการพัฒนาองค์กรอย่างยั่งยืนภายหลังสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโควิด 2019 ในประเทศไทย ตามแนวคิด Sustainable Leadership กรณีศึกษาบริษัทในอุตสาหกรรมโลจิสติกส์. สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัญฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.

รัญชิดา จุลรักษา. (2564). การศึกษาปัจจัยการพัฒนาองค์กรอย่างยั่งยืนที่มีผลต่อความพึงพอใจและความสำเร็จขององค์กรผ่านการรับรู้ได้ของพนักงานภายในบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด (สำนักงานใหญ่). สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.

สิริกานต์ เอื้อธารากุล, ปพนสรรค์ โพธิพิทักษ์ และสุพัฒนา หอมบุปผา. (2566). การพัฒนากลยุทธ์การพัฒนาสถานศึกษาสู่โรงเรียนมาตรฐานสากล. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(2); 543–558.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการดำเนินงานโรงเรียนคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). เป้าหมายในการพัฒนาอย่างยั่งยืน. [ออนไลน์]. Available: https://sdgs.nesdc.go.th/ (สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 2568).

อณัส ซาดัดคาน, นิลรัตน์ นวกจิไพฑูรย์, บูรินทร์ภัฏ พรหมมาศ. (2565). การบริหารสถานศึกษาสู่โรงเรียนมาตรฐานสากลสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช. Journal of Buddhistic Sociology, 7(2); 223–237.

Gupta, J., & Vegelin, C. (2016). Sustainable development goals and inclusive development. International Environmental Agreements, 16, 433–448.

Sharma, M.P., Sadana, B.L., & Kaur, H. (2014). Public Administration in Theory and Practice. Allahabad: Kitab Mahal.

UNESCO. (1997). Education for a Sustainable Future: A Transdisciplinary Vision for Concerned Action. Thessaloniki: UNESCO & The Government of Greece.

United Nations in Thailand. (2025). Sustainable development in Thailand: Progress and challenges toward the 2030 Agenda. United Nations.