การจำแนกทางความหมายของชื่อผักพื้นบ้านในภาษาไทลื้อ

Main Article Content

อุมาภรณ์ สังขมาน

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มุ่งเน้นการวิเคราะห์องค์ประกอบทางความหมายของชื่อผักพื้นบ้านในภาษาไทลื้อโดยประยุกต์แนวคิดทางอรรถศาสตร์ปริชานสองแนวคิด ได้แก่ ความหมายและการจัดประเภทในการวิเคราะห์ ทั้งนี้รวบรวมข้อมูลจากชาวไทลื้อจำนวน 10 คนในแคว้นสิบสองปันนา  มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ด้วยการสังเกต การสัมภาษณ์และแบบสอบถาม


        ผลการศึกษาพบชื่อผักพื้นบ้าน 56 ชื่อ จากการวิเคราะห์อรรถลักษณ์ของชื่อเหล่านี้พบมิติความต่าง 7 มิติ ได้แก่ สี ขนาด รูปร่าง รสชาติ ชาติพันธุ์ ที่ตั้งและ ลักษณะเฉพาะ นอกจากนี้ชื่อเหล่านี้ยังแยกได้ 3 ระดับ ได้แก่ ระดับชื่อพืช ระดับชื่อย่อย และระดับชื่อสมาชิกกลุ่มย่อย เช่นเดียวกับกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ในภาษาตระกูลไท


        กล่าวโดยสรุปการศึกษานี้แสดงให้เห็นถึงโลกทัศน์ของชาวไทลื้อเรื่องผักพื้นบ้านที่ใช้เป็นอาหาร การจัดประเภททางความหมายยังไม่ซับซ้อนเพราะชื่อส่วนใหญ่เป็นชื่อทั่วไปในระดับชื่อพืช นอกจากนี้การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมยังทำให้ชาวไทลื้อไม่รู้จักชื่อผักพื้นบ้านรวมถึงไม่บริโภคอีกต่อไป

Article Details

ประเภทบทความ
Articles

เอกสารอ้างอิง

พรเพ็ญ ตันประเสริฐ. (2555). ระบบเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทลื้อในสิบสองปันนา. วารสาร
เผยแพร่ความรู้ทางวิชาการและงานวิจัย ปีที่ 19. ฉ.1 น.99 -113.

รัตนา จันทร์เทาว์และเชิดชัย อุดมพันธ์. (2560) . ชื่ออาหารท้องถิ่นอีสานและภาคใต้: มุมมอง
ด้านอรรถศาสตร์ ชาติพันธุ์. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยา
เขตหาดใหญ่ 9, 1 (มกราคม – มิถุนายน 2560) 63-89.

ราชบัณฑิตยสถาน. 2553. พจนานุกรมศัพท์ภาษาศาสตร์ (ภาษาศาสตร์ประยุกต์) ฉบับ
ราชบัณฑิตยสถาน. กรงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

อนัตตยา คอมิธิน. (2548). การศึกษาการตั้งชื่ออาหารในภาษาไทยตามแนวทฤษฎี
อรรถศาสตร์ปริชาน. วิทยานิพธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา
ภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อุมาภรณ์ สังขมาน. (2552). “การศึกษาทางความหมายและการจัดประเภทของ “ผัก” และ
“ผลไม้” ในการประชุมวิชาการระดับชาติ เรื่อง ภาษาไทยมาตรฐาน ภาษาไทยถิ่น และ
ภาษาย่อยสังคมของไทย: ประเด็นปัญหาและข้นค้นพบใหม่, 15 มีนาคม 2552,
เชียงราย ราชอาณาจักรไทย.

______. (2554). “การตั้งชื่อภาษาไทยของผักพื้นบ้านในจังหวัดสระบุรี”. มนุษยศาสตร์ใน
ทศวรรษ ใหม่: พลวัตแห่งองค์ความรู้กับพหุลักษณ์ทางวัฒนธรรม. กรุงเทพ: แซท โฟร์
พริ้นติ้งจำกัด.

Boas, F. (1964a). “Linguistics and Ethnology.” in D. Hymes. (ed.) Language in
Culture and Society: A Reader in Linguistics and Anthropology. UK:
Harper and Row, Ltd., 15-26.

______. (1964b). “On Geographical Names of the Kwakiutl Indians.” in D.
Hymes. (ed.) Language in Culture and Society: A Reader ikiutl n
Linguistics and Anthropology. UK: Harper and Row, Ltd., 171-182.

Evans, V. and M. Green. (2006). Cognitive Linguistics: An introduction. Edinburgh
University Press: British.

Dong, F. (1984). “Xishuangbanna today”. China’s Minority Nationalities. Beijing:
China Reconstructs. p. 74-85.

Frake, C. O. (1962). “The ethnographic study of cognitive systems.” Reprinted
in Language and Cultural Description, Essays by Charles O. Frake.
Selected by Anwar S. Dil. Standford : Standford University Press.

Kumtanode, S. (2006). Thai Regional Cooking Terms: an ethnosematnic study.
The degree of doctor of philosophy (Linguistics), Mahidol University.

Majid, A. (2012). “A Guide Stimulus-based Elicitation for Semantic Categories”
In The Oxford Handbook of Linguistic work. Thieberger, N., ed., UK:
Oxford University Press.

Rosch, E. (2009). “Categorization” in Cognition and Pragmatics. Dominiek
Sandra, Jan-Ola Ostman and Jef Verschueren, ed., John Benjamin
Publishing: USA.

Schliesinger, J. (2000). Ethnic Groups of Thailand Non-Tai-Speaking Peoples.
Bangkok: Thailand.

Taylor, J. R. 1995. Linguistic categorization: Prototypes in linguistic theory. 2nd
edition. Oxford: Clarendon Press.

Umaporn Sungkaman. (2009). “The semantic categorization of Mon and Thai
native vegetable names” presentation in The Forth International
Conference on Austroasiatic Linguistics (ICCL 4) 29-30 October 2009,
Mahidol University, Nakornpathom, Thailand.

Ungerer, F. and H. J. Schmid. (1996). An Introduction to Cognitive Linguistics.
London and New York: Longman.

Yule, G. (2006). The Study of Language. 3rd ed. Cambridge: Cambridge
University Press.