การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดในการใช้คำไม่แท้ในภาษาจีนของนักศึกษาไทยระดับปริญญาตรีและข้อเสนอแนะในการสอน กรณีศึกษา : นิสิตสาขาวิชาภาษาจีนธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ประเทศไทย นิสิตสาขาวิชาภาษาจีนธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ประเทศไทย

บทคัดย่อ

“ข้อผิดพลาดในการใช้คำไม่แท้” นับเป็นเรื่องยากเรื่องหนึ่งสำหรับการสอนภาษาจีนในประเทศไทย และยังถือเป็นอุปสรรคสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อการพัฒนาภาษาจีนของนักศึกษาไทยอีกด้วย ซึ่งระหว่างการเรียนการสอนนั้น “ข้อผิดพลาดในการใช้คำไม่แท้” เป็นข้อผิดพลาดจำเพาะในการเรียนรู้ภาษาจีนระดับปัจเจกบุคคล ผู้สอนจำต้องสร้างสถานการณ์ต่างๆ ขึ้นในระหว่างการสอน เพื่อสอดแทรกความสำคัญในเรื่อง “ข้อผิดพลาดในการใช้คำไม่แท้” ด้วยเหตุนี้จึงนับเป็นความท้าทายระหว่างผู้สอนและผู้เรียนอีกระดับหนึ่ง ดังนั้นเพื่อเป็นการเสนอแนวคิดและวิธีการใหม่ในการแก้ปัญหา “ความยาก” ในการเรียนการสอนนี้ ทั้งยังเป็นการปรับปรุงและพัฒนาการเรียนการสอนในชั้นเรียนนั้น บทความฉบับนี้จึงได้ใช้แบบสอบถามเพื่อวิเคราะห์ข้อผิดพลาดในการเรียนรู้คำไม่แท้ในภาษาจีนของนักศึกษาไทยระดับปริญญาตรีโดยมีนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในประเทศไทยเป็นกรณีศึกษา จากแบบสอบถามพบว่าข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นระหว่างการเรียนรู้คำไม่แท้ของนักศึกษาระดับปริญญาตรีแบ่งออกเป็น 5 ประเภท ได้แก่ ข้อผิดพลาดจากการตกหล่นคำ ข้อผิดพลาดจากการใช้คำผิด ข้อผิดพลาดจากการใช้คำมากเกิน ข้อผิดพลาดจากการใช้ชุดคำผิด ข้อผิดพลาดจากการลำดับความในประโยคผิด ซึ่งสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดนั้นก็คือการถ่ายโยงภาษาแม่ การถ่ายโยงความรู้ทางภาษาของภาษาเป้าหมาย ผลกระทบจากการสื่อสาร สื่อการสอนที่ไม่เหมาะสม ครูผู้สอนอธิบายไม่ครบถ้วน จากการรวบรวมข้อมูลแสดงให้เห็นว่า ข้อผิดพลาดในการใช้คำบุพบทมีอัตราการใช้ที่ผิดสูงสุด ส่วนข้อผิดพลาดในการใช้คำสันธานและคำวิเศษณ์มีอัตราการใช้คำผิดน้อยสุด ซึ่งจากข้อมูลผู้เขียนได้ทำการศึกษากลยุทธ์ในเรียนคำไม่แท้และนำเสนอแนวคิดไว้ในบทความฉบับนี้ด้วย