การศึกษาเปรียบเทียบทางอรรถศาสตร์ปริชานของคำ “ใจ” ในภาษาจีนและไทย

บทคัดย่อ

บทความนี้เขียนขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์คำว่า “ใจ” ของภาษาจีนและภาษาไทยในด้านความหมายพื้นฐาน รวมถึงความหมายในบริบททางวัฒนธรรมของทั้ง 2 ภาษา โดยการศึกษานั้นใช้ทฤษฎีทางอรรถศาสตร์ปริชานเป็นทฤษฎีหลักในการวิเคราะห์ข้อมูล ทั้งนี้คำว่าคำว่า “ใจ” ของภาษาจีนและภาษาไทยที่ผู้วิจัยนำมาวิเคราะห์อ้างอิงจากพจนานุกรมภาษาจีนสมัยใหม่ ฉบับตีพิมพ์ที่ 7 และพจนานุกรมราชบัณฑิตสถาน ฉบับปีพศ.ที่ 2554 ผลจากการวิจัยค้นพบว่า คำว่า”ใจ” ในภาษาจีนและไทยนั้นมีจุดที่เหมือนและต่างกัน โดยในภาษาจีนและไทยคำว่า”ใจ” นั้นมีพื้นฐานความหมายมาจากคำว่าหัวใจ ต่อมาความหมายของภาษาก็ได้เปลี่ยนไปตามบริบทของวัฒนธรรมของภาษานั้นๆ ความหมายที่เกิดขึ้นใหม่ของคำว่าใจได้ครอบคลุมถึงความรู้สึกนึกคิดของคนรวมถึงความหมายที่แสดงให้เห็นถึงการเป็นหัวใจของนามธรรมและรูปธรรม ส่วนในด้านความแตกต่างนั้น คำว่า”ใจ” ไทยยังมีความถึงลมหายใจอีกด้วยซึ่งในภาษาจีนไม่มีในความหมายดังกล่าว จากผลวิจัยจะเห็นได้ว่าทฤษฎีอรรถศาสตร์ส่งผลความคล้ายคลึงของคำว่า”ใจ” ในภาษาจีนและไทย ส่วนปัจจัยทางด้านบริบทวัฒนธรรมไม่ว่าจะในด้านสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์ ประเพณีและวัฒนธรรมของแต่ละภาษาส่งผลต่อความแตกต่างของความหมายของคำว่าใจในภาษาจีนและไทย