ความสัมพันธ์ระหว่างตำราต้าเสฺวียกับตำราจงยง The relationship between "Daxue" and "Zhongyong"
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งนำเสนอความหมายและความสัมพันธ์ระหว่างตำราต้าเสฺวียกับตำราจงยงใน 3 ประเด็น ประการที่ 1 วาทกรรมการสืบทอดสายตรงของวิถีแห่งธรรม（道统）กับการกำเนิดของตำราทั้งสี่ ตำราต้าเสฺวียกับตำราจงยงถูกโยงให้สัมพันธ์กันด้วยสาแหรกการสืบทอดวิถีแห่งธรรม และตำราทั้งสี่ก็เป็นผลผลิตของวาทกรรมดังกล่าว ประการที่ 2 ตำราต้าเสฺวียกับตำราจงยงมีความสัมพันธ์ในด้านเนื้อหา ตำราทั้งสองนำเสนอเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกัน เพียงแต่นำเสนอในมุมที่ต่างกันและใช้คำสำคัญที่แตกต่างกัน ทว่าความหมายและแก่นความคิดนั้นทาบสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน ประการสุดท้าย บทบาทของตำราต้าเสฺวียกับตำราจงยงในการสร้างภาพตัวแทนของบุรพกษัตริย์ ซึ่งเป็นบทบาทที่ทำหน้าที่เป็นมาตรตัดสินคุณธรรมและการปกครองของผู้นำจีนมาโดยตลอดในประวัติศาสตร์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ผลงานทางวิชาการที่ลงตีพิมพ์ในวารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียนหรือผู้แปลผลงานนั้น หากนำลงในวารสารจีนศึกษาเป็นครั้งแรก เจ้าของผลงานสามารถนำไปตีพิมพ์ซ้ำในวารสารหรือหนังสืออื่นได้โดยมิต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า แต่หากผลงานที่ได้รับพิจารณานำลงในวารสารจีนศึกษา เป็นผลงานที่เคยตีพิมพ์ที่อื่นมาก่อนเจ้าของผลงานต้องจัดการเรื่องปัญหาลิขสิทธิ์กับแหล่งพิมพ์แรกเอง หากเกิดปัญหาทางกฎหมาย ถือว่าไม่อยู่ในความรับผิดชอบของวารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ทั้งนี้ ความคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน ไม่เกี่ยวกับกองบรรณาธิการวารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
จตุวิทย์ แก้วสุวรรณ์. (2564). การศึกษาแนวคิดสำนักขงจื๊อในคัมภีร์จงยง. วารสารอักษรศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร, 43(2), 123-139.
ถาวร สิกขโกศล และกนกพร นุ่มทอง, ผู้แปล. (2562). คัมภีร์ต้าเสฺวีย (มหาศึกษา) และจงยง (ความเหมาะสมที่แน่นอน). สมาคมเผยแผ่คุณธรรม “เต็กก่า” จีจินเกาะ.
สยุมพร ฉันทสิทธิพร, ผู้แปล. (2563). อธิศาสตร์ (ตำราต้าเสฺวีย) และทางแห่งความพอดี (ตำราจงยง). แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
Gardner, Daniel K. (1984). Principle and Pedagogy: Chu Hsi and The Four Books. Harvard Journal of Asiatic Studies, 44(1), 57-81.
Gardner, Daniel K. (2007). The Four Books: The Basic Teachings of the Later Confucian Tradition.Hackett Publishing.
Jame T.C. Liu. (1973). How Did a Neo-Confucian School Become the State Orthodoxy?. Philosophy East and West, 23(4), 483-535.
陈来. (1995). 宋明理学. 辽宁教育出版社.
刘泽华和葛荃. (2011). 中国古代政治思想史. 天津: 南开大学出版社.
师清芳. (2005). 简论《大学》、《中庸》的思想及其相互关系. 哈尔滨商业大学学报（社会科学版）, 81(2), 126-128.
汤一介和李中华, 主编. (2011). 中国儒学史宋元卷. 北京大学出版社.
严正. (2008). 王道理想与圣贤意识－论儒家《尚书》诠释的理论价值与影响. 河南社会科学 , 16(5) , 89-93.
张立文. 宋明理学研究. Kindle Book version. (2015). Retrieved from amazon.cn
赵思达和刘冬冰. (2010). 解读《中庸》之“诚”. 南京林业大学学报（人文社会科学版）, 9(1), 85-88.
朱熹. (2011). 四书章句集注. 中华书局.
朱修春. (2005). 四书学史研究. 中国文史出版社.
