การศึกษาอิทธิพลของการรับรู้ผ่านสื่อออนไลน์ต่อการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยว ในอำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก
คำสำคัญ:
การรับรู้, สื่อออนไลน์, การตัดสินใจ, ท่องเที่ยว, อำเภอแม่ระมาดบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับของการรับรู้ข้อมูลการท่องเที่ยวผ่านสื่อออนไลน์ที่มีความสัมพันธ์และอิทธิพลต่อการตัดสินใจเดินทางมาท่องเที่ยวในพื้นที่อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประชากรที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวในพื้นที่อำเภอแม่ระมาด จำนวนกลุ่มตัวอย่าง 338 คน ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง สำหรับการวิเคราะห์ทางสถิติของการศึกษา ผู้วิจัยใช้สถิติพรรณนา ประกอบด้วย การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต และ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติอ้างอิง ประกอบด้วย วิธีการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ และ การวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุคูณ
ผลการศึกษา พบว่า การรับรู้ข้อมูลผ่านสื่อออนไลน์ ประกอบไปด้วย การถ่ายทอดสด (Live) การนำเสนอภาพนิ่ง (Photo) ภาพเคลื่อนไหว (VDO) และ การถ่ายทอดเรื่องราว (Content) มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการตัดสินใจเดินทางมาท่องเที่ยว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 และ 0.01 ทั้งนี้ เฉพาะตัวแปรการรับรู้ข้อมูลผ่านภาพเคลื่อนไหว (VDO) เท่านั้น ที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในพื้นที่อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01 ในขณะที่ การรับรู้ข้อมูลการท่องเที่ยวผ่านการถ่ายทอดสด ภาพนิ่ง และ การนำเสนอเรื่องราว ไม่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผู้วิจัยเสนอแนะว่า การสร้างการรับรู้เกี่ยวกับข้อมูลด้านการท่องเที่ยว ควรให้ความสำคัญกับการสื่อสารผ่านช่องทางออนไลน์เพิ่มมากขึ้นในหลากหลายรูปแบบ
เอกสารอ้างอิง
จุฑาธิปต์ จันทร์เอียด, อังสุมาลิน จำนงชอบ และ ณัฏฐพัชร มณีโรจน์. (2561). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ในพื้นที่อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลา นครินทร์, 10(2), 156-187.
ใจชนก ภาคอัต. (2555). การรับรู้และการมีส่วนร่วมของบุคลากรสถาบันบัณฑิตพัฒน บริหารศาสตร์ในการพัฒนาคุณภาพสถาบันสู่ความเป็นเลิศตามเกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ณัฐชา พุทธารักษ์สกุล. (2560). พฤติกรรมการท่องเที่ยว พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ และการใช้ประโยชน์และความพึงพอใจในสื่อสังคมออนไลน์เพื่อการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวกลุ่ม เจเนอเรชั่นซี. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
ดวงใจ จิวะคุณานันท์. (2561). อิทธิพลของ Reviewer ในสื่อออนไลน์กับการตัดสินใจเลือกเดินทางท่องเที่ยวในจังหวัดที่เป็นจุดหมายปลายทางในประเทศไทย. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
ติกาหลัง สุขกุล และ มนต์ ขอเจริญ. (2560). การสื่อสารภายใน การสื่อสารการตลาด และการตลาดเชิงประสบการณ์ เพื่อการสื่อสารแบรนด์ และการรับรู้ของผู้บริโภคที่มีต่อพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุพรรณบุรี และมิวเซียมสยาม. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 11(2), 457–493.
ถิตรัตน์ พิมพ์พาภรณ์ และ วีระยุทธ พิมพาภรณ์. (2565). พฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตและการรับรู้ข้อมูลการท่องเที่ยวจากสื่อดิจิทัลต่อความตั้งใจเดินทางท่องเที่ยว ในบทบาทของความเชื่อมั่นในข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต. วารสารสหวิทยาการทางสังคม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 5(1), 50-60.
ธัญวลัย หงส์ทอง. (2561). กลยุทธ์การตลาดเชิงประสบการณ์การท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกสถานที่ท่องเที่ยว ของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติในจังหวัดเชียงใหม่. (การค้นคว้าอิสระ (บธ.ม.) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ).
ปิยะพร ธรรมชาติ และ สวัสดิ์ วรรณรัตน์. (2563). อิทธิพลของการบอกต่อผ่านอินเทอร์เน็ต (eWOM) และแรงจูงใจในการท่องเที่ยวต่อทัศนคติการเดินทางของนักท่องเที่ยวสูงอายุคนไทย. วารสารสมาคมนักวิจัย, 25(1), 128-153.
พิมพา หิรัญกิตติ. (2552). การวิจัยการตลาด. กรุงเทพฯ: บริษัท ธรรมสาร จำกัด.
มาริษา สุจิตวนิช และ ดวงใจ คงคาหลวง. (2563). แนวทางการสื่อสารการตลาดผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในกลุ่มเจเนอเรชันเน็ต. วารสารวิชาการร้อยแก่นสาร, 5(2), 152-166.
ศุศราภรณ์ แต่งตั้งลำ (2564). สื่อออนไลน์ที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกการท่องเที่ยวเชิงอาหารในประเทศไทย. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 5(1), 37–56.
สุทิน ชนะบุญ. (2560). สถิติและการวิเคราะห์ข้อมูลในงานวิจัยเบื้องต้น. สืบค้นจาก
http://www.kkpho.go.th/km/index.php/2017-08-10-06-3701/category/2-r2r-5.
สุวารินทร์ อินใส และ ณัฏฐกฤษฏิ์ เอกวรรณัง. (2565). อิทธิพลของสื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการเดินทางไปท่องเที่ยวหมู่บ้านช้าง บ้านตากลาง จังหวัดสุรินทร์ของผู้มาเยือนชาวไทย. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 6(2), 137–150.
อุบลวรรณ สุวรรณภูสิทธิ์ และ อำพล ชะโยมชัย. (2566). อิทธิพลของการสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการที่มีต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ของนักท่องเที่ยวไทย. วารสารวิทยาการจัดการและการบัญชี, 2(1), 1-17.
Ana Maria Munar and Jens Kr. Steen Jacobsen. (2014). Motivations for sharing tourism experiences through social media. Tourism Management, 43, 46-54.
Bartz, A.E. (1999). Basics Statistical Concepts. 4th ed. New Jersey: Prentice Hall.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques. (3rd ed), New York: John Wiley and Sons.
Cohen, L., Manion, L., & Morrison, K. (2007). Research Methods in Education (6th ed.). London and New York, NY: Routledge Falmer.
Foxall, G. R., Goldsmith, R. E. & Brown, S. 1998. Consumer Psychology for Marketing. London and New York: Thomson.
Guralnik, David B. (1986). Webster’s New World Dictionary of America Language. Second Edition. Cleveland, Ohio: Prentice-Hall Press.
Hair, J., Black, W., Babin, B., Anderson, R., & Tatham, R. (2006). Multivariate Data Analysis (6th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall.
Ma, W., & Chan, A. (2014). Knowledge sharing and social media: Altruism, perceived online attachment motivation, and perceived online relationship commitment. Computers in Human Behavior, 39, 51–58.
Magasic, M. and Gretzel, U. (2020). Travel connectivity. SAGE Journals, 20(1), 3-26.
Schermerhorn J.R., Jr. (2005). Management. New York: McGraw-Hill.
Shimp, T. A. (2010). Integrated Marketing Communication in Advertising and Promotion. (8th ed.). SW: Cengage Learning.
Traveloka TH. (2567). 25 ที่เที่ยวตากจังหวัดแห่งภูเขาและน้ำตกที่สายรักธรรมชาติต้องมาให้ได้. สืบค้นจากhttps://www.traveloka.com/th-th/explore/destination/25-places-to-travel-tak/51773
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
