การเตรียมความพร้อมของชุมชนกับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของท้องถิ่นให้ยั่งยืน: จังหวัดเชียงใหม่
คำสำคัญ:
ความพร้อมของชุมชน, การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ, ความยั่งยืน, การมีส่วนร่วม, การรับรู้ของชุมชนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความพร้อมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ จังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ จำนวนทั้งสิ้น 400 คน ขนาดของกลุ่มตัวอย่างกำหนดโดยเกณฑ์ 20 เท่าของตัวแปรสังเกต เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยแบบจำลองสมการโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า ความพร้อมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ได้รับอิทธิพลทางตรงจาก การมีส่วนร่วม มากที่สุด รองลงมาคือ ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว และการรับรู้ของชุมชนในประโยชน์ ตามลำดับ อิทธิพลทางอ้อมพบว่า ความพร้อมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ได้รับอิทธิพลทางอ้อมจาก การบริหารจัดการ มากที่สุด รองลงมาคือ การมีส่วนร่วม และการรับรู้ของชุมชนในประโยชน์ ตามลำดับ เมื่อพิจารณาอิทธิพลรวม พบว่า ความพร้อมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ได้รับอิทธิพลโดยรวมจาก การมีส่วนร่วม มากที่สุด รองลงมาคือ การบริหารจัดการ ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว และการรับรู้ของชุมชนในประโยชน์ ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับ ที่ 2 (พ.ศ.2560-2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
ปริิพรรน์์ แก้้วเนตร พริพิมล ไชยสนิท และชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2565). กระบวนการมีส่วนร่วมภาคีการท่องเที่ยวในการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพประเภทน้ำพุร้อน จังหวัดเชียงราย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 42(5), 71-83.
รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธรและกัญญากาญจน์ ไซเออร์ส. (2559). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ ตาม ทัศนะของนักท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 10(22), 61-66.
รัตติยา พรมกัลป์. (2562). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของแบบจำลองการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์ ในจังหวัดนครสวรรค์. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาตร์, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วรรณวิมล ภู่นาค. (2557). ศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาตลาดนํ้าอัมพวา. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 26(1), 63-74.
Berkes, F. (2018). Sacred ecology (4th ed.). Routledge.
Biswas, C., Omar, H., & Rashid-Radha, J. Z. R. R. (2020). The impact of tourist attractions and accessibility on tourists' satisfaction: The moderating role of tourists' age. Geo Journal of Tourism and Geo sites, 32(4), 1202-1208
Bonzanigo, L., Giupponi, C., & Balbi, S. (2016). Sustainable tourism planning and climate change adaptation in the alps: A case study of winter tourism in mountain communities in the dolomites. Journal of Sustainable Tourism, 24(4), 637–652.
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination in the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
Carmen, M. I. (2009). The importance planning of public relations in tourist organizations’ communication. Management, 12(2), 239–248.
Choibamroong, T. (2014). Agricultural Resources Research for Sustainable Agro-tourism: A Case Study of Surat Thani, Thailand. NIDA Development Journal. 54(3), 202-220.
Denhardt, J. V., & Denhardt, R. B. (2007). The new public services (Expanded Edition): Serving not steering. New York: M.E.Sharpe.
Donaldson, R. (2007). Tourism in small town South Africa. In Rogerson, C.M. & Visser, G. (eds). Urban tourism in the developing world: New Jersey: The South African Experience.
Jamal, T., & Stronza, A. (2009). Collaboration theory and tourism practice in protected areas: Stakeholders, structuring and sustainability. Journal of Sustainable Tourism, 17(2), 169–189.
Kangsanarak, A. (2001). Model of participative management in effective organization at faculty level in higher education institutions. Doctoral dissertation, Chulalongkorn University.
Manyara, G., & Jones, E. (2007). Community-based tourism enterprises development in Kenya: An exploration of their potential as avenues of poverty reduction. Journal of Sustainable Tourism, 15(6), 628–644.
Mgonja, J.T., Sirima, A. & Mkumbo, P. J. (2015). A review of ecotourism in Tanzania: magnitude, challenges, and prospects for sustainability. Journal of Ecotourism, 14(2-3), 264-277.
Nasir, M., Mohamad, M., Ghani, N., & Afthanorhan, A. (2020). Testing mediation roles of place attachment and tourist satisfaction on destination attractiveness and destination loyalty relationship using phantom approach. Management Science Letters, 10(2), 443-454.
Poungamchum, J., Supaudomlauk, S., & Rangkarat, N. (2013). Developed forms of public participation in forest management: Case study Tha Pa Pao Pladok amphur maeta, Lamphun province. KMUTT Research and Development Journal, 36(2), 71-72.
Pretty, J. (2003). Social capital and the collective management of resources. Science, 302(5652), 1912–1914.
Rapeepat, A. (2004). People participation in developmental work. Bangkok: Health Policy Education Center.
Samaraweera, K. G., & Upekshani, T. G. Y. (2019). An empirical analysis to investigate the influence of 5A’s on domestic tourists’ satisfaction in Hikkaduwa, Sri Lanka. South Eastern University International Arts Research Symposium -2019At: South Eastern University of Sri Lanka.
Saowalakjinda, K. (2012). The participation of the community to manage tourism: A case study amphur Inburi, Sing Buri province. (Master’s thesis). Rajamangala University of Technology Thanyaburi, Pathum Thani.
Scheyvens, R., & Biddulph, R. (2018). Inclusive tourism development. Tourism Geographies, 20(4), 589–609.
Schumacker, R. E., & Lomax, R. G. (2010). A beginner's guide to structural equation modeling (3rd ed.). Routledge/Taylor & Francis Group.
Sharpley, R. (2020). Tourism, sustainable development and the theoretical divide: 20 years on. Journal of Sustainable Tourism, 28(11), 1932–1946.
Sinclair, M. T. (1998). Tourism and economic development: A survey. The Journal of Development Studies, 34(5), 1–51.
Sortrakul, S., & Taweepornprathomkul, S. (2013). Guideline for participatory community tourism management in Songprake sub–district Phang–nga province. Journal of Sports Science and Health, 14(3), 157–171.
Suwan, M. (1995). Ecological and economic development. Bangkok: Odeonstore.
Thitiyaporn, P. (2010). Communication of sustainable tourism community: A study of Khlong Lat Mayom community. Master of Arts, Thammasart University, Bangkok.
Timprasert, Narudom. (2011). People’s participation process based on community rights to preparation the local ordinances sea: A case study of Tha Sala sub district Administration Organization, Nakhon Si Thammarat. Master’s dissertation, National Institute of Development Administration, Bangkok, Thailand.
UNESCO. (2004). Tourism and heritage site management Luang Prabang Lao PDR. Bangkok: Office of the Regional Advisor for Culture in Asia and Pacific.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. United Nations.
Whyte, W. F. (1991). Participatory action research. London and elsewhere: Sage Publications.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
