บทบาทของกลุ่มผลประโยชน์ในการกำหนดทัศนคติและพฤติกรรมทางการเมืองของนักศึกษามหาวิทยาลัยในเขตเมือง: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
คำสำคัญ:
กลุ่มผลประโยชน์, ทัศนคติทางการเมือง, พฤติกรรมทางการเมือง, สื่อดิจิทัล, นักศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการดำเนินงานและกลยุทธ์การสื่อสารของกลุ่มผลประโยชน์ที่ใช้สื่อดิจิทัลเป็นช่องทางหลักในการสร้างอิทธิพลทางการเมืองต่อกลุ่มนักศึกษาในเขตเมือง ผลการศึกษาเบื้องต้นพบว่ากลุ่มผลประโยชน์ใช้กลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วม (Participatory Communication)
และการสื่อสารเชิงโน้มน้าวผ่านสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อสร้างความเชื่อมโยงทางอุดมการณ์และกระตุ้นให้เกิดการแสดงออกทางการเมือง ในด้านความสัมพันธ์เชิงสถิติ ผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าระดับการรับรู้บทบาทของกลุ่มผลประโยชน์มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับระดับของการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยนักศึกษาที่มีการรับรู้สูงมักแสดงพฤติกรรมทางการเมืองในเชิงรุกมากกว่า
นอกจากนี้ งานวิจัยได้พัฒนาโมเดลเชิงแนวคิดที่อธิบายกลไกของการรับรู้ กลยุทธ์การสื่อสาร และทัศนคติทางการเมืองที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองในบริบทสื่อดิจิทัล โดยโมเดลนี้สะท้อนให้เห็นถึงกระบวนการไหลของอิทธิพลจากการสื่อสารของกลุ่มผลประโยชน์ ไปสู่การรับรู้ ความเชื่อ และการตัดสินใจทางการเมืองของนักศึกษา ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นกรอบแนวทางในการศึกษาพฤติกรรมทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในยุคดิจิทัลต่อไป
เอกสารอ้างอิง
ชลัท ศานติวรางคณา. (2556). การเมืองกับการมีส่วนร่วมของเยาวชนไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ณัฐกร วิทิตานนท์. (2564). กลุ่มผลประโยชน์ใหม่กับการเมืองดิจิทัล: พลวัตของเยาวชนกับอำนาจสื่อ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ณัฐกร วิทิตานนท์. (2564). วาทกรรมของกลุ่มเยาวชนกับการกำหนดพื้นที่สาธารณะใหม่ในโลกออนไลน์. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 17(2), 1–24.
ทิพวรรณ หล่อสุวรรณรัตน์. (2555). การสื่อสารการเมือง: แนวคิดและทฤษฎีร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชราภรณ์ ล้วนศิริ. (2565). อิทธิพลของสื่อสังคมออนไลน์ต่อพฤติกรรมทางการเมืองของนักศึกษามหาวิทยาลัย. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์, 22(1), 45–68.
ภาสกร พูลเพิ่ม. (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์, 12(2), 112–130.
วรัชญ์ ครุจิต. (2565). กลุ่มผลประโยชน์กับการเปลี่ยนผ่านทางการเมืองไทยในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
วรัชญ์ ครุจิต. (2565). กลุ่มผลประโยชน์ซ้อนและการมีส่วนร่วมของเยาวชน. วารสารรัฐศาสตร์, 44(1), 30–48.
วิไลวรรณ ทองเจริญ. (2561). การประยุกต์ใช้ทฤษฎีการวางแผนพฤติกรรมเพื่อการส่งเสริมสุขภาพในบริบทไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลวรรณ ทองเจริญ. (2561). ค่านิยมทางการเมืองของนักศึกษามหาวิทยาลัยในสังคมไทยร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิไลวรรณ ทองเจริญ. (2561). พฤติกรรมสุขภาพในสังคมไทย: การประยุกต์ใช้ทฤษฎีการวางแผนพฤติกรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลวรรณ ทองเจริญ. (2562). การศึกษาพฤติกรรมการป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย: การประยุกต์ใช้ TPB. วารสารวิจัยสาธารณสุข, 32(2), 45–60.
วิไลวรรณ ทองเจริญ. (2562). พฤติกรรมการป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย: การประยุกต์ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 11(2), 65–79.
วุฒิสาร ตันไชย, สมชาย ปรีชาศิลปกุล และคณะ. (2564). การเมืองของคนรุ่นใหม่: พลวัต ทัศนคติ และการเคลื่อนไหว. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
วุฒิสาร ตันไชย. (2557). กลุ่มผลประโยชน์กับการพัฒนาประชาธิปไตยไทยในบริบทสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
วุฒิสาร ตันไชย. (2557). การมีส่วนร่วมของกลุ่มผลประโยชน์ในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2550). การเมืองภาคพลเมืองกับประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสร้างสรรค์วิชาการ.
สุทธิวรรณ พึ่งธรรม. (2560). พฤติกรรมผู้บริโภคเชิงจริยธรรมในสังคมเมือง: การประยุกต์ทฤษฎี พฤติกรรมตามแผน. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน.
สุทธิวรรณ พึ่งธรรม. (2561). พฤติกรรมผู้บริโภคไทยยุคดิจิทัล: มุมมองเชิงจิตวิทยาสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สุทธิวรรณ พึ่งธรรม. (2562). การใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผนในการส่งเสริมพฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สุทธิวรรณ พึ่งธรรม. (2562). ความเป็นพลเมืองกับการบริโภค: แนวคิด ทฤษฎี และการวิจัย. กรุงเทพฯ: สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.
อรพินท์ อิ่นแก้ว. (2558). การประยุกต์ใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผนกับเยาวชนในภาคเหนือ. วารสารสุขศึกษา, 39(1), 1–15.
อรพินท์ อิ่นแก้ว. (2558). พฤติกรรมการใช้ถุงยางอนามัยของวัยรุ่นในจังหวัดลำพูน: การวิเคราะห์ด้วยทฤษฎีการวางแผนพฤติกรรม. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรพินท์ อิ่นแก้ว. (2560). การตรวจสุขภาพประจำปีของหญิงชนบท: แนวทางการส่งเสริมด้วยทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน. วารสารสุขศึกษา, 39(1), 25–38.
อรพินท์ อิ่นแก้ว. (2560). วัฒนธรรมกับพฤติกรรมสุขภาพของวัยรุ่น. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรพินท์ อิ่นแก้ว. (2562). การใช้สมุนไพรพื้นบ้านของผู้สูงอายุในภาคเหนือ: การประยุกต์ทฤษฎี TPB. วารสารพฤฒาวิทยาและเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ, 12(3), 15–30.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Barta, J., Smith, T., & Lopez, R. (2023). Influencer attributes on TikTok and their effect on opinion leadership. Journal of Digital Influence, 8(1), 22–39.
Boulianne, S., & Theocharis, Y. (2020). Young people, digital media, and engagement: A meta-analysis of research. Social Science Computer Review, 38(1), 57–78.
Dahl, R. A. (1961). Who governs? Democracy and power in an American city. New Haven: Yale University Press.
Dahl, R. A. (2020). On democracy (2nd ed.). Yale University Press.
Edunewssiam. (2566). ข้อมูลจำนวนนักศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ปีการศึกษา 2566. สืบค้นเมื่อ 30 กรกฎาคม 2567, จาก https://edunewssiam.com/bangkokthonburi-university-stats
Ekström, M., & Shehata, A. (2022). Political learning from social media news: A study of visual content and political engagement among students. Information, Communication & Society, 25(7), 1005–1022.
Fishbein, M., & Ajzen, I. (2010). Predicting and changing behavior: The reasoned action approach. New York: Psychology Press.
Freire, P. (1970). Pedagogy of the oppressed. New York: Continuum.
Hayes, A. F. (2022). Introduction to mediation, moderation, and conditional process analysis: A regression-based approach (3rd ed.). Guilford Press.
Kolb, D. A. (1984).Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Lowi, T. J. (1969). The end of liberalism: Ideology, policy, and the crisis of public authority. New York: W. W. Norton.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
