ความคิดทางการเมืองของนายมีชัย ฤชุพันธุ์
คำสำคัญ:
ความคิดทางการเมือง, ชนชั้นนำ, การตัดสินใจบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการเรียนรู้ทางสังคม บทบาทชนชั้นนำทางการเมือง และการเลือกอย่างเป็นเหตุเป็นผลของนายมีชัย ฤชุพันธุ์ ในบทบัญญัติต่าง ๆ ในรัฐธรรมนูญ ผลการวิจัยพบว่า การเรียนรู้ทางสังคมของนายมีชัยเกิดจากประสบการณ์ทางสังคม ส่งผลให้นายมีชัยเกิดความมุ่งมั่นในการศึกษา สถาบันครอบครัว สถาบันการศึกษา และเพื่อนร่วมงาน ส่งผลให้เกิดการหล่อหลอมความคิด และพฤติกรรมของนายมีชัยให้เกิดการพัฒนาตัวตน ประสบความสำเร็จในชีวิต เกิดทักษะ และความชำนาญเฉพาะตัว นายมีชัยไม่ใช่กลุ่มชนชั้นนำในสังคม ด้วยศักยภาพ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญในด้านกฎหมายส่งผลให้ชนชั้นนำในสังคม สนับสนุน และส่งเสริมให้นายมีชัยเข้ามาปฏิบัติงานการเมืองจนรับตำแหน่งทางการเมือง ส่งผลให้นายมีชัยกลายเป็นชนชั้นนำในสังคม นายมีชัยร่วมร่างรัฐธรรมนูญ 7 ฉบับ ความคิดทางการเมืองกับการตัดสินใจเลือกอย่างเป็นเหตุเป็นผลของนายมีชัยในการบัญญัติกฎหมายในรัฐธรรมนูญมีความแตกต่างกันตามบริบททางการเมือง และสังคม กระบวนการตัดสินใจเลือกอย่างเป็นเหตุเป็นผลของนายมีชัยต้องผ่านขั้นตอนของการพิจารณาทางเลือกแต่ละทางเลือก ทั้งนี้ปัจจัยในการเลือกอย่างเป็นเหตุเป็นขึ้นอยู่กับปัจจัยความเชื่อ และความปรารถนา ผลประโยชน์ของตนเอง และส่วนรวม ข้อจำกัดของทางเลือกของนายมีชัย ได้แก่ การสั่งการของผู้มีอำนาจ การวางกรอบ กฎ กติกาให้ผู้ร่างรัฐธรรมนูญปฏิบัติตาม ปัญหาทางสังคม การเมือง รวมถึงความต้องการ หรือความปรารถนาของนายมีชัย จึงเป็นข้อจำกัดที่นายมีชัยต้องนำมาพิจารณาเพื่อตัดสินใจเลือกทางเลือกที่ดีที่สุด และนำมาซึ่งผลประโยชน์กับคนจำนวนมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
ไชยันต์ ไชยพร. (2557). จอน เอสเตอร์ กับทฤษฎีการเลือกอย่างเป็นเหตุเป็นผล (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: Way of book.
ณรงค์ฤทธิ์ ชัยสายัน. (2560). ชีวิตและแนวคิดทางการเมืองของควง อภัยวงศ์. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญา ปรัชญาดุษฏีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ปรัชญา เวสารัชช์. (2559). การศึกษาการเมืองตามแนวทางการตัดสินใจ (พิมพ์ครั้งที่ 2) [เอกสารประกอบการ สอนชุดวิชา หลักและวิธีการศึกษาทางรัฐศาสตร์ หน่วยที่ 1-7]. นนทบุรี: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ระดม วงษ์น้อม. (2527). แนวความคิดเรื่องชนชั้นนำและการศึกษาโครงสร้างอำนาจชุมชน. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัย คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วัลลภัช สุขสวัสดิ์. (2559). แนวทางการศึกษาชนชั้นนำทางการเมืองแบบ. นนทบุรี: บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.
สำรวน ศิริบุรี. (2537). แนวความคิดทางการเมืองและบทบาทของนายแคล้ว นรปติ ในฐานะ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อุดร ยอมเจริญ. (2537). ความคิดทางการเมืองของพลตรีจำลอง ศรีเมือง. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice- Hall.
Elster, Jon. (1989). Solomonic Judgements: Cambridge University Press.
Elster, Jon. (2009) Reason and Rationality, translated by Steven Rendall, Princeton, New Jersey Princeton University.
Mosca, G. (1939). The Ruling Class. New York: McGraw-Hill.
Pareto, V. (1896). Cours d'Économie Politique. Professeur à I'Université de Lausanne. Vol. I.
Schubert L., Dye T.R., & Zeigler H., Late (2014). The Irony of Democracy: An Uncommon Introduction to American Politics, Seventeenth Edition. Printed in the United States of America.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
