Training Curriculum Development Integrating the PDCA Quality Cycle and Awareness to Enhance Internal Quality Assurance Competence of Teachers at Early Childhood Development Centers
Keywords:
training curriculum, PDCA cycle, awareness, quality assurance, early childhood educationAbstract
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐาน สภาพปัญหา ความต้องการ ในการพัฒนาสมรรถนะการประกันคุณภาพภายใน เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการประกันคุณภาพภายในของครูศูนย์พัฒนา เด็กเล็ก 2) เพื่อพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมที่บูรณาการแนวคิดวงจรคุณภาพ PDCA กับการตระหนักรู้ เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการประกันคุณภาพภายในของครูศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และ 3) เพื่อศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรฝึกอบรมที่บูรณาการแนวคิดวงจรคุณภาพ PDCA กับการตระหนักรู้ เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการประกันคุณภาพภายในของครูศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก กลุ่มตัวอย่างคือครูศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 497 คน ที่สมัครใจเข้าร่วมการวิจัย เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามมาตร 5 ระดับ และแบบวัดสมรรถนะด้านความรู้ ทักษะ และเจตคติ ใช้สถิติในการวิเคราะห์ ได้แก่ ดัชนีความต้องการจำเป็น ค่าร้อยละ ความถี่ และค่าเฉลี่ยผลการวิจัย พบว่า
1) สมรรถนะปัจจุบันของครูอยู่ในระดับปานกลาง แต่ระดับที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุด
2) หลักสูตรฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ และแผนการอบรม 12 หน่วย ผ่านการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ 7 คน และทดลองนำร่องกับครู 20 คน 3) ประสิทธิผลของหลักสูตร พบว่า ผู้เข้าอบรมมีสมรรถนะเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในทุกด้าน ได้แก่ ความรู้ (เฉลี่ย 86.17 คะแนน) ทักษะการเขียนรายงาน (เฉลี่ย 90.93 คะแนน) และเจตคติ (เฉลี่ย 87.07 คะแนน) โดยมีสัดส่วนผู้ที่ได้คะแนนผ่านเกณฑ์ประสิทธิผลตามที่กำหนดในแต่ละด้านอย่างครบถ้วน
ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ คือ การบูรณาการแนวคิดวงจรคุณภาพ PDCA กับการตระหนักรู้ ช่วยพัฒนาหลักสูตรที่ส่งเสริมสมรรถนะการประกันคุณภาพภายในของครูศูนย์พัฒนาเด็กเล็กได้อย่างมีประสิทธิผล และสามารถนำไปใช้เป็นต้นแบบในการยกระดับระบบประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา
References
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2561). คู่มือการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา ระดับการศึกษาปฐมวัย และระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย. กรุงเทพฯ:กระทรวงมหาดไทย.
กรมสุขภาพจิต. (2541). หลักการสอนทักษะชีวิต. นนทบุรี: สำนักพัฒนาสุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต.
กาณต์พิชชา ต๊ะปึง. (2564). แนวทางการดำเนินการประกันคุณภาพภายในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอบ้านโคก จังหวัดอุตรดิตถ์.ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
ณัฐวุฒิ ฉิมมา. (2566). การพัฒนาทักษะการคิดเชิงวิเคราะห์ในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ประกาศคณะกรรมการกลางข้าราชการองค์การบริหารส่วนจังหวัด. (2565). เรื่องมาตรฐานทั่วไปเกี่ยวกับตําแหน่งข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาองค์การบริหารส่วนจังหวัด (ฉบับที่ 2)
ประภาวรินทร์ รัชชประภาพรกุล. (2563).โปรแกรมกิจกรรมโดยประยุกต์แนวคิดการจัดการศึกษาแบบเชิญชวนที่มีต่อความตระหนักรู้และการปฏิบัติเพื่อป้องกันฝุ่น PM 2.5 ของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. 14 (3), 213.
พจรัตน์ คูณทวีลาภผล. (2559). จิตวิทยาการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พีระนุช ศิริสาคร. (2562). การพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ไพญาดา สังข์ทอง. (2558). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อสร้างเสริมสมรรถนะในการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนิสิตหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา [ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ไม้ไหว, วีรภัทร. (2560). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนระดับประถมศึกษาโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ ดุษฎีบัณฑิต, สาขาการจัดการการศึกษา, วิทยาลัยครุศาสตร์, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].
ยอดแก้ว แก้วมหิงสา. (2557). การจัดการเรียนรู้เพศศึกษาตามแนวคิดของแครทวอลเพื่อสร้างเสริมความตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนประถมศึกษา. ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วนิดา เขจรรักษ์. (2562). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู โดยใช้การบูรณาการภาษาอังกฤษกับวิชาคณิตศาสตร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและพัฒนาหลักสูตร]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
วรรณพร รุจิพงษ์กุล. (2566). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการบริหารสำหรับผู้นำยุคใหม่.กองบริหารและจัดการทรัพยากรมนุษย์ สำนักงานอธิการบดี. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
วรรณภา ใหญ่มาก และคณะ. (2561). การมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานด้านการประคุณภาพการศึกษาภายในด้วยวงจรคุณภาพ PDCA ของบุคลากรมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ. กองทุนส่งเสริมงานวิจัย.มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). มาตรฐานการเลี้ยงดูเด็กอายุต่ำกว่า 3 ปี. 113 กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สุปราณี พรหมดีสาร. (2559). การศึกษาปัญหาและแนวทางแก้ปัญหาการดำเนินงานประกันคุณภาพภายในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบล ในจังหวัดนครราชสีมา ตามทัศนะของผู้อำนวยการกองการศึกษา [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา]
สุพรรณิการ์ สุทธหลวง. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้กระบวนการชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยง สำหรับครูประถมศึกษา [วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
Dessler, G. (1988). Human resource management. Prentice Hall.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Ornstein, A. C., & Hunkins, F. P. (2004). Curriculum : Foundations, principles,Rinehart and Winston. Inc. issue (4th ed.) Allyn and Bacon.
Sahatorn Petvirojchai. (2021). Manager of HREX.asia who works in media platforms for a long time. Interested in Global Culture, Marketing, and Self Development.
Saylor, J. G., & Alexander, W. M. (1974). Curriculum planning for better teaching and learning (4th ed.). Holt, Rinehart and Winston.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
Tyler, Ralph w. (1971). Basic principle of Curriculum and Instruction. Chigago : The University of Chigago Press.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 The Journal of Development Administration Research
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
