The Development of Causal Relationship Model of Factors Influencing Innovative Educational Organization of Schools in Education Sandbox
Keywords:
องค์กรนวัตกรรม, โรงเรียนนำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา, โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุAbstract
This research aimed to 1) study the causal factors of educational innovation organizations in pilot educational innovation schools, 2) examine the consistency of the causal relationship model with empirical data, and 3) propose policy recommendations for enhancing educational innovation organizations. The research was conducted in three phases: Phase 1 involved studying concepts, theories, and related research; Phase 2 examined the consistency of the model with empirical data; and Phase 3 provided policy recommendations. The sample consisted of school administrators, deputy directors, and teachers in assistant director positions, department heads, and subject group leaders in the academic year 2024, totaling 340 participants selected through multi-stage random sampling. The research instrument was a 5-point Likert scale questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation coefficients, and structural equation modeling. The research findings revealed that 1) the causal factors of educational innovation organizations comprised innovative leadership, organizational culture, and digital technology, 2) the developed model demonstrated good fit with empirical data (Chi-Square = 29.869, df = 20, P-value = 0.072, RMSEA = 0.031, TLI = 0.97), and 3) policy recommendations for enhancing innovation organizations included promoting a systems thinking culture, promoting a learning culture, promoting a culture of network collaboration, and promoting a culture of motivation and recognition systems for innovation personnel.
References
กรรวี โพธิ์ทอง (2567) ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรม การศึกษาและการวิจัย, 7(3), 1012–1026. https://doi.org/10.14456/jeir.2023.68
กีรติ ยศยิ่งยง. (2552). องค์กรแห่งนวัตกรรม แนวคิดและกระบวนการ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิราวรรณ คำปลิว. (2565). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของครูโรงเรียนบ้านหัวดง จังหวัดเชียงราย. ค้นจาก ThaiLIS: https://tdc.thailis.or.th
ณัฐปภัสร์ สกุลพัฒน์รดา. (2564) การเป็นองค์กรนวัตกรรมทางการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษา
ที่ได้รับรางวัลคุณภาพแห่งสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.วารสารศิลปการจัดการ ปี ที่ 6 ฉบับที่ 4ตุลาคม - ธันวาคม 2565
บริพัฒน์ สารผล (2562).ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล
ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี (วิทยานิพนธ์).มหาสารคาม:มหาวิทยาลัยราชภัฏสารคาม
พรชัย กำหอม. (2560). โมเดลสมการโครงสร้างปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเป็นโรงเรียนแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาชั้นพื้นฐาน(วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. ร้อยเอ็ด: มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.
พรพรรณ ธรรมชอบ (2568)สหสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมนวัตกรรมกับการเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต 2 โดยภาพรวมมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงมาก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01.วารสารมณีเชษฐาราม ปีที่ 8 ฉบับที่ 1
พระราชบัญญัติพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. (2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 56 ก.102 - 120.
วรธรรม พงษ์สีชมพู. (2555). อิทธิพลของการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศขององค์กรรัฐวิสาหกิจที่มีต่อการเป็น องค์กรแห่งการเรียนรู้และองค์กรแห่งนวัตกรรม. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555.
วัฒนชัย ศิริญาณ. (2560). รูปแบบที่ส่งเสริมให้เกิดองค์การแห่งนวัดกรรมของมหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต).มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สำนักงานบริหารพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. (2563). Beginner ข้อมูลข่าวสาร ความเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้อง
อนุพงษ์ ชุมแวงวาปี. (2560). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต).ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
Barro, S., & Cuevas, M. (2022). Organizational culture and teacher satisfaction in innovative schools. International Journal of Educational Innovation, 15(3), 45-62.
Byrne, B. M. (2001). Structural equation modeling with AMOS: Basic concepts, applications, and programming. Lawrence Erlbaum Associates.
Chansirisira, P. (2021). Innovative leadership in Thailand 4.0 era: Implications for school administrators. Asian Educational Leadership Journal, 8(2), 112-128.
Daft, R. L. (2001). Organization theory and design (7th ed.). South-Western College Publishing.
Davis, F. D., Bagozzi, R. P., & Warshaw, P. R. (2009). User acceptance of computer technology: A comparison of two theoretical models. Management Science, 35(8), 982-1003.
Davis, K., & Newstrom, J. W. (1989). Human behavior at work: Organizational behavior (8th ed.). McGraw-Hill.
Dawruwan Thawinkarn. (2024). Digital transformation in educational innovation zones. Southeast Asian Education Review, 12(1), 78-95.
Denison, D. R. (1990). Corporate culture and organizational effectiveness. John Wiley & Sons.
Denison, D. R., & Spreitzer, G. M. (1991). Organizational culture and organizational development: A competing values approach. Research in Organizational Change and Development, 5, 1-21.
Esteves, S. (2018). Innovation in educational organizations: A systematic review. European Journal of Education, 53(4), 456-471.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis: A global perspective (7th ed.). Pearson.
Handy, C. B. (1993). Understanding organizations (4th ed.). Oxford University Press.
Harvard Business School. (2003). Innovation and organizational change. Harvard Business Review Press.
Hellriegel, D., & Slocum, J. W. (2011). Organizational behavior (13th ed.). Cengage Learning.
Horth, D. M. (2012). Innovation leadership: The key to organizational success. Center for Creative Leadership.
Inan, F. A., & Lowther, D. L. (2010). Factors affecting technology integration in K-12 classrooms: A path model. Educational Technology Research and Development, 58(2), 137-154.
Jasmin Witthöft. (2024). Open innovation mindset in educational leadership: Digital transformation perspectives. Innovation in Education and Teaching International, 61(2), 189-205.
John Loonam. (2018). Digital capability framework for educational institutions. Technology, Pedagogy and Education, 27(3), 315-332.
Rahman, S. (2012). Innovation leadership: A multidimensional approach. Leadership Quarterly, 23(4), 687-702.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (1999). Management (6th ed.). Prentice Hall.
Ruchiwit, P., Srisuphan, N., & Thanakit, S. (2019). Digital disruption and educational transformation in Thailand. Asian Journal of Educational Research, 7(3), 23-39.
Schein, E. H. (1992). Organizational culture and leadership (2nd ed.). Jossey-Bass.
Schumacker, R. E., & Lomax, R. G. (2010). A beginner's guide to structural equation modeling (3rd ed.). Routledge.
Schumpeter, J. A. (1934). The theory of economic development. Harvard University Press.
Von Stamm, B. (2008). Managing innovation, design and creativity (2nd ed.). John Wiley & Sons.
Jöreskog, K. G., & Sörbom, D. (1985). LISREL VI: Analysis of linear structural relationships by the method of maximum likelihood. Scientific Software.
McKeown, M. (2008). The truth about innovation. Pearson Education.
Patterson, J. L. (1988). School culture elements and their relationship to school effectiveness. Educational Research Quarterly, 12(2), 45-58.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 The Journal of Development Administration Research
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
