A Development of Academic Administration of Secondary Schools in Lao PDR Doctor of Philosophy in Educational Administration
Keywords:
School, Lao, Academic AdministrationAbstract
Academic administration in secondary schools is essential for enhancing educational quality through curriculum development, supervision, training, assessment, and evaluation. This research aimed to (1) analyze the components of academic administration in secondary schools in the Lao People’s Democratic Republic (Lao PDR), (2) study the current conditions and problems, (3) develop an academic administration model, and (4) evaluate the developed model. The study was conducted in four phases. Phase 1 examined key components through document analysis, multiple case studies in three schools, and in-depth interviews with seven experts. Phase 2 investigated the current conditions and problems among 491 participants, including administrators, heads of secondary schools, heads of academic affairs, and teachers. Phase 3 developed the model through focus group discussions with 12 academicians and a public hearing with 21 experts using document analysis and evaluation. Phase 4 evaluated the model by nine connoisseurs using quantitative and qualitative analysis.
The results revealed seven components of academic administration: (1) curriculum development, (2) educational supervision, (3) teaching and learning development, (4) educational measurement and evaluation, (5) academic training, (6) media, innovation, and educational technology development, and (7) educational quality assurance. The overall condition of academic administration was at a high level (M = 3.86, S.D. = 0.39). However, problems were found in all seven aspects, including lack of stakeholder participation, inconsistent supervision, deviation from curricula, insufficient evaluation processes, limited research support, outdated technology, and lack of internal quality assurance committees.
The developed model comprised seven components, 45 management processes, 101 indicators, and 42 success conditions. Expert evaluation showed that the model achieved high scores in utility (M = 4.54), accuracy (M = 4.51), propriety (M = 4.43), and feasibility (M = 4.38), indicating its effectiveness and applicability in enhancing secondary school academic administration in Lao PDR.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์อักษรไทย.
กระทรวงศึกษาธิการและกีฬาลาว. (2015). แผนพัฒนาการศึกษา 5 ปี ครั้งที่ 8; 2016–2020. นครหลวงเวียงจันทน์: โรงพิมพ์กระทรวงศึกษาธิการและกีฬา.
กระทรวงศึกษาธิการและกีฬาลาว. (2556). มาตรฐานคุณภาพการศึกษาสำหรับชั้นมัธยมศึกษา. เวียงจันทน์: โรงพิมพ์กระทรวงศึกษาธิการและกีฬา.
กระทรวงศึกษาธิการและกีฬาลาว. (2556). หลักการคุ้มครองโรงเรียนมัธยมศึกษา. เวียงจันทน์: โรงพิมพ์กระทรวงศึกษาธิการและกีฬา.
กษม โสมศรีแพง. (2554). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างพลังอำนาจการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานขนาดเล็ก (วิทยานิพนธ์ กศ.ด.). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
กัมพล ขันทะวงษ์. (2555). แนวทางการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา สหวิทยาเขตปราสาทพญาไผ่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25 (วิทยานิพนธ์ กศ.ด.). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
กิติมา ปรีดีดิลก. (2532). การบริหารและการนิเทศการศึกษาเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์อักษรพิพัฒน์.
เกษม วัฒชัย. (2546). ธรรมาภิบาลกับบทบาทของคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานขนาดเล็ก เขตพื้นที่การศึกษาลำพูน เขต 1 (วิทยานิพนธ์ สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ไกรเลิศ โพธิ์นอก. (2542). แนวทางการพัฒนาการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
คณะโฆษณาอบรมศูนย์กลางพรรค. (2011). เอกสารเผยแผ่อธิบายเนื้อในมติกองประชุมใหญ่ ครั้งที่ 9 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว. นครหลวงเวียงจันทน์: โรงพิมพ์แห่งรัฐ.
คัมภีร์ สุดแท้. (2553). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการสำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก (วิทยานิพนธ์ ค.ด.). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2556). การบริหารองค์การและบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนกนารถ ชื่นเชย. (2550). รูปแบบการจัดการศึกษาต่อเนื่องในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน (วิทยานิพนธ์ ปร.ด. สาขาการศึกษาผู้ใหญ่). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ชมชื่น, ป. (2555). รูปแบบการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมของชุมชนที่มีประสิทธิผลในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์ ปรัชญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2556). การพัฒนาหลักสูตร: ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: บริษัท วีพรินท์.
ชุมศักดิ์ อินทร์รักษ์. (2545). การบริหารงานวิชาการ. ปัตตานี: ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี.
ณัฐศักดิ์ จันทร์ผล. (2552). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาที่เน้นการกระจายอำนาจ (วิทยานิพนธ์ ปร.ด.). มหาวิทยาลัยสยาม.
เตือนใจ รักษาพงศ์. (2551). การพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้เพื่อการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานด้วยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (วิทยานิพนธ์ กศ.ด.). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทิศนา แขมมณี. (2550). ศิลปะการสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเพ็ง กุละนาม. (2550). รูปแบบการบริหารงานวิชาการโรงเรียนจัดการศึกษาภาคบังคับ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสกลนคร เขต 2 (วิทยานิพนธ์ ค.ม.). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
มาลี สืบกระแส. (2552). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งการเรียนรู้ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา (วิทยานิพนธ์ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยสยาม.
Ashworth, A., & Harvey, R. C. (1994). Assessing quality in further and higher education. London: Jessica Kingsley Publishers.
Austin, G. E., & Reynolds, D. (1990). Managing for improved school effectiveness: An international survey. School Organisation, 10(2/3), 167-178.
Bardo, J. W., & Hartman, J. J. (1982). Urban sociology: A systematic introduction. Itasca, IL: F. E. Peacock.
Campbell, R. F., Bridges, E. M., & Nystrand, R. O. (1977). Introduction to educational administration. Boston, MA: Allyn & Bacon.
Faber, C. F., & Shearon, G. F. (1970). Elementary School Administration: Theory and Practice. New York, NY: Holt, Rinehart and Winston.
Good, T. L. (2005). 21st Century Education: A Reference Handbook. Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2005). Educational administration: Theory, research, and practice (7th ed.). Boston, MA: McGraw-Hill.
Kimbrough, R. B., & Nunnery, M. Y. (1998). Educational administration: An introduction (4th ed.). New York, NY: Macmillan.
Majchrzak, A. (1984). Methods for policy research (Vol. 3, Applied Social Research Methods Series). New Buch/Thousand Oaks/London: SAGE Publications.
Miller, J. G. (1965). Living systems: Basic concepts. Behavioral Science, 10(3), 193–231. https://doi.org/10.1002/bs.3830100302
Procter, P., & Paul, P. (1978). Longman dictionary of contemporary English. London: Longman.
Raj, M. (1996). Encyclopaedic of psychology and education. New Delhi: Anmol Publications.
Sergiovanni, T. J., Burlingame, M., Coombs, F., & Thurston, P. W. (1980). Educational governance and administration (2nd ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Soliman, I., & Soliman, H. (1997). Academic workload and quality. Assessment & Evaluation in Higher Education, 22(2), 135–157. https://doi.org/10.1080/0260293970220203
Stoner, J. A. F., & Wankel, C. (1986). Management (3rd ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
ThinkExist. (2008). Quotations by author. Retrieved [วันเข้าถึง], from https://thinkexist.com/
Tosi, H. L., & Carroll, S. J. (1982). Management. New York, NY: John Wiley & Sons.
Wiler, J. (1967). The nature and development of models in educational research. New York, NY: McGraw-Hill.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 The Journal of Development Administration Research
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
