โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรม ในภาคตะวันตก
คำสำคัญ:
ความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรม พฤติกรรมผู้บริโภค การบริหารจัดการองค์กร และนวัตกรรมบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรมในภาคตะวันตก พฤติกรรมผู้บริโภค การบริหารจัดการองค์กร และนวัตกรรม 2) เพื่อศึกษา พฤติกรรมผู้บริโภค การบริหารจัดการองค์กร และนวัตกรรมที่มีอิทธิพลเชิงเชิงสาเหตุต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรมในภาคตะวันตก และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการเสริมสร้างความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรมในภาคตะวันตก การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณมีกลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ประกอบโรงแรมในภาคตะวันตกที่ขึ้นทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย จำนวน 320 ตัวอย่าง กำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างใช้หลักเกณฑ์ 20 เท่าของตัวแปรสังเกต สุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้น ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยแบบจำลองสมการโครงสร้าง สำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เจาะลึก ประกอบด้วย ผู้เจ้าหน้าที่จากสำนักงานการท่องเที่ยวจังหวัดในภาคตะวันตก เจ้าหน้าที่สมาคมธุรกิจที่พักจังหวัดในภาคตะวันตก เจ้าหน้าที่จากหอการค้าจังหวัด ตัวแทนผู้ประกอบการธุรกิจโรงแรม รวมทั้งสิ้น 11 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และตรวจสอบข้อมูลด้วยวิธีสามเส้า ผลการวิจัยพบว่า 1) นวัตกรรม ความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรม พฤติกรรมผู้บริโภค และการบริหารจัดการ มีความสำคัญอยู่ในระดับมาก ตามลำดับ 2) พฤติกรรมผู้บริโภค ที่มีค่าอิทธิพลรวมต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรมในภาคตะวันตก มากที่สุดรองลงมาคือการบริหารจัดการ และ นวัตกรรม ตามลำดับ และ 3) แนวทางการเสริมสร้างความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรมในภาคตะวันตก เป็นรูปแบบจำลองที่พัฒนาขึ้นใหม่หรือเรียกว่า “COIS Model” เป็นรูปแบบจำลองให้ผู้ประกอบการใช้เป็นแนวทางการเสริมสร้างความสำเร็จของผู้ประกอบการโรงแรมในภาคตะวันตก ที่มุ่งเน้นการเงิน ลูกค้า กระบวนการจัดการภายใน และ การเรียนรู้และการพัฒนา
เอกสารอ้างอิง
กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. (2560). Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่งและยั่งยืน. วารสารการวิจัยและพัฒนา, 1(5), 56-57.
กัณฑ์กณัฐ สุวรรณรัชภูม์. (2563). ภาวะผู้นำกลยุทธ์: รูปแบบของผู้นำยุคใหม่. ดุษฎีบัณฑิต สาขา รัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,
กาญจนา อินทรักษณ์. (2562). ทฤษฎีองค์การ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เขมมารี รักษ์ชูชีพ. (2561). ทฤษฎีองค์การ. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
คมน์ พันธรักษ์. (2563). การบริหารธุรกิจ SMEs ในช่วงวิกฤตของโรคระบาด COVID-19. สาขาวิชาการบริหารปฏิบัตการ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จักรวาล วงศ์มณี. (2561). สภาพแวดล้อมภายนอกที่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจนำเที่ยวไทยและแนวทางการปรับตัวของธุรกิจนำเที่ยวในสภาวการณ์ที่เปลี่ยนแปลง. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(2), 66- 77.
ชัยพัชร เลิศรักษ์ทวีกุล. (2557). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์. Retrieved from http://www.deonetraining.com
ชินณิชา วงศ์สวัสดิ์. (2562). โมเดลสมการโครงสร้างของปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของธุรกิจแฟรนไซส์โทรศัพท์เคลื่อนที่ในประเทศไทย. วารสารพระจอมเกล้าเจ้าคุณทาหารลาดกระบัง, 15(2).
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2552). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: ไทยเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ.
ณัฐชา เพชรดากูล. (2560). การวิเคราะห์ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย. วารสาร Quality, 14(5), 1-4.
ทรรศนะ บุญขวัญ. (2559). การจัดการเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: แมคกรอ-ฮิล.
นนทกร อาจวิชัย. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์กับการบริหารงานตามมาตรฐษนการบริหารการพยาบาลของหัวหน้ากลุ่มพยาบาลตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลชุมชน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการวิจัยและพัฒนาระบบสุภาพ, 4(1), 112-118.
นิตย์ สัมมาพันธ์. (2560). ภาวะผู้นำ: พลังขับเคลื่อนองค์กรสู่ความเป็นเลิศ. กรุงเทพฯ: พิมพลักษณ์.
นิภาภรณ์ จงวุฒิเวศย์. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการดำเนินงานของธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 4(2), 103-111.
นิรมิตร เทียมทัน. (2555). BALANCED SCORECARD และยุทธศาสตรการบริหารจัดการ. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.
เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2563). Modern Management การจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
ปรัชญา เหินสว่าง. (2562). ปัจจัยความสำเร้๗ของการประกอบธุรกิจร้านอาหารไทยในประเทศสหรัฐอเมริกา. journal of Administrative and Management innovation, 8(3), 106 - 115.
ปุญญภณ เทพประสิทธิ์. (2562). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์กับความสำเร็จในการบริหารจัดการองค์กร. วารสารการวิจัยและพัฒนา, 1(12).
ปรเมช เดชสุระ. (2564). มุมมองการบริหารธุรกิจ. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม, 28, 2565, จาก https://www.accrevo.com/articles/item/159.
พวงรัตน์ เกษรแพทย์. (2556). การศึกษาเชาวน์อารมณ์ในฐานตัวกำหนดความสำเร็จของผู้บริหาร. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 9(1), 21.
พสุ เชะรินทร์. (2562). Balance Scorecard: รู้สึกในการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: พิมพลักษณ์.
พะยอม วงศ์สารศรี. (2562). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: พิมพ์ลักษณ์.
เรวัตร์ ชาตรีวิศิษฎ์และคณะ. (2560). การจัดการเชิงกลยุทธ์: Strategic Management. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
วิรัช นิภาวรรณ. (2562). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: แมส พลับลิซซิ่ง.
ศิริญา ตังนฤมิตร. (2562). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความสำเร็จของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. มหาวิทยาลัยศิลปากร,
ศิรินาถ นิรมิตวรรธนะ. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการใช้เทคโลโลยีสารสนเทศเพื่อการจัดการความรู้ขององค์กรเอกชน. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ,
ศิริพร พงศ์ศรีโรจน์. (2560). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สมใจ ลักษณะ. (2560). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน. กรุงเทพฯ: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
สมพงษ์ เกษมสิน. (2559). การบริหาร. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพาณิชย์.
สมยศ นาวีการ. (2562). การบริหารและพฤติกรรมองค์กร. กรุงเทพฯ: บริษัท สำนักพิมพ์บรรณกิจ 1991 จำกัด.
อนันต์ เกตุวงศ์. (2561). เทคนิคการวางแผน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อมรศิริ ดิสสร. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการประยุกต์ใช้ Balanced Scorecard ของบริษัทในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 12(1).
ไอทีธุรกิจ. (2565). ผู้มีส่วนได้เสีย: ความสำคัญต่อความยั่งยืนของธุรกิจ. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม, 28, 2565, จาก https://today.line.me/th/v2/article/M90w8j.
Cope, k. (2018). Seeing the Big Picture: Business Acumen to BuildYour Credibility, Career, and Company. Austin, Texas: Greenleaf Book Group Press.
Dezdar, S., & Ainin, S. (2021). The influence of organizational factors on successful ERP implementation. Management Decision, 49 (6), 911-926.
Dubrin. (2010). Principles of Leadership. Canda: South-Western Cengage Learning.
Edoun, E., and Mbohwa, C. (2019). Factors influencing the success and failure of small and medium-sized enterprises in Tembisa township, South Africa.
Eriksson, J., and Li, M. (2019). Success factors of entrepreneurial small and medium sized enterprises in the Gnosjö municipality.
Fayol. (1964). General and Industrial Management. London: Pittman and Sons.
Gregg. (2017). Managment. Interacts Foundation: Barcelona.
Hussain, M., Al-Aomar, R., & Melhem, H. (2019). Assessment of lean practices on the sustainable performance of hotel supply chains. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 31(6), 2448-2467.
Irelan, and Hitt. (2019). Achieving and Manintatining Strategic Compettivenessin the Century: The Role of Strategic Leadership. Academy of Management Excutive, 1(13), 43 -57.
Zhang, J., Long, J., & von Schaewen, A. M. E. (2021). How does digital transformation improve organizational resilience findings from PLS-SEM and fsQCA. Sustainability, 13(20), 11487.
Zoltners, A. A., Sinha, P., and Lorimer, S. E. (2018). Sales Force Effectiveness: A Framework for Researchers and Practitioners. Journal of Personal Selling & Sales Management, 28(2), 115-131. doi:10.2753/PSS0885-3134280201
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
