CRIMINAL LIABILITY IN THE USE OF ARTIFICIAL INTELLIGENCE FOR COPYRIGHT INFRINGEMENT

Abstract

เชิงนามธรรม

งานวิจัยนี้มุ่งเน้นไปที่ความท้าทายทางกฎหมายที่เกิดจากความก้าวหน้าของ
ปัญญาประดิษฐ์ (AI) โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับความรับผิดทางอาญาที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดลิขสิทธิ์
ในงานที่สร้างโดยใช้ AI วัตถุประสงค์คือการวิเคราะห์ความเหมาะสมของพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ของไทย พ.ศ. 2537 (1994) และกฎหมายอาญาที่เกี่ยวข้องในการแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อนที่เกิดจาก AI ซึ่งรวมถึงสถานะทางกฎหมายของ AI ในฐานะผู้สร้าง การใช้ AI เพื่อสร้างผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์ และความเหมาะสมของโทษทางอาญา การศึกษานี้ยังรวมถึงการวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบกับแนวทางทางกฎหมายของสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาเพื่อเสนอแก้ไขกฎหมายลิขสิทธิ์ของไทยที่สอดคล้องกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี

การศึกษาพบว่าพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ของไทยขาดความชัดเจนใน
การแก้ไขปัญหาดังกล่าว โดยเฉพาะในประเด็นการกำหนดผู้สร้างสรรค์เมื่อผลงานนั้นสร้างขึ้นโดยปัญญาประดิษฐ์ กฎหมายปัจจุบันของไทยมุ่งเน้นไปที่ผู้สร้างที่เป็นมนุษย์ และปัญญาประดิษฐ์ไม่มีสถานะบุคคลตามกฎหมายภายใต้กฎหมายของไทย ซึ่งแตกต่างจากสหราชอาณาจักรที่รับรองผลงานที่สร้างโดยคอมพิวเตอร์ แต่สอดคล้องกับสหรัฐอเมริกาที่ยึดมั่นในหลักการที่ว่าผู้สร้างสรรค์ต้องเป็นมนุษย์ นอกจากนี้ ยังไม่มีบทบัญญัติเฉพาะสำหรับการละเมิดลิขสิทธิ์ที่เกี่ยวข้องกับปัญญาประดิษฐ์ และโทษทางอาญาที่กำหนดไว้อาจไม่สอดคล้องกับความรุนแรงและขนาดของอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการค้า ซึ่งทำให้การละเมิดเกิดขึ้นได้ในระดับมหาศาล

งานวิจัยนี้แนะนำให้แก้ไขพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 โดย
กำหนดบทบัญญัติเฉพาะที่กำหนดการละเมิดลิขสิทธิ์โดยใช้ AI เพื่อวัตถุประสงค์เชิงพาณิชย์ และเพิ่มโทษที่เกี่ยวข้อง การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้จะช่วยชี้แจงการบังคับใช้กฎหมาย เพิ่มประสิทธิภาพในการป้องกันและปราบปรามการกระทำผิด และปกป้องสิทธิของผู้ถือลิขสิทธิ์ได้ดีขึ้นท่ามกลางการพัฒนา AI ที่กำลังดำเนินอยู่ การปฏิรูปกฎหมายดังกล่าวจะช่วยสร้างสมดุลระหว่างการส่งเสริมนวัตกรรมและการปกป้องสิทธิที่ถูกต้องตามกฎหมายในยุคดิจิทัล

คำสำคัญ:ปัญญาประดิษฐ์ (AI), ความรับผิดทางอาญา, ลิขสิทธิ์