การวิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความหนาแน่นของการจราจรทางอากาศ ในน่านฟ้าควบคุม ณ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความคิดเห็นของเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศต่อ ปัจจัยต่าง ๆ ที่อาจส่งผลต่อความหนาแน่นของการจราจรทางอากาศในเขตน่านฟ้าควบคุม ณ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ 2) วิเคราะห์และจัดลำดับความสำคัญของปัจจัยที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาและการบริหารจัดการความหนาแน่นของการจัดการจราจรทางอากาศ ณ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศ จำนวน 132 คน คัดเลือกโดยวิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive  sampling) ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างเดือนพฤษภาคม-กรกฎาคม 2568 และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณแบบ Stepwise (Stepwise multiple regression)

    ผลการวิจัยพบว่า เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศมีระดับความคิดเห็นต่อปัจจัยทั้ง 6 ด้านอยู่ใน ระดับมาก (x̄ = 4.10) จากการวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณแบบ Stepwise พบว่า มี 4 ปัจจัยที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) ต่อความหนาแน่นของการจราจรทางอากาศ เรียงตามลำดับอิทธิพลจากมากไปน้อย ได้แก่ 1) ปัจจัยด้านการขนส่ง (β = 0.44) 2) ปัจจัยด้านโครงสร้างพื้นฐานของท่าอากาศยาน (β = 0.35) 3) ปัจจัยด้านเศรษฐกิจ (β = 0.29) และ 4) ปัจจัยด้านเทคโนโลยีการควบคุมจราจรทางอากาศ (β = 0.19) โดยทั้ง 4 ปัจจัยสามารถอธิบายความแปรปรวนของความหนาแน่นของการจราจรทางอากาศได้ร้อยละ 62.2 (R² = 0.622, Adjusted R² = 0.61) ข้อเสนอแนะ คือ บริษัท วิทยุการบิน แห่งประเทศไทย จำกัด และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาระบบการขนส่งเชื่อมต่อและโครงสร้างพื้นฐานเป็นลำดับแรก รวมทั้งนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยมาใช้และจัดฝึกอบรมเจ้าหน้าที่อย่างต่อเนื่อง