แนวทางการพัฒนากระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วมของวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวเชิงเกษตรและวัฒนธรรมบ้านนาสะอุ้ง เพื่อเป้าหมายแห่งความยั่งยืนทางธุรกิจและชุมชน

ผู้แต่ง

  • ปัญญวัฒน์ จุฑามาศ สาขาการจัดการ คณะบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ

คำสำคัญ:

กระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วม, วิสาหกิจชุมชน, บ้านนาสะอุ้ง

บทคัดย่อ

           การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพและบริบทการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวเชิงเกษตรและวัฒนธรรมบ้านนาสะอุ้ง 2) ศึกษาระดับการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และระดับมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยว 3) ศึกษาระดับการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่ส่งผลต่อระดับมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยว และ 4) วิเคราะห์แนวทางการจัดการแบบมีส่วนร่วมที่เหมาะสม โดยใช้วิธีดำเนินการวิจัยแบบผสมผสาน โดยเก็บข้อมูลปฐมภูมิด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพประกอบด้วยผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 18 ราย กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ คือประชาชนในพื้นที่และผู้มีส่วนร่วมในกิจกรรมการท่องเที่ยว 150 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ 

           ผลการวิจัยพบว่า 1) บริบทพื้นที่เป็นชุมชนขนาดเล็กของกลุ่มชาติพันธุ์ที่ตั้งอยู่บนพื้นที่สูงชัน วิสาหกิจชุมชนเริ่มจากสมาชิก 12 คน โดยดำเนินกิจกรรมให้บริการลานกางเต็นท์ การแปรรูปกาแฟอาราบิก้า และจำหน่ายสินค้าหัตถกรรม 2) ระดับการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยรวมอยู่ในระดับมาก และระดับมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวโดยรวมอยู่ในระดับมาก 3) ปัจจัยการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนทั้งหมดสามารถร่วมกันพยากรณ์มาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวได้ร้อยละ 93.9 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลเชิงบวกสูงสุด 3 อันดับแรก คือ การวิจัยและติดตามตรวจสอบ การมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ของท้องถิ่น และการตลาดที่จัดเตรียมข้อมูลอย่างพร้อมมูล 4) แนวทางการจัดการแบบมีส่วนร่วมที่เหมาะสมประกอบด้วย 3 แนวทาง ได้แก่ การยกระดับการมีส่วนร่วมของชุมชนสู่การเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจและเจ้าของร่วม การพัฒนาระบบฐานข้อมูลชุมชนเพื่อการวิจัย ติดตามผล และการตลาดเชิงรุก และการเสริมสร้างขีดความสามารถเพื่ออุดช่องว่างด้านการบริการและเศรษฐกิจท้องถิ่น 

เอกสารอ้างอิง

กรมการท่องเที่ยว. (2556). คู่มือการประเมินมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

ปรียนันท์ สิทธิจินดาร์. (2556). โครงการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตร โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ในภาคตะวันออก: ระยอง จันทบุรี ตราด และสระแก้ว [รายงานการวิจัย]. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.).

เพ็ญศรี ฉิรินัง. (2565). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนของตลาดน้ำวัดลำพญา จังหวัดนครปฐม. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 7(1), 65–76.

วสุธิดา พูนกลัด, บุญสาน ทระทึก, และสุภลัคน์ วงศ์ไพศาลลักษณ์. (2566). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(2), 793–812.

ศิรวิชญ์ สุประดิษฐ์. (2565). รูปแบบการดำเนินงานโดยใช้ทุนชุมชนเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2565). รายงานสถานการณ์ชุมชนบนพื้นที่สูง. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). สำนักนายกรัฐมนตรี.

องค์การบริหารส่วนตำบลวังบาล. (2567). รายงานข้อมูลชุมชนบ้านนาสะอุ้ง. จังหวัดเพชรบูรณ์.

Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225

Best, J. W. (1981). Research in education (4th ed.). Prentice-Hall.

Chambers, R. (1983). Rural development: Putting the last first. Longman.

Chambers, R., & Conway, G. R. (1992). Sustainable rural livelihoods: Practical concepts for the 21st century (IDS Discussion Paper 296). Institute of Development Studies.

Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555

Eber, S. (1992). Beyond the green horizon: Principles for sustainable tourism. WWF. Kontogeorgopoulos, A. (2005). Community-based ecotourism in Phuket and Ao Phangnga, Thailand: Partial victories and bittersweet remedies. Journal of Sustainable Tourism, 13(1), 4–23. https://doi.org/10.1080/09669580508668477

Kontogeorgopoulos, N. (2005). Community-based ecotourism in Phuket and Ao Phangnga, Thailand: Partial victories and bittersweet remedies. Journal of Sustainable Tourism, 13(1), 4–23. https://doi.org/10.1080/17501220508668470

Scheyvens, R. (1999). Ecotourism and the empowerment of local communities. Tourism Management, 20(2), 245–249. https://doi.org/10.1016/S0261-5177 (98)00069-7

Sharpley, R., & Roberts, L. (2004). Rural tourism–10 years on. International Journal of Tourism Research, 6(3), 119–124. https://doi.org/10.1002/jtr.478

United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. https://sdgs.un.org/2030agenda

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

จุฑามาศ ป. (2026). แนวทางการพัฒนากระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วมของวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวเชิงเกษตรและวัฒนธรรมบ้านนาสะอุ้ง เพื่อเป้าหมายแห่งความยั่งยืนทางธุรกิจและชุมชน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 15(1), 117–129. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/NBU/article/view/287548

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย