การประยุกต์ใช้โมเดลสมรรถนะสำหรับกลุ่มพนักงานข้ามชาติในเขตพัฒนาพิเศษ ภาคตะวันออก

ผู้แต่ง

  • Preedaporn Araksomboon -
  • ณัฐพล บัวเปลี่ยนสี

คำสำคัญ:

สมรรถนะ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้โมเดลสมรรถนะสำหรับกลุ่มพนักงานข้ามชาติในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม ใช้การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ซึ่งคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงจากผู้บริหารแผนกทรัพยากรมนุษย์ และพนักงานข้ามชาติของธุรกิจระหว่างประเทศในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก และนักวิชาการด้านทรัพยากรมนุษย์ รวมทั้งสิ้น 30 คน ผลการวิจัยพบว่า การกำหนดสมรรถนะสำหรับพนักงานข้ามชาติ สามารถสรุปได้ 2 สมรรถนะใหญ่ ประกอบด้วย 1) สมรรถนะเชิงการจัดการ ได้แก่ ด้านความรู้ และด้านทักษะ และ 2) สมรรถนะส่วนบุคคล ได้แก่ ด้านทัศนคติ ค่านิยม และความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของตนเอง ด้านบุคลิกประจำตัวบุคคล และด้านแรงจูงใจหรือแรงขับภายใน ทั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า ธุรกิจระหว่างประเทศควรกำหนดกลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะให้ชัดเจน และนำไปสู่การปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม ควรสร้างระบบกลไกการจัดการความรู้ด้านการพัฒนาสมรรถนะ โดยใช้โมเดลการพัฒนาสมรรถนะมาเป็นกรอบแนวคิด ควรจัดทำหลักสูตรการพัฒนาสมรรถนะทั้งสมรรถนะเชิงการจัดการ และสมรรถนะส่วนบุคคลให้กับพนักงานข้ามชาติ เพื่อให้เกิดความพร้อมและสามารถปรับตัวต่อการปฏิบัติงานในประเทศไทยได้เร็วขึ้น นอกจากนี้ยังค้นพบว่า โมเดลสมรรถนะนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับพนักงานข้ามชาติได้จริงภายใต้บริบทสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสมกับธุรกิจ ซึ่งจะนำไปสู่การขับเคลื่อนธุรกิจได้ในระดับสากล

เอกสารอ้างอิง

กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2564). ข้อมูลธุรกิจในพื้นที่การพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก. กองข้อมูลธุรกิจ, กรมพัฒนาธุรกิจการค้า.

จิรประภา อัครบวร. (2549). สร้างคนสร้างผลงาน. กรุงเทพฯ: ก. พลพิมพ์.

ฉัตรณรงค์ศักดิ์ สุธรรมดี. (2560). การประยุกต์ใช้สมรรถนะเพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสาร มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 11 (1), 262-269.

ชลธิศ ดาราวงษ์. (2556). การบริหารพนักงานข้ามชาติในยุคการค้าเสรีอาเซียน. วารสารบริหารธุรกิจ, 36(138), 29-33.

ทินกร บัวชู. (2564). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะเพื่อเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขันในศตวรรษ ที่ 21 ของอาจารย์พยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏ. ปริญญานิพนธ์หลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

นนทวัฒน์ สุขผล. (2565). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะทรัพยากรบุคคลรองรับการเป็นธนาคารเพื่อสังคม. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 77-90.

พัฒนพงษ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร. (2564). การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรฝ่ายบริการกลางของธนาคารกรุงศรีอยุธยาจํากัด (มหาชน) ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์และ มานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(2), 130-142.

รัชฎาทิพย์ อุปถัมภ์ประชา. (2561). สมรรถนะของนักทรัพยากรมนุษย์มืออาชีพ. WMS Journal of Management Walailak University, 8(2), 122-135.

วรรณดี สุทธินรากร. (2556). การวิจัยเชิงคุณภาพ : การวิจัยในกระบวนทัศน์ทางเลือก. กรุงเทพฯ: สยามปริทัศน์.

วรรณภา ลือกิตินันท์. (2558). การประยุกต์ใช้แนวคิดสมรรถนะในการจัดการทรัพยากรมนุษย์: กรณีศึกษา บริษัทผลิตยางรถยนต์ชั้นนำระดับโลกแห่งหนึ่ง. วารสารวิทยาการจัดการ, 32(1), 19-36.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม แห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ.2566-2570). สืบค้นเมื่อ 5 มกราคม 2566, จาก https://shorturl.asia/lTu2J

สิริวดี ชูเชิด. (2565). การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรในการปฏิบัติงานให้มีประสิทธิภาพ. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 12(1), 223-238.

อรชา รักดี และคณะ. (2564). สมรรถนะของแรงงานข้ามชาติชาวไทยที่เป็นที่ต้องการในภาคธุรกิจ Shared Services and Outsourceing ในมาเลเซีย. Journal of Social Science and Humanities Research in Asia, 27(2), 169-193.

เอกพงษ์ หริ่มเจริญ. (2565). สมรรถนะของผู้ประกอบการภาคธุรกิจอุตสาหกรรมแปรรูปการเกษตรของไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 8(1), 33-49.

Heslina H. & Andi Syahruni. (2021). The Influence of Information Technology, Human Resources Competency and Employee Engagement on Performance of Employees. Golden Ratio of Human Resource Management, 1(1), 1-12.

Laura J. & Simone K. (2021). Traditional and new ways in competence management: Application of HR analytics in competence management. Gr Interakt Org, 52(1), 7-24.

Maharatsagun, P. (2007). kanchatkan sapphayako̜n manut mung suanakhot [Human Resource Management: Towards the Future]. Bangkok: Pimtawan publishing.

Mangaleswaran, T. (2015). Human Resource Competencies for Managing Challenges. Information and Knowledge Management, 5(9), 109-114.

McClelland, David C. (1999). (Online). Identifying Competencies with Behavioral-event interviews. Psychological Science, 9(5). [Retrieved December 11, 2005]. From www.eiconsortium.org/research/business_case_for_ei.htm.

Punnitamai, W. (2010). Roles, competencies, and professionalism of Thai HR practitioners: Silent crises amid stubborn traditionalism. NIDA Development Journal, 50(3), 43-74.

Sharma P. (2017). Competency Development at the Workplace: a conceptual framework. JK International Journal of Management and Social Science, 1(1), 39-44.

Susanto R. & Agustina N. (2020). Analysis of the Application of the Pedagogical Competency Model Case study of Public and Private Primary Schools in West Jakarta Municipality, DKI Jakarta Province). Elementary Education Online, 2020; 19(3), 167-182.

Yashonidhi S. & Souvik G. (2021). Smart HR Competencies and Their Applications in Industry 4.0. A Fusion of Artificial Intelligence and Internet of Things for Emerging Cyber Systems, 293-315.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-12-30