รูปแบบการพัฒนาการศึกษานักเรียนด้อยโอกาสชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในอำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส

ฮูไซมะห์ กือเด็ง

ผู้แต่ง

ฮูไซมะห์ กือเด็ง สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดนราธิวาส

คำสำคัญ:

รูปแบบ, การพัฒนาการศึกษา, นักเรียนด้อยโอกาส

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีจุดประสงค์ของการวิจัย 1) เพื่อพัฒนารูปแบบการพัฒนาการศึกษานักเรียนด้อยโอกาสชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในอำเภอบาเจาะจังหวัดนราธิวาส 2) เพื่อประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในเชิงปฏิบัติการนำรูปแบบการพัฒนาการศึกษานักเรียนด้อยโอกาสชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในอำเภอบาเจาะจังหวัดนราธิวาส

ผลการศึกษาวิจัย พบว่า 1) ผลการศึกษาความเห็นข้อเสนอรูปแบบการพัฒนาการศึกษานักเรียนด้อยโอกาสระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในอำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส พบว่า ข้อเสนอรูปแบบการพัฒนาการศึกษานักเรียนด้อยโอกาสระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในอำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส ที่ผู้เชี่ยวชาญมีความเห็นระดับมากที่สุดและมีความสอดคล้องกัน รวม 18 ประเด็น 2) ผลการประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในเชิงปฏิบัติการนำรูปแบบการพัฒนาการศึกษานักเรียนด้อยโอกาสชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในอำเภอบาเจาะจังหวัดนราธิวาส พบว่า 2.1) ประเด็นที่มีค่าเฉลี่ยความเหมาะสมระดับมากที่สุด 3 อันดับแรก คือ โรงเรียน ครู และผู้ปกครองควรร่วมกันปลูกฝังและสร้างความตระหนักให้นักเรียนด้อยโอกาสมีคุณลักษณะและทักษะชีวิตที่ดีเพื่อเป็นภูมิคุ้มกันตนเองจากยาเสพติดและอบายมุขต่างๆ ในสังคมปัจจุบันและอนาคต โรงเรียนควรแนะแนวนักเรียนด้อยโอกาสและผู้ปกครอง ให้นักเรียนได้เรียนจนจบการศึกษาภาคบังคับและสามารถประกอบอาชีพได้ตามความสนใจของนักเรียน โรงเรียนควรสนับสนุนการรับส่งนักเรียน อาหารกลางวัน อาหารเช้าและอาหารเสริมนมให้นักเรียนด้อยโอกาสทุกคนทุกชั้นเรียน 2.2) ประเด็นที่มีค่าเฉลี่ยความเป็นไปได้ในเชิงปฏิบัติระดับมากที่สุด 4 อันดับแรก คือ โรงเรียนควรสนับสนุนการรับส่งนักเรียน อาหารกลางวัน อาหารเช้าและอาหารเสริมนมให้นักเรียนด้อยโอกาสทุกคนทุกชั้นเรียน โรงเรียน ครู และผู้ปกครองควรร่วมกันปลูกฝังและสร้างความตระหนักให้นักเรียนด้อยโอกาสมีคุณลักษณะและทักษะชีวิตที่ดีเพื่อเป็นภูมิคุ้มกันตนเองจากยาเสพติดและอบายมุขต่างๆ ในสังคมปัจจุบันและอนาคต โรงเรียนควรส่งเสริมผู้ปกครองและจัดการเรียนการสอนโดยนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาสร้างเสริมประสบการณ์ในการประกอบอาชีพ การลดรายจ่ายและเพิ่มรายได้ภายในครอบครัวเพื่อส่งผลให้นักเรียนได้เรียนต่อสูงขึ้น โรงเรียนควรจัดเก็บข้อมูลนักเรียนด้อยโอกาสเป็นรายบุคคลอย่างละเอียด เพื่อให้สามารถนำไปใช้ส่งเสริมและพัฒนาด้านต่างๆ ได้อย่างสะดวกรวดเร็ว

เอกสารอ้างอิง

คำแก้ว ไกรสรพงษ์ และ นวลจันทร์ ธัญโชติกานร์. 2561. จิตซึมซาบของเด็ก. นครปฐม: สำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก.
ชญานิน จันทรวิจิตร์. ผู้ด้อยโอกาสทางการศึกษา: บทบาทการสนับสนุนของวัดและพระสงฆ์ในพื้นที่ชายแดนไทย-เมียนมา. วิทยานิพนธ์ คณะศิลปศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559.
ชาย โพธิสิตา. 2562. ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. ครั้งที่ 8. กรุงเทพ: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. 2562. เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. ครั้งที่ 14. กรุงเทพมหานคร: อมรการพิมพ์.
ฐิชารัศม์ พะยอมยงค์. ผลของการให้การปรึกษาแบบบุคคลเป็นศูนย์กลางตามแนวคิดของโรเจอรส์ที่มีต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองและความเข้มแข็งทางจิตใจของเด็กด้อยโอกาส. วิทยานิพนธ์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 2554.
ณัฎฐาภรณ์ เลียมจรัสกุล. 2555. การวิเคราะห์ค่าใช้จ่ายทางการศึกษาของครัวเรือนไทยภายใต้โครงการเรียนฟรี 15 ปี. เชียงใหม่ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
ทัศนีย์ สิงห์เจริญ และคณะ. สวัสดิการและรูปแบบการพัฒนาท้องถิ่นตามหลักประชาธิปไตย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. 2555.
ทิศนา แขมมณี. 2551. ลีลาการเรียนรู้-ลีลาการสอน. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. 2562. ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. ครั้งที่ 23. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีรศักดิ์ อุปไมยอธิชัย. 2563 . ความเป็นครู แนวทางการพัฒนาทฤษฎีสูการปฏิบัติ . ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประศาสนี เชยชิต. ความคิดเห็นของนักเรียนต่อการจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์เพชรบุรี อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาราชภัฏสวนดุสิต. 2547.
พรสวรรค์ ภัทรบรรพต. ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตในเด็กกลุ่มด้อยโอกาสของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 23 จังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. 2556.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. 2554. “ความเหลื่อมล้ำ และความเป็นธรรมด้านการศึกษา”. ในปาฐกถาเสาหลักของแผ่นดิน : ชุดความเหลื่อมล้ำและไม่เป็นธรรม. กรุงเทพฯ: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาณุพงษ์ แก้วอินทร์. การบริหารสถานศึกษาตามกรอบการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สองของโรงเรียนมัธยมศึกษา กลุ่มดอยอ่างขาง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 34. 2559.
ภูริวรรษ คำอ้ายกาวิน. การนำเสนอกลยุทธ์การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตที่จำเป็นสำหรับเด็กด้อยโอกาสในการเสริมสร้างการยอมรับเป็นสมาชิกของสังคม. วิทยานิพนธ์ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2557.
รัตนะ บัวสนท์. 2563 . การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รินทอง นรทีทาน. แนวทางการแก้ปัญหาการออกกลางคันแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหาร ครู ผู้ปกครองนักเรียน โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาร้อยเอ็ด เขต 3. วิทยานิพนธ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด. 2553.
เริงชัย หมื่นชนะ. “จิตวิทยาการศึกษากับหลักการสอน”. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ ปีที่ 2 ฉบับที่ 1 (พฤษภาคม – สิงหาคม 2558) หน้า 1.
วัชรา เล่าเรียนดี และคณะ. 2560. กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาการคิดและยกระดับคุณภาพการศึกษาสำหรับศตวรรษที่ 21. นครปฐม: เพชรเกษมพริ้นติ้งกรุ๊ป.
วีซานา อับดุลเลาะ. การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดนราธิวาส. วิทยานิพนธ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. 2551.
วีรผล แสงปัญญา. 2562. จิตวิทยาการเรียนการสอน. ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศศิธร ศรีเวียง. 2556. การจัดการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
ศิราพร อรินแก้ว. การเพิ่มประสิทธิภาพการดำเนินโครงการส่งเสริมอาชีพและการมีงานทำสำหรับเด็ก ด้อยโอกาสในสถานศึกษาของโรงเรียนบ้านบ่อแก้วจังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ คณะศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 2561.
สวนีย์ ภิรมย์ไกรภักดิ์. รูปแบบการเรียนตระหนักรู้ตนเองด้านความรับผิดชอบของเด็กด้อยโอกาส โดยใช้กระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 50 จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 2559.
สุคนธ์ สินธพานนท์ และคณะ. 2562. หลากหลายวิธีสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพเยาวชนไทย. ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุคนธ์ สินธพานนท์. 2561. นวัตกรรมการเรียนการสอนของครูยุคใหม่เพื่อพัฒนาทักษะของผู้เรียนในศรรตวรรษที่ 21. ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: เทคนิคพริ้นติ้ง.
สุนันท์ เหมะธุลินทร์. การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของเด็กด้อยโอกาสในโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์เชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 2553.
สุภาวดี เพ็ชรทองหลาง. ศึกษารูปแบบกิจกรรมการพัฒนาเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กชายบ้านฟุตบอลเยาวชน (ภูเก็ต). วิทยานิพนธ์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต. 2556.
สุรางค์ โค้วตระกูล. 2559. จิตวิทยาการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุนันท์ ปัทมาคม . การจัดระบบ . กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ม.ป.ป. (อัดสำเนา) .
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. 2542. แนวทางการจัดการศึกษาตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร : บริษัทพิมพ์ดี จำกัด.
อนุสรา กันทาอ้าย. การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพเด็กด้อยโอกาส จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 2555.
อภิชา แดงจำรูญ. 2563. หนังสือชุด “ครูผู้สร้างแรงบันดาลใจ”. ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อริยา คูหา. 2562. จิตวิทยาเพื่อการดำรงชีวิต. ครั้งที่ 4. สงขลา: นีโอพ้อยท์.
อริสรา เภสัชชา. แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานสวัสดิการสังคมแก่เด็กด้อยโอกาสในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลผไทรินทร์ อำเภอปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์. ค้นคว้าอิสระ คณะรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. 2558.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. 2553. หลักการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
อิสรีย์ วงศ์ศรีใส และคณะ. การพัฒนาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อเพิ่มศักยภาพการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนด้อยโอกาสกรณีศึกษาโรงเรียนศาลา ตำบลดงใหญ่ อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเทคโนโลยีราชมงคล. 2556.
Brown, Phil. 2000. “Environmentand Health”in C. Bird, F. Conrad,and A. Fremont, eds. Handbook of Medical Sociology. pp.143-158. NJ : Prentice Hall.
NESSE. 2012. Mind the Gap: Educational Inequality across EU Regions. European Commission’s Directorate-General for Education and Culture. NESSE Network of Experts.
Unicef. 2007. A Human Rights-Based Approach to Education for all. sl: United Nations children’d fund/United nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
Schmidt, William H. 2011. “Equality of Educational Opportunity, Myth or Reality in U.S. Schooling?” American educator winter 2010-2011.