กลยุทธ์การบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนพัฒนาคุณภาพทุเรียนบ้านบาตูปูเต๊ะ (ธารโต) ในการเพิ่มมูลค่าการตลาดทุเรียนจังหวัดชายแดนภาคใต้
คำสำคัญ:
กลยุทธ์, ทุเรียน, วิสาหกิจชุมชนบทคัดย่อ
การศึกษากลยุทธ์เพื่อยกระดับคุณภาพการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนพัฒนาคุณภาพทุเรียนบ้านบาตูปูเต๊ะ (ธารโต) แบ่งออกเป็น 3 ประเด็น ได้แก่ 1) โครงสร้างองค์กร 2) การพัฒนาระบบการจัดการสมาชิก และ 3) การบริหารจัดการแผนพัฒนา ผลการวิจัยพบว่า
ด้านโครงสร้าง วิสาหกิจชุมชนพัฒนาคุณภาพทุเรียนบ้านบาตูปูเต๊ะ (ธารโต) บริหารจัดการกลุ่มเพื่อยกระดับการบริหารจัดการโดยใช้กระบวนการ ชูรอ ในการกำหนดแกนนำและรูปแบบการปรึกษาหารือในการหาข้อสรุปและแนวทางในการดำเนินการของกลุ่ม ใช้กระบวนการ นาซีฮัต ในการกระชับความสัมพันธ์ของกลุ่มภายใต้แนวคิดการตักเตือนกันเพื่อให้เกิดการถ่ายทอดเจตนารมณ์ของกลุ่มจากรุ่นสู่รุ่น ใช้กระบวนการ มุฮาซาบะห์ ตรวจสอบประเมินผลการดำเนินงานที่ต่อเนื่องเพื่อประเมินความสำเร็จและค้นหาข้อผิดพลาด เพื่อป้องกันความผิดพลาดซ้ำที่อาจก่อให้เกิดการสูญเสียหรือความเสียหายใด ๆ
ด้านการพัฒนาระบบสมาชิก วิสาหกิจชุมชนพัฒนาคุณภาพทุเรียนบ้านบาตูปูเต๊ะ (ธารโต) ใช้ระบบ มูร๊อบบีย์ หรือระบบพี่เลี้ยงเพื่อขยายฐานสมาชิก เป็นกลไกลที่สำคัญโดยใช้ประสบการณ์ความสำเร็จเป็นต้นแบบให้กับสมาชิกใหม่ ตลอดจนทำหน้าที่กำกับติดตามการดำเนินงานให้ได้มาตรฐานตามที่กำหนดไว้ ใช้รูปแบบการเรียนรู้ภายในกลุ่มสมาชิก ด้วยระบบ ฮาลาเกาะฮฺ เป็นกลไกกระตุ้นการค้นคว้าหาความรู้ใหม่ของสมาชิกสร้างให้สมาชิกมีส่วนร่วมในการแสดงบทบาทการเป็นผู้ถ่ายทอดองค์ความรู้และการพัฒนานวัตกรรมให้กับสมาชิกทุกระดับ
ด้านการบริหารจัดการแผนพัฒนากลุ่มวิสาหกิจชุมชนพัฒนาคุณภาพทุเรียนบ้านบาตูปูเต๊ะ (ธารโต) ภายใต้วิสัยทัศน์ “คงคุณภาพ ขยายฐานสมาชิก รวมกลุ่มยั่งยืน” ตัวชี้วัดความสำเร็จประกอบด้วย ศักยภาพการดูแลสมาชิกของหัวหน้ากลุ่ม ความต่อเนื่องในการจำหน่ายผลผลิตของสมาชิกให้กับกลุ่ม และศักยภาพของกลุ่มในการสร้างภาพลักษณ์และการทำงานร่วมกับหน่วยงานภาครัฐและคู่ค้า โดยกำหนดกลยุทธ์ที่เกี่ยวข้องไว้ 4 ด้าน คือ ได้แก่ ด้านการพัฒนาหัวหน้ากลุ่มเพื่อการเพิ่มสมาชิก ด้านการสร้างความผูกพันระหว่างสมาชิกกับกลุ่ม ด้านการพัฒนาระบบฐานข้อมูลและการจัดการ และด้านการยกระดับภาพลักษณ์และการบริหารองค์กร
เอกสารอ้างอิง
ประชาชาติธุรกิจออนไลน์ .2563 จากเว็บไซด์ https://www.prachachat.net/economy/news-480711
คณิดา ไกรสันติและรัสมนต์ คำศรี. 2559. แนวทางการพัฒนาศักยภาพกลุ่มวิสาหกิจชุมชนสุขาวดี ตำบลปริก อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 7. 23 มิถุนายน 2559.มหาวิทยาลัยหาดใหญ่. 554-566.
ปิยะดา พิศาลบุตร. (2561). กลยุทธ์การบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดปราจีนบุรี. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม. 8(1) 105-120
ชมพูนุช ศรีพงษ์, วัลย์ลดา พรมเวียง, ปิยะดา มณีนิล และ สัสดี กำแพงดี. 2559. รายงานวิจัย การพัฒนาวิสาหกิจชุมชนแม่บ้านทหารกองทัพภาคที่ 4 กองทัพบกไทย ในจังหวัดชายแดนภาคใต้. มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
ประพันธ์พงษ์ ชิณพงษ์. (2562). รูปแบบศักยภาพวิสาหกิจชุมชนที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการดำเนินงานวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวโฮมสเตย์. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 13(2), 83-100
เจษฎา นกน้อย, สัญชัย ลั้งแท้กุล, สาทินี สุวิทย์พันธุ์วงศ์, กัญญาภัทร บูหมิด และพีชา รัตนศรี. 2558. การวิเคราะห์กิจกรรมหลักในห่วงโซ่คุณค่าของสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ ระดับ 5 ดาว กรณีศึกษาผู้ประกอบการสินค้าประเภทผ้าในจังหวัดพัทลุงและจังหวัดสงขลา. วารสารการจัดการสมัยใหม่. 13(2) 1-12
พีระศักดิ์ วรฉัตร. (2561) ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเข้มแข็งในการบริหารวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดสุรินทร์. วารสารการเมือง การบริหารและกฎหมาย คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 10(2) 285-310
เอกชัย เอี่ยมสกุล. (2559). การบริหารจัดการวิสาหกจิชุมชน : กรณีศึกษา วิสาหกจิชุมชนขนมแปลกริมคลองหนองบัว จังหวัดจันทบุรี. วิทยานิพนธ์ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จิราภรณ์ เอื้อศิริพรฤทธิ์และพจนา จันทรภาส. (2558). การปฏิบัติงานตามกระบวนการบริหารจัดการ
ทักษญา สง่าโยธิน. (2560). ปัจจัยแห่งความสำเร็จของวิสาหกิจชุมชน. วารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์บูรพา
สหัสา พลนิล และพยอม วงค์สารศรี. (2554). แนวทางการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาวิสาหกิจชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือสู่ความยั่งยืน. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต. 39-50