วรรณกรรมอาหรับพลัดถี่นยุคต้นศตวรรษที่ยี่สิบ : กรณีศึกษากวีนิพนธ์วิจิตรโวหารของอีลียา อะบูมาฎีย์

บทคัดย่อ

ในช่วงเวลาที่ประเทศอาหรับโดยเฉพาะอย่างยิ่งเลบานอนประสบปัญหาทางด้านการเมืองและเศรษฐกิจ กลุ่มนักเขียนวรรณกรรมกลุ่มหนึ่งต้องการอพยพไปยังประเทศอื่น เช่น อเมริกา บราซิล แคนาดา เพื่อยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่าเดิม ส่วนหนึ่งจากนักเขียนวรรณกรรมกลุ่มนี้คือ อีลิยา อะบูมาฎีย์ ถือเป็นกวีที่ดีที่สุด และกวีนิพนธ์ของเขาถูกยึดเป็นจุดเริ่มต้นของบทกลอนแห่งยุคสมัยใหม่ ได้รับผลกระทบจากปัญหาทางด้านการเมือง และเศรษกิจ จึงได้อพยพไปยังประเทศอเมริกา และได้ผลิตผลงานวรรณกรรมพลัดถิ่นมากมายในช่วงเวลาที่อาศัยอยู่ต่างแดน เช่น บทกวี เรื่องสั้น และอื่นๆ

งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวรรณกรรมอาหรับพลัดถิ่นของอีลิยา อะบูมาฎีย์ เกี่ยวกับบทบาทและแนวคิดของอีลิยา อะบูมาฎีย์ และการวิเคราะห์กวีนิพนธ์วิจิตรโวหารในรูปแบบการประพันธ์ วรรณศิลป์ และประดิษฐการที่ปรากฏในบทกวี

ผลการวิเคราะห์พบว่าอีลิยา อะบูมาฎีย์มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการงานกวีพลัดถี่นออกเผยแพร่สู่สาธารณะชน ผ่านวิธีการประพันธ์ที่หลากหลาย เพื่อให้ผู้อ่านได้รับอรรถรสจากการสร้างจินตนาการไปพร้อมกัน ผสมผสานด้านภาษาและลีลา อุปมา การเปรียบเทียบ การเปรียบเปรย การใช้คำที่มีความหมายตรงกันข้าม การใช้คำตรงกันแต่ความหมายต่างกัน เพื่อให้เนื้อหาของบทกวีเกิดความชัดเจน แสดงถึงพลังของชีวิต ซึ่งผู้อ่านสามารถรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง และสามารถมองเห็นเป็นภาพที่มโนออกมาจากจิตใจ ความนึกคิด และความหวัง การใช้ปรัชญาชีวิตในบทกวี การจินตนาการชีวิตที่มีความบริสุทธิ์ และความผาสุก

คำสำคัญ: กวีพลัดถิ่น, อีลิยา อะบูมาฎีย์, กวีนิพนธ์วิจิตรโวหาร, อุปมา, การเปรียบเทียบ, การเปรียบเปรย