การบูรณาการสาระวิชาทัศนศิลป์ ดนตรี และนาฏศิลป์ผ่านการออกแบบเครื่องแต่งกายพื้นบ้านตามแนวทาง Thinking School: กรณีศึกษาวัฒนธรรมกลองยาวห้วยยางนครสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาทักษะปฏิบัติวิชาทัศนศิลป์ ดนตรี และนาฏศิลป์ ของนักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการตามแนวทาง Thinking School 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนกับเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 3) ประเมินความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ ตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดขอนแก่น จำนวน 13 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เนื่องจากเป็นกลุ่มผู้เรียนในพื้นที่บริบทวัฒนธรรมและมีความพร้อมในการเข้าร่วมกิจกรรมเชิงปฏิบัติการ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการจำนวน 4 แผน รวม 8 ชั่วโมง 2) แบบประเมินทักษะปฏิบัติ 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 4) แบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย (M) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนมีทักษะปฏิบัติแบบบูรณาการในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 3.82, SD = 0.30) 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเฉลี่ยเท่ากับ 15.62 คะแนน จากคะแนนเต็ม 20 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 78.10 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดกิจกรรมในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.79, SD = 0.45) ข้อค้นพบสำคัญคือ รูปแบบการบูรณาการเชิงหน้าที่ผ่านสุนทรียภาพ (Functional aesthetic integration model) ที่เชื่อมโยงศาสตร์ศิลปะสามแขนงผ่านการออกแบบเครื่องแต่งกายที่สอดรับทั้งความงาม หน้าที่ทางดนตรี และหลักการเคลื่อนไหวทางนาฏศิลป์ ส่งผลให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้เชิงความหมายและตระหนักในอัตลักษณ์ท้องถิ่นอย่างยั่งยืน