ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้กรณีศึกษาเชิงปฏิสัมพันธ์เป็นฐานที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์

ผู้แต่ง

  • ฉัตรพิทักษ์ หอระตะ นิสิตมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาคณิตศาสตร์ ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • จงกล ทำสวน ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ประจําสาขาวิชาการศึกษาคณิตศาสตร์ ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การเรียนรู้โดยใช้กรณีศึกษาเชิงปฏิสัมพันธ์เป็นฐาน, กรณีศึกษาเชิงปฏิสัมพันธ์เป็นฐาน, ความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนก่อนและหลังการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้กรณีศึกษาเชิงปฏิสัมพันธ์เป็นฐาน 2) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนหลังการจัดการเรียนรู้กับเกณฑ์ร้อยละ 60 และ 3) ศึกษาการเปลี่ยนแปลงของความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ ตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 31 คน จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัดความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าเฉลี่ยร้อยละ และการทดสอบค่าที และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์หลังเรียน (M = 14.97, SD = 1.60) สูงกว่าก่อนเรียน (M = 10.61, SD = 4.18) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักเรียนมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (M = 14.97, SD = 1.60) และ 3) นักเรียนมีการเปลี่ยนแปลงของความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ในทางที่ดีขึ้น โดยด้านการแสดงข้อสรุปของข้อมูลมีการเปลี่ยนแปลงมากกว่าด้านการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของข้อมูล

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย. https://academic.obec.go.th/web/images/document/1580786328_d_1.pdf

ชนิสรา เรืองนุ่น. (2556). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยบูรณาการกลยุทธ์พุทธิปัญญาและอภิปัญญาที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/35451

ชนัต อินทะกนก. (2559). ผลของการเรียนรู้โดยใช้กรณีตัวอย่างเป็นฐานร่วมกับการใช้คำถามแบบสืบสอบที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงวิทยาศาสตร์และเจตคติต่อวิทยาศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/36650

ณัชพล เผ่าทิพย์จันทร์. (2560). ผลของการสอนการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์โดยใช้วิธีการเรียนรู้อย่างมีประสิทธิภาพจากความไม่สมบูรณ์ที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/1255

ไตรภพ คงเสน. (2559). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนโฟร์พ้อยท์ที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/36627

ธัญพิมล จันทร์นุ่ม. (2558). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวการศึกษาคณิตศาสตร์ที่สอดคล้องกับชีวิตจริงร่วมกับการพัฒนาความคิดของเด็กที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์และความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/35894/

พีชาณิกา เพชรสังข์. (2557). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้รูปแบบการเรียนการสอน 5E ร่วมกับคำถามปลายเปิดที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์และความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/35452

มัณฑนา พรมรักษ์. (2556). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้โมเดลการแก้ปัญหาที่เน้นกระบวนการกำกับทางปัญญาที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์และความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/35454

วรรณี ลิมอักษร. (2551). จิตวิทยาการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 4). พิมพ์ลักษณ์.

ศิรดา กันอ่ำ. (2562). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยเน้นประเด็นปัญหาที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/9108

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2555). ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์. 3-คิว มีเดีย จำกัด.

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566). ผลการประเมิน PISA 2022. https://pisathailand.ipst.ac.th/news-21/

สุกัลยา อุบลรัตน์. (2555). ผลการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบบูรณาการเชิงวิธีการซึ่งสอดคล้องกับความสามารถทางพหุปัญญาที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ความสามารถในการคิดอย่างมีเหตุผลเรื่องกำหนดการเชิงเส้น และความภาคภูมิใจในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. SWU IR. https://hdl.handle.net/20.500.14740/291

สุนีย์ คล้ายนิล. (2558). การศึกษาคณิตศาสตร์ในระดับโรงเรียนไทย การพัฒนา-ผลกระทบ-ภาวะถดถอยในปัจจุบัน. PISA THAILAND. https://pisathailand.ipst.ac.th/news-7/

สิริพร ทิพย์คง. (2544). การแก้ปัญหาคณิตศาสตร์. ศูนย์พัฒนาหนังสือ กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.

อัมพร ม้าคนอง. (2554). ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์: การพัฒนาเพื่อพัฒนาการ. ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภาษาอังกฤษ

Ali, M., Han, S. C., Bilal, H. S. M., Lee, S., Kang, M. J. Y., Kang, B. H., Razzaq, M. A., & Amin, M. B. (2018). iCBLS: An interactive case-based learning system for medical education. International Journal of Medical Informatics, 109, 55–69. https://doi.org/10.1016/j.ijmedinf.2017.11.004

Barrows, H. S., & Tamblyn, R. M. (1980). Problem-based learning: An approach to medical education. Springer.

Cai, J., Hwang, S., Jiang, C., & Silber, S. (2015). Problem posing research in mathematics: Some answered and unanswered questions. In F. M. Singer, N. Ellerton, & J. Cai (Eds.), Problem posing: From research to effective practice (pp. 3–34). Springer. https://doi.org/10.1007/978-1-4614-6258-3_1

Frensch, P. A., & Funke, J. (Eds.). (1995). Complex problem solving: The European perspective. Lawrence Erlbaum Associates. https://doi.org/10.4324/9781315806723

Kazemi, E., & Stipek, D. (2001). Promoting conceptual thinking in four upper-elementary mathematics classrooms. The Elementary School Journal, 102(1), 59–80. https://doi.org/10.1086/499693

Kramarski, B., & Mevarech, Z. R. (2003). Enhancing mathematical reasoning in the classroom: The effects of cooperative learning and metacognitive training. American Educational Research Journal, 40(1), 281–310. https://doi.org/10.3102/00028312040001281

Krulik, S., & Rudnick, J. (1993). Reasoning and problem-solving: A handbook for elementary school teacher. Allyn and Bacon.

Laxman, K. (2010). A conceptual framework mapping the application of information search strategies to well and ill-structured problem solving. Computers & Education, 55(2), 513–526. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2010.02.014

Miftah, R., Dahlan, J. A., Kurniawati, L., Herman, T., & Lutfiana. (2024). How does interactive case-based learning improve students' complex mathematical problem-solving abilities? Journal of Honai Math, 7(2), 307–326. https://journalfkipunipa.org/index.php/jhm/article/view/622

OECD. (2013). PISA 2012 assessment and analytical framework. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264190511-en

OECD. (2023). PISA 2022 assessment and analytical framework. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/dfe0bf9c-en

Ong, A. C., & Borich, G. D. (2006). Teaching strategies that promote thinking: Models and curriculum approaches. McGraw-Hill.

Williams, B. (2005). Case based learning: A review of the literature—Is there scope for this educational paradigm in prehospital education? Emergency Medicine Journal, 22(8), 577–581. https://doi.org/10.1136/emj.2004.022707

ภาษาต่างประเทศ

An, I., & Oh, Y. Y. (2018). 모둠 구성에 따른 수학적 모델링 과정 수행 및 수학적 추론 능력 분석 [An analysis of mathematical modeling process and mathematical reasoning ability by group organization method]. Journal of Elementary Mathematics Education in Korea, 22(4), 497–516. https://scienceon.kisti.re.kr/srch/selectPORSrchArticle.do?cn=JAKO201831663568605

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-26

รูปแบบการอ้างอิง

หอระตะ ฉ., & ทำสวน จ. (2026). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้กรณีศึกษาเชิงปฏิสัมพันธ์เป็นฐานที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 21(2), 1–22. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/OJED/article/view/288227

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย