TEACHING AND MANAGING SOCIAL STUDIES IN THE 21ST- CENTURY WORLD
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
Teaching management is a crucial factor that significantly affects the effectiveness of teaching in various subjects in the 21st century, characterized by rapid changes in technology, economics, and society. Managing social studies teaching in the 21st century requires presenting principles, processes, and methods that align with these changes to develop learners' skills through real-life experiences. This involves hands-on activities and the development of diverse skills to ensure that learners acquire knowledge, ethics, morality, and the ability to interact harmoniously with others in society. Additionally, educators must equip learners with the ability to adapt swiftly and effectively to the rapid and complex changes occurring globally. This includes fostering a culture of lifelong learning and adaptability, enabling individuals to thrive and succeed in a dynamic societal landscape.
Effective social studies teaching management should integrate with other subjects to develop learners' skills for creating new knowledge and acquiring essential skills for life in this century. This includes analytical thinking, collaborative teamwork, and an understanding of diverse cultures. Leveraging technology as a vital tool for accessing knowledge emphasizes learner-centered approaches, with teachers serving as guides in knowledge exploration. The emphasis on hands-on learning activities, clear activity design, learner autonomy, and innovation promotion contributes to effective learning experiences that learners can apply successfully and enjoyably in real-life situations.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
สงวนสิทธิ์โดย วารสารศึกษิตาลัย วัดศรีสุมังคล์
เลขที่ 962 ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย
โทร. 086-8894578
E-mail : Sjmcunk@gmail.com
Website :https://so01.tci-thaijo.org/index.php/SJ
References
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ธนวัฒน์ ศรีไพโรจน์, ดุษฎี โยเหลา และปิยดา สมบัติจินดา. (2561). อิทธิพลของโปรแกรมการโค้ชการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานที่มีต่อสมรรถนะของครูผู้สอน. Veridian E-Journal,Silpakorn University, 11(2), 96-110.
ปานวาด อวยพร. (2557). Active Learning หมายถึงอะไร. เรียกใช้เมื่อ 6 ตุลาคม 2566 จาก https//shorturl.asia/a53fR.
พระสิทธิชัย รินฤทธิ์และสุรีพร ชาบุตรบุณฑริก. (2563). การจัดการเรียนการสอนสังคมศึกษาในศตวรรษที่ 21. Journal of Roi Kaensarn Academi, 5(2), 204-212.
เยาวเรศ ภักดีจิตร. (2557). Active Learning กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. เอกสารประกอบการเสวนาทางวิชาการ “วันส่งเสริมวิชาการสู่คุณภาพการเรียนการสอน” 30 กรกฎาคม 2557 ณ หอประชุม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. จังหวัดนครสวรรค์ 2557, 1 – 8.
ราชกิจจานุเบกษา. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก หน้า 2 (19 สิงหาคม 2542).
วิจารณ์ พาณิช. (2556). ครูเพื่อศิษย์ สร้างห้องเรียนกลับทาง. กรุงเทพมหานคร : เอสอาร์พริ้นติ้งแมสโปรดักส์ จำกัด.
วิภาพรรณ พินลา. (2560). แนวทางการจัดการเรียนรู้วิชาสังคมศึกษา เพื่อพัฒนาทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณสำหรับผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 30(1), 13-34.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ และคณะ. (2556). การจัดทำยุทธศาสตร์ศึกษาขั้นพื้นฐานให้เกิดความรับผิดชอบ. ใน รายงายวิจัย. มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2559). สกอ.พัฒนานักศึกษาสู่ Thailand 4.0. อนุสารอุดมศึกษา, 43(462), 10-13.
เอกนฤน บางท่าไม้. (2561). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหา เป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาในรายวิชาการถ่ายภาพดิจิทัลสาหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีคณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร. Veridian E-Journal, SilpakornUniversity, 11(1), 30-51.
Saylor, Galen J., Alexander, William, M., & Lewis, Arthur, J. (1981). Curriculum Planning for better Teaching and Learning. (4th ed.). New York Holt : Rinehart and Winston.
