ผลของการใช้ “ย่านเมืองเก่าตะกั่วป่าโมเดล” ที่มีต่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน

ผู้แต่ง

  • สกาวรัตน์ บุญวรรโณ
  • เกษตรชัย และหีม
  • บัณฑิตา ฮันท์

คำสำคัญ:

ย่านเมืองเก่าตะกั่วป่าโมเดล, การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน

บทคัดย่อ

           บทความวิจัยเรื่อง ผลของการใช้ “ย่านเมืองเก่าตะกั่วป่าโมเดล” ต่อการจัดการท่องเที่ยว  เชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน อาศัยแนวคิดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นหลัก รวมทั้งแนวคิดทุนทางวัฒนธรรมเสริมร่วมด้วย ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษากลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ คณะกรรมการจัดการท่องเที่ยวของชุมชนตลาดใหญ่และชุมชนเสนานุชรังสรรค์ จำนวน 32 คน พร้อมกับแบบประเมินการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมทั้งก่อนและหลังปฏิบัติการ ควบคู่กับการประชุมกลุ่มแบบสร้างสรรค์ การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก การสังเกต วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้โปรแกรมอาร์เพื่อหาค่าเฉลี่ย และค่าการทดสอบที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ผลการประเมินการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมหลังการปฏิบัติการทั้ง 4 ด้านสูงกว่าก่อนปฏิบัติการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมมีทิศทางที่ดีขึ้นคือ 1) การจัดการพื้นที่ให้เหมาะสมและดีขึ้นในเรื่องการจัดระเบียบระบบคมนาคม ความปลอดภัยและความเรียบร้อย 2) ยกระดับโปรแกรมการท่องเที่ยวที่เหมาะสมและสอดคล้องกับความต้องการของนักท่องเที่ยวแต่ละกลุ่ม 3) พัฒนา Land Mark และจุด Check in ที่น่าสนใจมีการถ่ายทอดเรื่องราวสถานที่ที่เคยรุ่งเรืองในอดีตให้นักท่องเที่ยวได้พบเห็นผ่านเรื่องเล่า และ 4) มีแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมที่เสริมสร้างความรู้ความเข้าใจทางประวัติศาสตร์สถานที่ ได้รู้จักตะกั่วป่าในมุมมองใหม่มากยิ่งขึ้น

เอกสารอ้างอิง

ธนภูมิ อติเวทิน. การจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมกํารท่องเที่ยว ภายใต้บริบทของการพัฒนา. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 13(1), 2560, 33-56.

บุพชาติ ดวงดี. รูปแบบการพัฒนาการเพื่อขับเคลื่อนการท่องเที่ยวแบบบูรณาการอย่างยั่งยืนของจังหวัดนนทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 36(6), 2560, 228-227.

สกาวรัตน์ บุญวรรโณ. ย้อนอดีต มองปัจจุบัน กำหนดอนาคต: ทิศทางการจัดการท่องเที่ยวเมืองเก่าตะกั่วป่าผ่านการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 10(2), 2563, 127-140.

Ife, J. Community Development: Creating Community Alternatives - Vision, Analysis And Practice, Addison Wesley Longman, Melbourne, Australia,1996.

Lipe William D. Value and meaning in cultural resources. Great Britain, 1984.

McManamon, et al. Using Values to Manage Archaeological Resources at a Landscape Scale. Advances in Archaeological Practice 4(2), 2016. 132–148.

McNiff, J. Action Research, Principles and Practice. London: MacMillan Education, 1988.

Musavengane, R. Using the systemic-resilience thinking approach to enhance participatory collaborative management of natural resources in tribal communities, 2019.

Newell, R. and Picketts, I. Spaces, places, and possibilities: A participatory approach for developing and using integrated models for community planning. City and Environment Interactions 6, 2020, 100040.

Pieterse, J. My Paradigm or Yours? Alternative Development, Post-Development, Reflexive Development. Development and Change 29, 1998, 343-373.

Stettner, A. C. Commodity or community? Sustainable development in Mountain Resorts, Tourism Recreation Research, 18(1), 1993, 3-10.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

29-06-2022

รูปแบบการอ้างอิง

บุญวรรโณ ส. ., และหีม เ. ., & ฮันท์ บ. (2022). ผลของการใช้ “ย่านเมืองเก่าตะกั่วป่าโมเดล” ที่มีต่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน. วารสารศิลปวัฒนธรรมสวนสุนันทา, 2(1), 73–87. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/artsjournal_ssru/article/view/259976