การพัฒนาตัวบ่งชี้ความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันอาชีวศึกษาเอกชน ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ
关键词:
ความรับผิดชอบต่อสังคม, สถาบันอาชีวศึกษาเอกชน, สาขาบริหารธุรกิจ摘要
มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) พัฒนาตัวบ่งชี้ความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันอาชีวศึกษา
เอกชน ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ 2) วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของตัวบ่งชี้ความรับผิดชอบ
ต่อสังคม 3) ศึกษาความเป็นได้ในการนำตัวบ่งชี้ไปใช้วัดความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบัน
อาชีวศึกษาเอกชน ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ การเก็บรวบรวมข้อมูลจากสถาบันอาชีวศึกษาเอกชน
สาขาบริหารธุรกิจ ปีการศึกษา 2558 ได้ขนาดตัวอย่างจำนวน 660 คน จากการสุ่มตัวอย่าง
แบบหลายขั้นตอน สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าเฉลี่ย วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ความเที่ยงของ
องค์ประกอบและการวิเคราะห์ความแปรปรวนเฉลี่ยของตัวแปรแฝงที่ถูกสกัดได้ ผลที่ได้จาก
การวิจัยครั้งนี้ พบว่าตัวบ่งชี้ความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันอาชีวศึกษาเอกชน สาขา
บริหารธุรกิจ 5 ด้านคือ ผู้มีส่วนได้เสีย สิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และอาสาสมัคร
แต่ละด้านมีค่าเฉลี่ยระดับมาก และมีความสอดคล้องกันระหว่างการดำเนินงานกับความคาดหวัง
ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของตัวบ่งชี้ความรับผิดชอบ
ต่อสังคมของสถาบันอาชีวศึกษาเอกชน ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิง
ประจักษ์ และผลการศึกษาความเป็นไปได้ในการนำตัวบ่งชี้ไปใช้วัดความรับผิดชอบต่อสังคมของ
สถาบันอาชีวศึกษาเอกชน สาขาบริหารธุรกิจ พบว่ากลุ่มค่าเฉลี่ยสูง เน้นความรับผิดชอบต่อสังคม
ทั้ง 5 ด้าน ระดับสูงโดยมีความคิดเห็นว่าควรมุ่งสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนอันเป็นผลสู่รากฐานทาง
เศรษฐกิจของประเทศ และกลุ่มค่าเฉลี่ยต่ำ เน้นความรับผิดชอบต่อสังคม 2 ด้าน ได้แก่ สังคม
วัฒนธรรม และอาสาสมัคร โดยมีความคิดเห็นว่าสามารถสื่อให้เห็นภาพกิจกรรมที่ทำ และ
ส่งเสริมภาพลักษณ์ของสถาบันอาชีวศึกษาเอกชน
参考
ในการแข่งขัน อย่างยั่งยืน. นนทบุรี: ธิงค์ บียอนด์ บุ๊กส.
ภาวิณีย์ มาตแม้น. (2557). ปัจจัยทางการตลาดเพื่อพัฒนาภาพลักษณ์วิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน.
วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช, 26(2), 94-105.
สมาคมสถาบันการศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย. (2558). สืบค้นเมื่อ วันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2558
http://www.apheit.org/
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2557). การสำรวจความต้องการแรงงานและการขาดแคลนแรงงานของสถาน
ประกอบการ. กรุงเทพฯ: สำนักสถิติพยากรณ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2557). รายงานประจำปี 2557 สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา
กับพันธกิจพัฒนาการศึกษาชาติ. กรุงเทพฯ: บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา. (2557). ภารกิจและนโยบาย. สืบค้นเมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2558,
เว็บไซต์ http://www.vec.go.th/Default.aspx?tabid=87
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis (7th
ed.). New Jersey: Prentice Hall, Upper Saddle River.
Kim, R. C., & O’Gorman, K. D. (2011). Corporate social responsibility as a dynamic internal
organizational process: A case study. Journal of Business Ethics, 101(1), 61-74.
Kotler, P., & Lee, N. (2551). Corporate social responsibility doing the most good for your
company and your cause (รมณียฉัตร แก้วกิริยา, แปล). กรุงเทพฯ: ยูนิเวอร์แซลพับลิชิ่ง.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities.
Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Schreck, P. (2011). Review the business case for corporate social responsibility: New evidence and
analysis. Journal of International business Ethics, 10(1), 167-188.
##submission.downloads##
已出版
##submission.howToCite##
期
栏目
##submission.license##
All articles published in the Business Administration and Management Journal Review are copyrighted by the journal.
The views and opinions expressed in each article are solely those of the individual authors and do not represent those of Huachiew Chalermprakiet University or any other faculty members. Each author is fully responsible for the content of their own article. Any errors or issues found are the sole responsibility of the respective author.
