ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชนปู่เจ้าสมิงพราย จังหวัดสมุทรปราการ เพื่อให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

作者

  • นันทวุฒิ ครุธา คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี
  • สันติภาพ คำสะอาด

关键词:

ยุทธศาสตร์การพัฒนา, การท่องเที่ยว, แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

摘要

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานและความต้องการด้านการท่องเที่ยว
เชิงวัฒนธรรมของชุมชนเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย 2) สร้างยุทธศาสตร์ในการพัฒนาการท่องเที่ยว
เชิงวัฒนธรรมของชุมชนเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย เป็นการวิจัยเชิงนโยบาย (Policy Research)
ร่วมกับการวิจัยแบบอนาคต EDFR (Ethnographic Delphi Futures Research) โดยใช้การเก็บ
ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกจำนวน 18 ท่าน และผู้เชี่ยวชาญจำนวน 20 ท่าน ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพการณ์และความต้องการด้านการท่องเที่ยวของชุมชนปู่เจ้าสมิงพราย มีแหล่งท่องเที่ยว
ที่สามารถพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนใน
การพัฒนา 2) ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชนปู่เจ้าสมิงพราย จังหวัดสมุทรปราการ
มีวิสัยทัศน์คือ ส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวเชิงวิถีวัฒนธรรมของชุมชนปู่เจ้าสมิงพรายอย่างยั่งยืน
โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ประกอบด้วย 3 ประเด็นยุทธศาสตร์ได้แก่ 1) ปรับปรุงและพัฒนา

แหล่งท่องเที่ยวเชิงวิถีวัฒนธรรมที่มีอยู่ในชุมชน ทั้งในด้านสถาปัตยกรรม ประเพณีวัฒนธรรม
และวิถีชีวิตชุมชน 2) ส่งเสริมผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในชุมชนโดยสร้างการมีส่วนร่วมในการพัฒนา
การท่องเที่ยวเชิงวิถีวัฒนธรรมในชุมชน 3) พัฒนากลยุทธ์ทางด้านการตลาด และการประชาสัมพันธ์
เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งจากภายในประเทศและต่างประเทศมาสนใจการท่องเที่ยวในชุมชน
ซึ่งการประเมินยุทธศาสตร์โดยผู้เชี่ยวชาญพบว่ายุทธศาสตร์ที่สร้างขึ้นมีความเหมาะสม

##submission.authorBiography##

##submission.authorWithAffiliation##

1 หมู่ 3 ตำบลสามพระยา อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี 76120

参考

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558 ถึง 2560.
กรุงเทพมหานคร : กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2559). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2560 ถึง 2564.
กรุงเทพมหานคร : กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
คนึงภรณ์ วงเวียน. (2554). การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาเกาะเสม็ด
จังหวัดระยอง. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนคร.
วันชัย มีชาติ. (2550). การบริหารองค์การ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2554). การบริหารจัดการและบริหารยุทธศาสตร์ของหน่วยงานภาครัฐ. กรุงเทพ-
มหานคร: Forepace publishing house.
เฉลียว บุรีภักดี. (2548). ชุดการศึกษาค้นคว้า รายวิชา 2553101 ทฤษฎีระบบและการประยุกต์ใช้ในการ
พัฒนา. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2553). การท่องเที่ยวชุมชน. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
Alexandru, S., Rodica, P. & Gribmacea. (2015). Identifying cultural tourism potentials in Republic
of Moldova through cultural consumption among tourists. National Institute for Economic
Research.
Anna. L & Ivana. R. (2010). The role of heritage tourism in the Shetland Islands. International Journal
of Culture, Tourism and Hospitality Research. 4, 2: 118-129.
José G. Vargas-Hernández, (2012). Sustainable cultural and heritage tourism in regional development
of Southern Jalisco. World Journal of Entrepreneurship, Management and Sustainable
Development, Vol. 8 Issue: 2/3,pp. 146-161.
Marianna Sigala, D.L. (2006). Internaltional cultural tourism. Burlington: Elsevier.
Nur, I. M. R., & Saniah, A. Z., Syed, M. H. S. S. (2013). Between tourism and intangible cultural
heritage. ASEAN Conference. on Environment-Behaviour Studies Hanoi Architectural
University, Hanoi, Vietnam, 19-22 March 2013.
Saso K. & Naume M. (2012). Cultural tourism in Ohrid as a selective form of tourism development.
Service sector in terms of changing environment 2012.
Stufflebeam, Foley et al. (1971). Educational Evaluation and decision making. Itasca,IL: Peacock.

##submission.downloads##

已出版

2018-12-24

##submission.howToCite##

ครุธา น., & คำสะอาด ส. (2018). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชนปู่เจ้าสมิงพราย จังหวัดสมุทรปราการ เพื่อให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. Business Administration and Management Journal Review, 10(2), 143–156. 取读于 从 https://so01.tci-thaijo.org/index.php/bahcuojs/article/view/162278

期

卷 10 编号 2 (2018): July – December

栏目

Research Articles

##submission.license##

All articles published in the Business Administration and Management Journal Review are copyrighted by the journal.

The views and opinions expressed in each article are solely those of the individual authors and do not represent those of Huachiew Chalermprakiet University or any other faculty members. Each author is fully responsible for the content of their own article. Any errors or issues found are the sole responsibility of the respective author.