กลยุทธ์การสร้างจิตสำนึกและพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงาน ในภาคอุตสาหกรรมก่อสร้างโรงงานทั่วไปจังหวัดระยอง

กรมควบคุมโรค. (2564). แนวทางปฏิบัติเพื่อการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) หรือ โควิด-19 สำหรับประชาชนทั่วไปและกลุ่มเสี่ยง. กรุงเทพฯ: สำนักงานกรมควบคุมโรคติดต่อ.

ข่าวบีบีซีไทย. (2563). ไวรัสโคโรนา : ที่มา อาการ การรักษา และการป้องกันโรคโควิด-19. สืบค้นเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2564,เว็บไซต์: https://www.bbc.com/thai/features-51734255

คงศักดิ์ ธาตุทอง. (2559). สิ่งแวดล้อมศึกษา. เอกสารประกอบการเรียนสิ่งแวดล้อมศึกษา.ขอนแก่น : กษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

จรินทร์ งาดีสงวนงาม. (2562). กลยุทธ์ 4As สู่วัฒนธรรมความปลอดภัย. สืบค้นเมื่อ 1พฤษภาคม 2564, เว็บไซต์: https://www.tosh.or.th/index.php/blog/item/570-4as

นพรัตน์ ศรีวงษ์แผน. (2561). แนวทางการพัฒนาการจัดการความปลอดภัยในโรงไฟฟ้าบางบ่อ. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 4(2), 1-14.

นพดล พันธุ์พานิช. (2555). ความสัมพันธ์เชิงปริมาณระหว่างการปฏิบัติตามกลยุทธ์โดยใช้ 7 เอสของแมคคินซี่ย์กับความยั่งยืนของความได้ เปรียบในการแข่งขันของกลุ่มวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชีวภาพของประเทศไทย.วารสารวิชาการสมาคมสถาบันการศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย, 18(2), 70-79.

นพดล พันธุ์พานิช. (2563). กลยุทธ์ทางธุรกิจของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมหลังวิกฤตการณ์โรคระบาดโควิด-19 ในประเทศไทย.วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(16),1-15.

ปริญญา สุดอารมย์, และวสุธิดา นุริตมนต์. (2561). ความตระหนักถึงความปลอดภัยในการทำงานส่งผลต่อพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานระดับปฏิบัติการบริษัทในเครือโปลิโฟม จำกัด. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 8(2), 114-125.

ไพรัช ทับทิม. (2563). แนวคิดการทำงานร่วมกันในการจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน.วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์ มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย,7(12), 451-462.

ยุทธภูมิ มีประดิษฐ์. (2560). การพัฒนาตัวแบบวัฒนธรรมด้านความปลอดภัยเชิงรุกในระบบอุตสาหกรรมการผลิตของประเทศไทย. ปริญญาดุษฎีบัณฑิต การศึกษาบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ลิขิตา เฉลิมพลโยธิน. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานของพนักงานระดับปฏิบัติการในโรงแรมเขตอำเภอหัวหิน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี มหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(28), 1-14.

รังสรรค์ ม่วงโสรส. (2553). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมความปลอดภัยในอุตสาหกรรมปิโตรเคมี. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต การศึกษารัฐประศาสนศาสตร์ดุษฏีบัณฑิต, สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์.

วิรัตน์ ทองรอด. (2563). โควิด-19 จะสิ้นสุดเมื่อไหร่?. วารสาร ธุรกิจปริทัศน์, 12(2), 1-5.

วิโรจน์ เชาว์จิรพันธุ์.(2556). หลักการเทคโนโลยีสะอาดและเทคนิคการตรวจประเมินเบื้องต้น. กรุงเทพฯ :สำนักพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ.

ภวรรณ รัตนภิรมย์. (2559). พฤติกรรมป้องกันอุบัติเหตุในการปฏิบัติงานของพนักงานระดับปฏิบัติการกลุ่มบริษัทบีเอเอสเอฟในประเทศไทย.วารสารความปลอดภัยและสุขภาพ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 9(34), 6-19.

สำนักความปลอดภัยแรงงาน. (2554). คู่มือแนวการจัดทำแผนงานด้านความปลอดภัยในการทำงานสำหรับงานก่อสร้าง. กรุงเทพฯ : กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน.

สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดระยอง. (2563). รายงานข้อมูลจำนวนพนักงานและโรงงานจังหวัดระยอง ประจำปี 2563. ระยอง : กองตรวจราชการ สำนักปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม.

สมใจ ลักษณะ. (2552). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน .พิมพ์ครั้งที่ 6.กรุงเทพฯ : ศูนย์หนังสือราชภัฏสวนสุนันทา.

สวินทร์ พงษ์เก่า. (2562). การเสริมสร้างทัศนคติความปลอดภัย. กรุงเทพฯ :สมาคมส่งเสริมความปลอดภัยและอนามัยในการทำงาน (ประเทศไทย) ในพระราชูปถัมภ์.

McGuire, W. J. (1969). The Nature Of Attitude And Attitude Change : The Handbook Of Social Psychology. Massachusetts : Addison-Wesley.

William, H.W. (2004). A study of the characteristic that distinguish outstanding urban principals: Emotional intelligence, problem-solving competencies, role perception and environmental adaptation. Retrieved March 15, 2020. Wedbsite: http://www.eiconsortium.org/ disscrtationabstracts/ willams_h.htm

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. New York: Harper and Row Publication.