การบริหารจัดการคนไร้ที่พึ่ง พื้นที่กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557

MANAGEMENT OF HOMELESS PEOPLE IN BANGKOK AREA

ผู้แต่ง

  • busakon bunsong -

คำสำคัญ:

พระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง,การบริหารจัดการ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษากระบวนการจัดการคนไร้ที่พึ่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร                    ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 (2) เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรคในกระบวนการจัดการคนไร้ที่พึ่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ  เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ทรงคุณวุฒิที่เกี่ยวข้อง

            ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการจัดการคนไร้ที่พึ่ง พื้นที่กรุงเทพมหานครตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้                  ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 มีรูปแบบกระบวนการในการดำเนินการบูรณาการแบบเครือข่ายหลายภาคส่วนเข้ามาร่วมดำเนินการผ่านศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งกรุงเทพมหานครมีการบริหารจัดการสองลักษณะคือ กระบวนการแรกรับเพื่อคัดกรอง                    ทำฐานข้อมูลและกระบวนการให้การคุ้มครองช่วยเหลือ ปัญหาอุปสรรคที่พบในการดำเนินงานคือ ปัญหาด้านการบริหารจัดการ กระบวนการในการดำเนินงานมีความยุ่งยากซับซ้อนและขาดการประสานส่งต่อของกลุ่มคนไร้ที่พึ่ง และประการสุดท้าย. ปัญหาระบบการให้บริการ ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งและข้อเสนอแนะในการนำนโยบายคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งสู่การปฏิบัติให้ประสบผลสำเร็จนั้นจะต้องดำเนิน (1) จัดตั้งศูนย์พักพิงและที่อยู่อาศัยชั่วคราว                       (2) บริการด้านสาธารณสุขและสุขภาพจิต (3) การส่งเสริมอาชีพและทักษะการทำงาน (4) การช่วยเหลือทางด้านการเงินและการเข้าถึงบริการทางสังคม (5) สนับสนุนด้านกฎหมายและการคุ้มครองสิทธิ (6) การป้องกันการกลายเป็นคนไร้ที่พึ่ง (7) การสำรวจและติดตามสถานการณ์คนไร้ที่พึ่ง และ (8) ส่งเสริมทัศนคติที่ดีต่อคนไร้ที่พึ่ง

เอกสารอ้างอิง

กรุงเทพมหานคร. (2558). รายงานผลการดำเนินงานตามแผนปฏิบัติราชการกรุงเทพมหานคร ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2558 ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักยุทธศาสตร์ และ ประเมินผล.

กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ. (2559). คู่มือการดำเนินงานศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาทักษะชีวิต. กรุงเทพมหานคร: เจ-พริ้นท์.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การบริหารเครือข่าย: ยุทธศาสตร์สำคัญสู่ความสำเร็จของการ ปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ซัคเซสมีเดีย.

ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ. (2547). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง การสังเคราะห์ภาพรวมการพัฒนา ระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและคนด้อยโอกาสในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: โครงการ พัฒนาระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและคนด้อยโอกาส.

บุญเลิศ วิเศษปรีชา. (2546). เปิดโลกคนไร้บ้าน. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมวิทยา และมานุษยวิทยา). คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ศักดิ์ชัย เลิศพาณิชพันธุ์. (2550). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง แนวทางการพัฒนากฎหมาย เกี่ยวกับ คนไร้ที่พึ่ง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2566). สำรวจคนไร้บ้านทั่วประเทศ พบ กรุงเทพมหานครมีจำนวนสูงที่สุด. สืบค้นเมื่อ 13 ตุลาคม 2567, จาก https://www.hfocus.

org/content/2023/11/29015

อภิญญา เวชยชัย. (2555). การเสริมสร้างพลังอำนาจในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อภิญญา เวชยชัย และกิติพัฒน์ นนทปัทมะดุลย์. (2546). การพัฒนาระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและ คนด้อยโอกาส: กลุ่มคนจน ผู้ด้อยโอกาส และกลุ่มเสี่ยงที่ประสบปัญหาทางสังคม. ภายใต้ชุด โครงการการพัฒนาระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและคนด้อยโอกาสในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

Van Meter, D. S., & Van Horn, C. E. (1975). “The Policy Implementation Process: A Conceptual Framework.” Administration and Society, 6(4), 445-488.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-24

รูปแบบการอ้างอิง

bunsong, busakon. (2026). การบริหารจัดการคนไร้ที่พึ่ง พื้นที่กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557: MANAGEMENT OF HOMELESS PEOPLE IN BANGKOK AREA. วารสารเอเชียตะวันออกและอาเซียนศึกษา, 26(1), 29–43. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/eascramJ/article/view/280891