การบริหารจัดการคนไร้ที่พึ่ง พื้นที่กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557
MANAGEMENT OF HOMELESS PEOPLE IN BANGKOK AREA
คำสำคัญ:
พระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง,การบริหารจัดการบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษากระบวนการจัดการคนไร้ที่พึ่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 (2) เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรคในกระบวนการจัดการคนไร้ที่พึ่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ทรงคุณวุฒิที่เกี่ยวข้อง
ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการจัดการคนไร้ที่พึ่ง พื้นที่กรุงเทพมหานครตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 มีรูปแบบกระบวนการในการดำเนินการบูรณาการแบบเครือข่ายหลายภาคส่วนเข้ามาร่วมดำเนินการผ่านศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งกรุงเทพมหานครมีการบริหารจัดการสองลักษณะคือ กระบวนการแรกรับเพื่อคัดกรอง ทำฐานข้อมูลและกระบวนการให้การคุ้มครองช่วยเหลือ ปัญหาอุปสรรคที่พบในการดำเนินงานคือ ปัญหาด้านการบริหารจัดการ กระบวนการในการดำเนินงานมีความยุ่งยากซับซ้อนและขาดการประสานส่งต่อของกลุ่มคนไร้ที่พึ่ง และประการสุดท้าย. ปัญหาระบบการให้บริการ ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งและข้อเสนอแนะในการนำนโยบายคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งสู่การปฏิบัติให้ประสบผลสำเร็จนั้นจะต้องดำเนิน (1) จัดตั้งศูนย์พักพิงและที่อยู่อาศัยชั่วคราว (2) บริการด้านสาธารณสุขและสุขภาพจิต (3) การส่งเสริมอาชีพและทักษะการทำงาน (4) การช่วยเหลือทางด้านการเงินและการเข้าถึงบริการทางสังคม (5) สนับสนุนด้านกฎหมายและการคุ้มครองสิทธิ (6) การป้องกันการกลายเป็นคนไร้ที่พึ่ง (7) การสำรวจและติดตามสถานการณ์คนไร้ที่พึ่ง และ (8) ส่งเสริมทัศนคติที่ดีต่อคนไร้ที่พึ่ง
เอกสารอ้างอิง
กรุงเทพมหานคร. (2558). รายงานผลการดำเนินงานตามแผนปฏิบัติราชการกรุงเทพมหานคร ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2558 ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักยุทธศาสตร์ และ ประเมินผล.
กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ. (2559). คู่มือการดำเนินงานศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาทักษะชีวิต. กรุงเทพมหานคร: เจ-พริ้นท์.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การบริหารเครือข่าย: ยุทธศาสตร์สำคัญสู่ความสำเร็จของการ ปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ซัคเซสมีเดีย.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ. (2547). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง การสังเคราะห์ภาพรวมการพัฒนา ระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและคนด้อยโอกาสในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: โครงการ พัฒนาระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและคนด้อยโอกาส.
บุญเลิศ วิเศษปรีชา. (2546). เปิดโลกคนไร้บ้าน. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมวิทยา และมานุษยวิทยา). คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศักดิ์ชัย เลิศพาณิชพันธุ์. (2550). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง แนวทางการพัฒนากฎหมาย เกี่ยวกับ คนไร้ที่พึ่ง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2566). สำรวจคนไร้บ้านทั่วประเทศ พบ กรุงเทพมหานครมีจำนวนสูงที่สุด. สืบค้นเมื่อ 13 ตุลาคม 2567, จาก https://www.hfocus.
org/content/2023/11/29015
อภิญญา เวชยชัย. (2555). การเสริมสร้างพลังอำนาจในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อภิญญา เวชยชัย และกิติพัฒน์ นนทปัทมะดุลย์. (2546). การพัฒนาระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและ คนด้อยโอกาส: กลุ่มคนจน ผู้ด้อยโอกาส และกลุ่มเสี่ยงที่ประสบปัญหาทางสังคม. ภายใต้ชุด โครงการการพัฒนาระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและคนด้อยโอกาสในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
Van Meter, D. S., & Van Horn, C. E. (1975). “The Policy Implementation Process: A Conceptual Framework.” Administration and Society, 6(4), 445-488.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารเอเชียตะวันออกและอาเซียนศึกษา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ได้ผ่านการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิ ทัศนะและข้อคิดเห็นจาก บทความในวารสารเป็นของผู้เขียน ไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะผู้จัดทำและศูนย์การเมือง สังคม และอาณาบริเวณศึกษา การนำบทความในวารสารไปตีพิมพ์ซ้ำต้องได้รับอนุญาตจาก กองบรรณาธิการ