แนวทางการพัฒนาศักยภาพขององค์ประกอบทางการท่องเที่ยวของอุทยานแห่งชาติ ภูจองนายอย จังหวัดอุบลราชธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางท่องเที่ยวในพื้นที่อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย 2) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อศักยภาพขององค์ประกอบทางการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติภูจองนายอย และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพขององค์ประกอบทางการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติภูจองนายอย การวิจัยในครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยมีตัวอย่างในการวิจัยคือ นักท่องเที่ยวชาวไทย จำนวน 400 คน และเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย จำนวน 5 คน เครื่องที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพจะใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางท่องเที่ยวส่วนมากเป็นเพศหญิง มีอายุ 21-30 ปี สถานภาพโสด ระดับการศึกษาปริญญาตรีหรือเทียบเท่า อาชีพพนักงานบริษัท /ลูกจ้างเอกชน มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 10,001–20,000 บาท มีภูมิลำเนาส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวมีพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยว ส่วนใหญ่เคยเดินทางมาท่องเที่ยว 1-2 ครั้ง เดินทางกับครอบครัว/ญาติพี่น้อง เพื่อการพักผ่อน ตัดสินใจเดินทางด้วยตัวเอง โดยค้นหาข้อมูลผ่านช่องทางสื่อออนไลน์ เดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัว ในช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ มีค่าใช้จ่ายในการเดินทาง เฉลี่ย 1,001-3,000 บาท ในส่วนของความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีต่อศักยภาพขององค์ประกอบทางการท่องเที่ยว พบว่า ด้านแหล่งท่องเที่ยวมีระดับศักยภาพในระดับสูงที่สุด ด้านกิจกรรมทางการท่องเที่ยว ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ด้านการเข้าถึง และด้านที่พักแรมมีระดับศักยภาพในระดับมาก โดยแนวทางการพัฒนาศักยภาพขององค์ประกอบทางการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติภูจองนายอยจะต้องมีการจัดการตามองค์ประกอบของการท่องเที่ยวทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ การควบคุมปริมาณนักท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยว ด้านกิจกรรมโดยการพัฒนาแนวทางการสื่อความหมายทางการท่องเที่ยว ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก การเพิ่มการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยวสำหรับผู้พิการและผู้สูงอายุ การจัดการระบบฐานข้อมูลห้องพักออนไลน์สำหรับที่พักแรม และการบริหารจัดการด้านความสะอาดและสุขอนามัยของร้านอาหารและเครื่องดื่มในอุทยานแห่งชาติ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช. (2567). ข้อมูลทั่วไปอุทยานภูจองนายอย. สืบค้นเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2568 จาก
http://bark.dnp.go.th/vitor/nationparkshow.pho/p/pta code=1083
กิตติพันธุ์ ประสิทธิ์. (2562). การจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของอุทยานแห่งชาติกุยบุรี อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 22(1), 1-12.
จิณณะ สามศรี. (2567, 24 ธันวาคม). หัวหน้าอุทยานแห่งชาติภูจองนายอย อำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานี, สัมภาษณ์.
ฉันทัช วรรณถนอม. (2552). การวางแผนและการจัดนำเที่ยว. กรุงเทพ: บริษัท วิรัตน์เอ็ดดูเคชั่น.
ณัฐกานต์ คำสีม่วง, นริศ ภูมิภาคพันธ์ และรองลาภ สุขมาสรวง. (2562). ความเหมาะสมของถิ่นอาศัยบริเวณอ่างเก็บน้ำห้วยพลาญเสือตอนบน อุทยาน
แห่งชาติ ภูจองนายอย จังหวัดอุบลราชธานี เพื่อการฟื้นฟูจระเข้น้ำจืด (Crocodylus siamensis). วารสารวนศาสตร์ไทย, 38(1), 24-35.
นัทธพงศ์ นันทสำเริง. (2561). แนวทางปรับปรุงคุณภาพการให้บริการโลจิสติกส์ท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติในจังหวัด
อุบลราชธานี. วารสารข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการไทย, 4(2), 28-34.
นพดล ธีระวงศ์ภิญโญ. (2567). แนวทางการพัฒนาพื้นที่อุทยานแห่งชาติเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์อย่างยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมการบริหารรัฐกิจ
และท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 2(1), 1–14.
บริสุทธิ์ แสนคำ. (2564). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยหลังสถานการณ์โควิด 19. วารสารศิลปศาสตร์และอุตสาหกรรมบริการ. 4(1),
-151.
พยอม ธรรมบุตร. (2559). เอกสารประกอบการเรียนการสอนการเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาการท่องเที่ยวระดับท้องถิ่น. กรุงเทพฯ:
สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุวภัทร ศิริธรรมะสกุล และเขมจิรา หนองเป็ด. (2568). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวชายแดนจังหวัดอุบลราชธานีบนฐานเศรษฐกิจสร้างสรรค์.
วารสารการจัดการและการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 12(1), 215-230.
สมหมาย เสถียรธรรมวิทย์. (2554). ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีตลาดน้ำคลองลัดมะยม ในเขตตะลิ่งชัน
กรุงเทพมหานคร. (การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
ห้าวหาญ ทวีเส้ง. (2567). พฤติกรรมความต้องการของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการให้บริการของชุมชนท่องเที่ยวในเขตพื้นที่อุทยานธรณีโลกสตูล ภาย
ใต้สถานการณ์โควิด-19. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(7), 82-100.
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text, (2nd ed.). Australia: Hodder Education.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper. & Row.