ปัจจัยหลักแห่งความสำเร็จในการดำเนินโครงการนวัตกรรมท้องถิ่นขององค์การบริหาร ส่วนตำบลที่ได้รางวัลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีการบริหารจัดการที่ดี
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะและสาระสำคัญของโครงการนวัตกรรม 2) วิเคราะห์ปัจจัยหลักแห่งความสำเร็จขององค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) ในการดำเนินโครงการ และ 3) เสนอแนวทางในการพัฒนาต่อยอดโครงการนวัตกรรมของ อบต. ที่ได้รับรางวัลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ที่มีการบริหารจัดการที่ดี ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากร คือ อบต. ที่ได้รับรางวัลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีการบริหารจัดการที่ดี ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566 จำนวน 22 แห่ง ตัวอย่างคือ อบต. ได้รับรางวัลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีการบริหารจัดการที่ดี ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566 รางวัลที่ 1, 2 และ 3 จำนวน 7 แห่ง กลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือ คือแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง การสัมภาษณ์เชิงลึก รวม 21 คน การวิเคราะห์เนื้อหาและสรุปอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า 1) นวัตกรรมของ อบต. ที่ได้รับรางวัลดโดยรวมมีลักษณะที่เป็นสิ่งใหม่และเปลี่ยนแปลงแบบค่อยเป็นค่อยไปหรือปรับปรุงต่อยอดจากนวัตกรรมเดิม สาระสำคัญของนวัตกรรมมีที่มาจากปัญหาในท้องถิ่น และการดำเนินการโดยอาศัยทรัพยากรและการมีส่วนร่วมจากประชาชน และนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้เพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการจัดบริการสาธารณะ 2) ปัจจัยหลักแห่งความสำเร็จเฉพาะที่สำคัญคือ การมีส่วนร่วมของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง การแก้ปัญหาได้ตรงจุดและตรงกับความต้องการของประชาชน ผู้นำมีวิสัยทัศน์ ความสอดคล้องของนวัตกรรมกับสภาพปัญหาในพื้นที่ และประชาชนรับผลเชิงประจักษ์ และ 3) แนวทางในการพัฒนาต่อยอดโครงการนวัตกรรม คือ ควรดำเนินการนำปัญหาหรืออัตลักษณ์ของท้องถิ่นและทรัพยากรท้องถิ่นมาต่อยอดและพัฒนานวัตกรรมเพื่อเสริมสร้างรายได้ และพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนบนพื้นฐานของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลอย่างต่อเนื่อง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2552). การปกครองท้องถิ่นไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
จิรวัฒน์ เมธาสุทธิรัตน์. (2564). ระบบคอนติเนนท์ (Continental System). สืบค้นเมื่อ 7 มีนาคม 2564,
จาก https://mgtsci.stou.ac.th/continental-system/
ชูวงศ์ ฉายะบุตร. (2539). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ: กรมการปกครอง.
ชำนาญ จันทร์เรือง. (2555). กระจายอำนาจหรือคืนอำนาจสู่ท้องถิ่น. สืบค้นเมื่อ 11 ธันวาคม 2555, จาก
https://prachatai.com/journal/2012/12/44171
นิรันดร ไชยสัจ. (2551). การเรียนรู้ปละประยุกต์ใชนวัตกรรมท้องถิ่นเพื่อใช้ในแผนการพัฒนาขององค์การ
บริหารส่วนจังหวัดศรีสะเกษ: พื้นที่ตอนเหนือ. (วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น).
รัชนีย์ เค้ามิม. (2548). การศึกษาผลการบริหารงานตามหลักการบริหารจัดการที่ดีขององค์กรปกครองส่วน
ท้องถิ่น: กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร. (ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
วนิดา คุณรอด. (2563). การพัฒนาเมืองไปสู่เมืองที่ยั่งยืน: กรณีศึกษาบทเรียนความสำเร็จของเทศบาล
ตำบลเกาะคา อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง. (ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต, คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
สถาบันพระปกเกล้า. (2547). “หมวดที่ 4 องค์ประกอบขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ลำดับที่ 1
การจัดรูปแบบและโครงสร้างภายใน” วารสารสารานุกรมการปกครองท้องถิ่นไทย. นนทบุรี. สถาบันพระปกเกล้า.
สันต์ชัย รัตนะขวัญ. (2560). องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่าง. สืบค้นเมื่อ 10 เมษายน 2560, จาก
https://wiki.kpi.ac.th/index.php?title=องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระดับล่าง ฐานข้อมูล
การเมืองการปกครอง สถาบันพระปกเกล้า