การศึกษาเปรียบเทียบสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีคำเรียกพืช

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ของการศึกษาดังนี้ 1) ศึกษาเปรียบเทียบรูปแบบและความหมายของสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีคำเรียกพืช 2) ศึกษาภาพสะท้อนจากสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีคำเรียกพืช การวิจัยครั้งนี้ผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากหนังสือและพจนานุกรมสำนวนไทยและสำนวนจีน ด้วยวิธีการสุ่มเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) แหล่งข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นหนังสือและพจนานุกรมสำนวนไทย จำนวน 4 เล่ม และพจนานุกรมสำนวนจีน จำนวน 4 เล่ม แนวคิดทฤษฎีที่ใช้ในการวิจัยใช้ทฤษฎีขอบข่ายความหมาย (Semantic Field Theory) ของ Adrianne Lehrer และแนวคิดด้านความหมายของคำของนววรรณ พันธุเมธา (2568) ผลการศึกษาพบว่าสำนวนไทยพบคำเรียกพืชจำนวน 57 คำ สำนวนจีนพบคำเรียกพืช 45 คำ รูปแบบของคำเรียกพืชทั้งสำนวนไทยและสำนวนจีนพบทั้งสำนวนที่มีคำเรียกพืชจำนวน 1 คำ และจำนวนมากกว่า 1 คำ คำเรียกพืชแบ่งเป็น 3 รูปแบบ ได้แก่ 1) คำเรียกพืชทั่วไป 2) คำเรียกส่วนของพืช และ 3) คำเรียกชนิดของพืช ด้านความหมายของสำนวนที่มีคำเรียกพืชทั้งไทยและจีนมีทั้งสำนวนที่มีความหมายเหมือนกัน สำนวนที่มีความหมายคล้ายกัน และสำนวนที่มีความหมายต่างกัน ด้านคำเรียกพืชที่ปรากฏในสำนวนไทยและสำนวนจีนซึ่งมีความหมายเหมือนกันหรือคล้าย กันพบการใช้คำเรียกพืชที่เหมือนกัน คำเรียกพืชที่คล้ายกัน และคำเรียกพืชที่ต่างกัน ภาพสะท้อนจากสำนวนไทยและสำนวนจีนพบภาพสะท้อนทางสภาพภูมิศาสตร์ ภาพสะท้อนเกี่ยวกับความผูกพันกับธรรมชาติ ภาพสะท้อนเกี่ยวกับสังคมวัฒนธรรม ภาพสะท้อนเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนา และภาพสะท้อนเกี่ยวกับการสื่อความหมายเชิงสัญลักษณ์