การวิเคราะห์มโนทัศน์ทางวัฒนธรรมจีนในแบบเรียนภาษาจีนสำหรับชาวไทย: การประยุกต์ใช้ทฤษฎีของ Adaskou, Britten และ Fahsi ในงานเขียนของ เหยินจิ่งเหวิน (任景文)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบสัดส่วนและพัฒนาการของมโนทัศน์ทางวัฒนธรรมในแต่ละระดับจากแบบเรียนภาษาจีนทั้ง 4 เล่ม ในชุดภาษาจีนระดับต้นและระดับกลางของเหยินจิ่งเหวินตามกรอบทฤษฎีของ Adaskou, Britten และ Fahsi ที่ประยุกต์ขึ้นโดยผู้วิจัย งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้กระบวนการวิจัยทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณร่วมกัน ผ่านการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการตีความเนื้อหา การนับความถี่ และการเปรียบเทียบผลการศึกษา ผลการวิจัยพบว่า แบบเรียนมีเนื้อหาทางด้านวัฒนธรรมรวมจำนวนทั้งสิ้น 332 รายการ โดยเนื้อหาทางวัฒนธรรมจีนในแบบเรียนมีสัดส่วนสูงถึง 302 รายการ คิดเป็นร้อยละ 90.96 เมื่อเทียบกับวัฒนธรรมไทย 30 รายการ คิดเป็นร้อยละ 9.04 ส่วนใหญ่ของเนื้อหาอยู่ในกลุ่มมิติทางสังคมวิทยา คิดเป็นร้อยละ 43.97 สะท้อนให้เห็นว่า แบบเรียนให้ความสำคัญกับวิถีชีวิตและโครงสร้างทางสังคมเป็นหลัก ขณะที่กลุ่มมิติด้านสังคมภาษา มีเนื้อหาทางวัฒนธรรมน้อยที่สุด คิดเป็นร้อยละ 14.76 โดยกลุ่มดังกล่าวถือเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ผู้เรียนสามารถใช้ภาษาได้อย่างถูกต้องในสถานการณ์จริง ซึ่งผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า 1) แบบเรียนให้ความสำคัญกับการถ่ายทอดทางวัฒนธรรมจีนเป็นหลัก ให้ความสำคัญกับมิติการเปรียบเทียบข้ามวัฒนธรรมค่อนข้างน้อย 2) แบบเรียนมีจุดเด่นในด้านของการจัดลำดับและพัฒนาอย่างเป็นระบบตามระดับการเรียนรู้ของผู้เรียน 3) ขาดการกระจายเนื้อหามโนทัศน์ทางวัฒนธรรมจีนในแต่ละมิติและรายกลุ่มย่อย 4) แบบเรียนให้ความสำคัญกับมิติทางสังคมวิทยา ซึ่งมีบทบาทในการวางรากฐานความเข้าใจเกี่ยวกับบริบททางสังคมของภาษาจีนแก่ผู้เรียนในระยะเริ่มต้น 5) มิติด้านความหมายเชิงอรรถศาสตร์มีสัดส่วนที่เหมาะสม แต่ขาดการกระจายเนื้อหาในกลุ่มย่อย 6) แบบเรียนให้ความสำคัญกับมิติด้านสังคมภาษาค่อนข้างน้อย ลักษณะดังกล่าวอาจส่งผลให้ผู้เรียนขาดโอกาสในการพัฒนาการใช้ภาษาในบริบทจริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จีระรัตน์ โพธิ์กระจ่าง, และ กนกพร นุ่มทอง. (2568). การศึกษามโนทัศน์ทางวัฒนธรรมจีนในแบบเรียน
ภาษาจีน ชุดเฮฮาภาษาจีน (Kuaile Hanyu ฉบับภาษาไทย). International Chinese Language Teaching Journal (ICLTJ), 1.5(1),
–38.
ชนิกานต์ รัตนชัยไพศาลกุล. (2564). การศึกษาเปรียบเทียบแบบเรียนภาษาจีนขั้นพื้นฐานใน
ระดับอุดมศึกษาของประเทศไทย. วารสารภาษาจีนและวัฒนธรรมจีน, 8(2), 169–194.
วีรภัทร ภคพงศ์พันธุ์. (2567). คำสแลง “牛逼” (niubi) ในภาษาจีนปัจจุบัน. วารสารมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 15(1), 55–71.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2557). แนวทางการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนใน
สถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อรณิศา อุรพีพัฒนพงศ์, สุรสิทธิ์ อมรวณิชศักดิ์ และวุฒิพงษ์ ประพันธมิตร. (2565). มโนทัศน์ทางฃ
วัฒนธรรมจีนในแบบเรียนวิชาภาษาจีนชุดภาษาจีนวันละนิด. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัย
นเรศวร, 19(3), 93–110.
Adaskou, K., Britten, D., & Fahsi, B. (1990). Design decisions on the cultural content of a secondary English course for Morocco.
ELT Journal, 44(1), 3–10.
Amor, M. I., Tinedo-Rodríguez, A.-J., & Osuna-Rodríguez, M. (2023). The interaction between language skills and cross-cultural
competences in bilingual programs. Languages, 8(3), 181.
Byram, M. (1997). Teaching and assessing intercultural communicative competence.
Multilingual Matters.
Byram, M. (2021). Teaching and assessing intercultural communicative competence: Revisited. Multilingual Matters.
He, J. & Lv, H. (2025). Analysis of factors influencing the use of new forms of foreign language textbooks from the perspective of
sociocultural theory. Frontiers in Education, 10, 1670872.
Kramsch, C. (1993). Context and culture in language teaching. Oxford University Press.
Muxamadjonova, L. & Yaqubjonova, R. (2025). The role of language in the evolution of culture. Modern Education and
Development, 28(6), 154–160.
