The Analysis of Education Philosophy According to Thai Wisdom on life and social development: A Case Study of Thai-Isan Wisdom in Ubon Ratchathani Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research are: to study the Thai-Isan wisdom in
UbonRatchathani province, to analyze the values of learning Thai-Isan wisdom
regarding the education philosophy concepts and to synthesize the education
management process according to the study of Thai wisdom on life and social
development. This qualitative research consists of investigating the related
document, interviewing, and a group discussion. The populations in this study
are local intellectuals including: monks and villagers; totally 20 people, and
advisors; totally 9 people. According to the results, it clearly reflects that 1)
the five dimensions of Thai-Isan wisdom in Ubon Ratchathani are: Thai
handicraft, Thai Traditional medicine, Thai cultures, Thai community
management and environment management. All those dimensions are transferred
from an old as a tradition. Moreover, the easy way of life under the concepts
of self-sufficiency economy, religion and local tradition engenders the solidarity
among members and self-sufficient abilities. According to the values obtained
from learning about Thai-Isan wisdom according to education philosophy
concept, it shows that the wisdom—concerning handicraft of Kabbua silk,
Thai traditional medicine, Thai cultures, Thai community management,
environment management—are transferred from society to one another and
are driven under the creative experiences of religious concepts and Thai wisdoms.
Thus, these factors finally lead to the good tradition. Moreover, to the dimension
of the synthesis of education management according to the study of Thai wisdom
on life and social development, it results with three major dimensions including:
1) goodness (e.g. being economical, faithful, sufficient and grateful), 2) beauty
(e.g. the concept of Intimacy and sharing), 3) truth (e.g. living through the
concept of the local Thai wisdoms, the concept of self-sufficiency economy,
being kindness, creating the community learning network with genuine friendliness).
Article Details
References
ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล).
นพดล ทองนพเนื้อ. (2544). กระบวนการเรียนรู้ลืบทอดภูมิปัญญาการใช้สมุนไพรเป็นอาหาร
และยา. กรุงเทพฯ: คณะเภสัชศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มณฑนา พิพัฒน์เพ็ญ. (2540). การมีส่วนร่วมและกระบวนการถ่ายทอดความรู้ของปราชญ์
ชาวบ้านในการสอนดนตรีพื้นบ้านของโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดส�ำนักงานคณะกรรมการ
ประถมศึกษาจังหวัดสงขลา. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
เมตต์ เมตต์การุณจิต. (2553). การบริหารจัดการศึกษาแบบมีส่วนร่วม: ประชาชนองค์กร
ปกครองส่วนท้องถิ่นและราชการ พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: บุ๊คพอยท์การพิมพ์.
รัตนะ บัวสนธ์. (2537).แนวทางการค้นหาภูมิปัญญาท้องถิ่น.กรุงเทพฯ:กรมวิชาการกระทรวง
ศึกษาธิการ.
วิจิตรศรีสอ้าน. (2526). ปรัชญาการศึกษาในพื้นฐานการศึกษา.กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัย
ธรรมาธิราช.
ศักดา ปรางค์ประทานพร. (2526). ปรัชญาการศึกษาฉบับพื้นฐาน. ชลบุรี: มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ.
สายรุ้ง ธาดาจันทน์. (2554).อาหารล้านนาในวิถีวัฒนธรรมเชียงราย. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร
มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง).
ส�ำนักงานคณะกรรมการศึกษาแห่งชาติส�ำนักนายกรัฐมนตรี. (2550). รัฐธรรมนูญแห่งราช
อาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550. กรุงเทพฯ: ส�ำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจา
นุเบกษา.
เสน่ห์จามริก. (2537). แนวทางพัฒนาการศึกษาไทย: บทวิเคราะห์เบื้องต้น พิมพ์ครั้งที่ 2.
กรุงเทพฯ: มูลนิธิชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.
อารีพันธุ์มณี. (2543). จิตวิทยาสร้างสรรค์การเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ใยไหม.
อุดม บัวศรี. (2528). ปรัชญาเอกซิสเตนเชียนลิสม์กับพุทธปรัชญา. วารสารมนุษยศาสตร์
สังคมศาสตร์. 4(2) : 63.
เอกวิทย์ณ ถลาง. (2540). ภูมิปัญญาชาวบ้านสี่ภาค : วิถีชีวิตและกระบวนการการเรียนรู้ของ
ชาวบ้านไทย. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
SongsiriSaprasert. (1999). The Characteristicof Knowledgeand Wisdom Transferring.
(Research Report of Education, Program of Adult Education and Continuing
Education, Mahidol University).
NapadolThongnoppakaow. (2001). The Inheriting of Herbal Use as Food and
MedicineWisdom. Bangkok:FacultyofPharmacy,Srinakharinwirot University.
MonthanaPhiputpeng. (1997). The Cooperating and Inheriting of Local Wisdom
in Local Music Teaching in Elementary School inOffice of the Elementary
Education Commission Songkhla. (Master’s Thesis, Program in Curriculum
and Teaching,Silpakorn University).
Met Metkarun. (2010).CooperativeLearningEducation Administration:Peopleof
Local Administration and Local Government. (2ndEdition). Bangkok: Book-
pointCo.,Ltd.
Rattan buason. (1994). Guidelines for Searching the Local Wisdom.Bangkok:
Department of Academic Affairs, the Ministry of Education.
WijitSrisaan. (1983). Education Philosophy in Foundationof Education. Bangkok:
SukhothaiThammathirat University.
SukdaPrangprathanporn. (1983). Fundamental Education Philosophy. Chonburi:
Srinakharinwirot University.
SayrungThadajan. (2011). Lanna Food in Chiang Rai Culture. (Master’ Thesis,
Program in Culture Study, Mae FahLuang University).
Officeof the NationalEducation Commission,Officeof thePrime Minister. (2007).
Constitution of the Kingdom of Thailand, BE 2007( 2550). Bangkok: Cabinet
and Royal Gazette Publishing Office.
Sane Jamarik. (1994). Thai Education Development: Fundamental Analysis.
(2ndEdition). Bangkok: Local Development Foundation.
ArreePhunmanee. (2000).CreativeTeachingPsychology. Bangkok:YaimaiPrinting.
Udom Bausri. Existentialism Philosophy and Buddhism Philosophy. .Journal of
Humanities and Social Sciences. 4(2), 63.
Ekkawit Na Thalang. (2007).Four Regions Wisdom: Thai Local Ways of Life and
Learning Process.Nonthaburi: SukhothaiThammathirat University Press
