Community Based Participatory Camping Business Development for Sustainable Tourism
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed 1) to examine patterns of community participation in the camping business and 2) to develop a community-based participatory model for the camping business to promote sustainable tourism. A qualitative research approach was employed. The sample consisted of camping business operators, community members, and stakeholders involved in the camping business. Data were collected through in-depth interviews with 12 informants. The research instrument was a semi-structured interview guide focusing on patterns of community participation in the camping business and the development of community-based participatory camping businesses for sustainable tourism.
The findings revealed that 1) community participation in the camping business can be classified into four patterns: 1.1) information-based participation, 1.2) consultative participation, 1.3) operational participation, and 1.4) empowerment-based participation. Each level plays a significant role in promoting the sustainability of the camping business. 2) Regarding the development of community-based participatory camping businesses for sustainable tourism, these approaches enable community participation in the camping business to create a balance between economic growth and environmental conservation, while strengthening the role of communities as integral contributors to the sustainable tourism industry in the long term.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จินตวีร์ เกษมศุข. (2561). แนวคิดการมีส่วนร่วมของประชาชน เพื่อการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืน.
วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 26(50), 169-186.
จันทร์เพ็ญ แก้วกาญจน์ และคณะ. (2565). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น:
กรณีศึกษาบ้านดอยสะโง๊ะ จังหวัดเชียงราย. วารสารการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, 14(2),
–104.
ธีรภัทร วัฒนกูล และคณะ. (2565). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อความยั่งยืน: กรณีศึกษา
บ้านถ้ำผึ้ง จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารการจัดการการท่องเที่ยว, 11(3), 133–149.
บุญมี ศรีสุข และคณะ. (2565). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ตำบลพระธาตุ
จังหวัดมหาสารคาม. วารสารสังคมศาสตร์และการพัฒนา, 27(3), 55–72.
พรรณี บัวแสง. (2562). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาแคมป์ปิ้งและการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.
วารสารการพัฒนาที่ยั่งยืน, 15(3), 23-35.
พิชญ์ กุลพุทธา. (2567). การเสริมสร้างอำนาจของชุมชนในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยว: กรณีศึกษา
การพัฒนาแคมป์ปิ้งในพื้นที่ภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารการพัฒนาชุมชน, 8(3), 45-62.
วิไลวรรณ พิพัฒน์ชัย และคณะ. (2564). การประยุกต์ใช้หลัก 8As ในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิง
นิเวศภาคใต้ฝั่งอันดามัน. วารสารวิจัยการท่องเที่ยวและการบริการ, 16(2), 75–92.
สมชาย ใจดี และคณะ. (2566). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนบางใบไม้
จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 20(1), 101–120.
อติพร เกิดเรือง. (2563). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนในเทศบาลตำบลบ่อเงิน
อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(3), 198-211.
อุษามณี ชิตะพันธุ์. (2563). การพัฒนาแคมป์ปิ้งในชุมชนท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.
วารสารการท่องเที่ยวและการพัฒนา, 18(1), 30-45.
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of
Planners, 35(4), 216-224.
Black, R., & Crabtree, A. (Eds.). (2007). Quality assurance and certification in ecotourism.
CABI.
Brooker, E., & Joppe, M. (2013). Trends in camping and outdoor hospitality – An
international Review. Journal of Outdoor Recreation and Tourism, 3, 1-6.
Department of Conservation New Zealand. (2019). Community involvement in
conservation camping areas. Department of Conservation.
Honey, M. (2008). Ecotourism and sustainable development: Who owns paradise?
(2nd ed.). Island Press.
Jamal, T., & Stronza, A. (2009). Collaboration theory and tourism practice in protected
areas: Stakeholders, structuring and sustainability. Journal of Sustainable Tourism,
(2), 169-189.
Pretty, J. N. (1995). Participatory learning for sustainable agriculture. World Development,
(8), 1247-1263.
Saarinen, J. (2006). Traditions of sustainability in tourism studies. Annals of Tourism
Research, 33(4), 1121-1140.
Scheyvens, R. (1999). Ecotourism and the empowerment of local communities. Tourism
Management, 20(2), 245-249.
Stem, et al. (2003). Communityparticipation in ecotourism benefits: The link to
conservation practices and perspectives. Society & Natural Resources, 16(5),
-413.
Tourism Australia. (2019). Aboriginal camping experiences: Case studies of indigenous
tourism. Tourism Australia.
Tourism Authority of Thailand. (2020). Ban Rai I Arun camping: Community participation
case study. TAT.
Tourism Concern. (2018). Community-based tourism in Nepal: Case studies and best
practices. Tourism Concern Publications.
Tosun, C. (2006). Expected nature of community participation in tourism development.
Tourism Management, 27(3), 493-504.
United Nations World Tourism Organization. (2021). Tourism and rural development: A
policy perspective. UNWTO.
Zapata, et al. (2011). Can community-based tourism contribute to development and
poverty alleviation? Lessons from Nicaragua. Current Issues in Tourism, 14(8),
-749.
