Promoting the Potential of Government Agencies through Upgrading Community Products: Lao Suea Kok District, Ubon Ratchathani Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to examine, evaluate, and propose strategies for enhancing government agency potential in promoting community products in Phonmueang and Nongbok sub-districts, Lao Sueya Kok District, Ubon Ratchathani Province. Quantitative data were collected from 120 stratified samples (45 government executives and officials, 60 entrepreneurs, and 15 community leaders) and analyzed using descriptive and inferential statistics. Qualitative data were obtained through in-depth interviews with 20 key informants and analyzed using inductive content analysis. The findings revealed: 1) Government roles comprised production (6 components), marketing (4 components), and management (8 components), but lacked effective integration and coordination. 2) Role evaluation showed production at high level (X̄ = 3.95, S.D. = 0.68), marketing at moderate level (X̄ = 2.89, S.D. = 0.74), and management at low level (X̄ = 2.35, S.D. = 0.81), indicating clear imbalance. Gap analysis identified management with the highest gap (Gap = 2.14), followed by marketing (Gap = 1.52) and production (Gap = 0.56). Critical issues included lack of continuous monitoring and evaluation (80%), poor inter-agency coordination (75%), and absence of sustainable distribution channels (70%). 3) Enhancement strategies should balance all three dimensions by developing management (establishing accounting-finance consultation centers, outcome-based evaluation systems, entrepreneur networks), marketing (permanent distribution centers, online platforms, private sector networks, brand development), and operational integration (steering committees, integrated databases, clear action plans).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กีรติญา สอนเนย์ และจิราพัทธ์ แก้วศรีทอง. (2565). รูปแบบการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนจากภูมิปัญญาผ้า
ทอท้องถิ่นเชิงพาณิชย์. วารสารศิลปะการจัดการ, 7(1), 45-62.
จิตรกร กุลธวัช. (2563). การสร้างมูลค่าเพิ่มจากผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นผ่านการบูรณาการทรัพยากรชุมชน. วารสารวิจัยการพัฒนาเศรษฐกิจ, 15(2), 45-62.
ชุติพงศ์ คงสันเทียะ และชฎล นาคใหม่. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจ BCG:
กรณีวิสาหกิจชุมชนแปรรูปกล้วย ตำบลนางิ้ว อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย. วารสารการพัฒนาเศรษฐกิจ
ฐานราก, 18(2), 67-84.
ธิติยา ทองเกิน. (2564). การพัฒนาศักยภาพการประกอบธุรกิจชุมชนและการพึ่งพาอาศัยบึงบอระเพ็ด
อย่างยั่งยืน. วารสารวิจัยเศรษฐกิจชุมชน, 9(1), 23-39.
นิกร ผัสดี. (2555). การส่งเสริมกลุ่มอาชีพราษฎรขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอแม่ทะ จังหวัด ลำปาง. วารสารบริหารท้องถิ่น, 5(2), 112-128.
พระครูพิพัฒนสุตคุณ และคณะ. (2566). การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากวิถีพุทธเชิงสร้างสรรค์ของชุมชนวัด
หาดมูลกระบือ อำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(6), 112-128.
ลักษมี เสือแปน. (2555). ความสำเร็จของการพัฒนากลุ่มอาชีพและความเชื่อมโยงกับการส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน กรณีศึกษา กลุ่มอาชีพสตรีแปรรูป
ผลิตภัณฑ์กล้วยน้ำว่า บ้านเขาสะพายแรง ตำบลสนามแย อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารพัฒนาชุมชน, 8(1), 89-105.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ และคณะ. (2563). การพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนด้วยกระบวนการ
เรียนรู้แบบมีส่วนร่วม. วารสารการจัดการธุรกิจชุมชน, 14(3), 78-94.
สมพร เทพสิทธา. (2565). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนเพื่อความยั่งยืน. วารสารพัฒนาสังคมและ
ชุมชน, 10(2), 45-60.
สิริกาญจน์ ทวีพิธานันท์ และคณะ. (2566). การศึกษาการพัฒนาผลิตภัณฑ์และส่งเสริมการตลาดของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนฝรั่งอินทรีย์ (บ้านตะครอ)
เพื่อขยายตลาดไปสู่กลุ่มเป้าหมายใหม่. วารสารวิจัยและพัฒนา, 13(1), 78-95.
สุชาดา ศรีเชื้อ และคณะ. (2558). บทบาทของหน่วยงานภาครัฐในการส่งเสริมผลิตภัณฑ์ชุมชน (OTOP)
ของจังหวัดสงขลา เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 8(2), 45-62.
สุมณฑา สุภาวิมล. (2566). การพัฒนาวิสาหกิจชุมชนเชิงพุทธ. วารสารพุทธศาสตร์ประยุกต์, 12(1), 134-149.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods
research (3rd ed.). SAGE Publications.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika,
(3), 297-334.
DCED. (2017). The DCED standard for measuring results in private sector development:
Control points and compliance criteria (Version VIII). Donor Committee for Enterprise Development. Retrieved 30
September 2025, from https://www.enterprise-development.org
Donovan, J., Franzel, S., Cunha, M., Gyau, A., & Mithöfer, D. (2015). Guides for value chain development: A comparative review.
Journal of Agribusiness in Developing and
Emerging Economies, 5(1), 2-23. https://doi.org/10.1108/JADEE-07-2013-0025
ILO. (2018). Women and men in the informal economy: A statistical picture (3rd ed.).
International Labour Organization. Retrieved 30 September 2025, from https://www.ilo.org
Klijn, E. H., & Koppenjan, J. (2016) . Governance networks in the public sector. Routledge.
Murphy, C., Woods, M., Black, N., & McManus, C. (2011). Government roles in economic development. Public
Administration Review, 71(3), 423-438.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140),
-55.
Murphy, C., Woods, M., Black, N., & McManus, C. (2011). Government roles in economic development. Public Administration
Review, 71(3), 423-438.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
Narayan, D., Pritchett, L., & Kapoor, S. (2009). Moving out of poverty: Success from the
bottom up (Vol. 2). Palgrave Macmillan and World Bank.
Rhodes, R. A. W. (2017). Understanding governance: Policy networks, governance,
reflexivity and accountability. Open University Press.
Stiglitz, J. E. (2000). Economics of the public sector (3rd ed.). W.W. Norton & Company.
Turner, R. C., & Carlson, L. (2003). Indexes of item-objective congruence for
multidimensional items. International Journal of Testing, 3(2), 163-171. https://doi.org/10.1207/S15327574IJT0302_5
World Bank. (2016). World development report 2016: Digital dividends. The World Bank
