Internal Supervision Innovations in Schools under the Kanchanaburi Primary Educational Service Area Office 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to investigate: 1) the conditions of internal supervision in schools and 2) internal supervision innovations in schools under the Kanchanaburi Primary Educational Service Area Office 2.
The sample group consisted of 278 teachers under the Kanchanaburi Primary Educational Service Area Office 2. The sample size was determined according to the Krejcie and Morgan table, and the participants were selected using stratified random sampling classified by district in combination with simple random sampling.” A total of 233 questionnaires were returned, accounting for 83.81 percent. In addition, six key informants including school administrators, teachers, and educational supervisors were selected by purposive sampling. The research instruments included a questionnaire with a reliability coefficient of 0.96 and a structured interview form. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and content analysis.
The research findings were as follows. 1. The overall and individual aspects of the conditions of internal supervision in schools under the Kanchanaburi Primary Educational Service Area Office 2 were at a high level. The highest mean score was found in the development of supervisory media and tools, followed by supervision practices, evaluation and reporting, supervision planning, and the study of current conditions, problems, and needs respectively. 2. Internal supervision innovations in schools under the Kanchanaburi Primary Educational Service Area Office 2 consisted of new concepts, methods, models, and processes implemented by school administrators. These innovations reflected a shift from fault-finding supervision toward supervision integrated within Professional Learning Community (PLC) processes. This approach promoted collaborative learning and joint lesson reflection, provided opportunities for teachers to engage in self-reflection, received constructive feedback, and improved instructional effectiveness. Consequently, teachers developed new ideas and adjusted their teaching practices to better meet students’ needs. In addition, digital technology was utilized to support continuous supervision through traceable supervision databases, with school administrators acting as facilitators or advisors rather than evaluators.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จิติมา วรรณศรี. (2563). นวัตกรรมสู่การพัฒนาสถานศึกษา. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์
ชญาน์นันท์ โกศลกิตติอัมพร. (2568). การศึกษาสภาพการนิเทศภายในสถานศึกษาแบบชี้แนะของโรงเรียน
ในสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 3. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 16(1), 345-350.
ณัฐปวีย์ บรรยงศิวกุล. (2567). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางการนิเทศของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนใน
จังหวัดขอนแก่น. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 3(3), 45-58.
ธิดารัตน์ หัตถมา. (2566). แนวทางการพัฒนาการนิเทศภายในสถานศึกษาโดยใช้แนวคิดชุมชนการเรียนรู้
ทางวิชาชีพ ในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์เขต 2. (วิทยานิพนธ์ศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัย
มหาสารคาม)
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์.
อุบลราชธานี: สถาบันราชภัฎอุบลราชธานี.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2563). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. (พิมพ์ครั้งที่ 18).
กรุงเทพฯ: เอส อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
นันทรัตน์ คงคะชาติ. (2564). การศึกษาสภาพการนิเทศภายในสถานศึกษาสังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่
การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 1. วารสารการบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการศึกษา
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 1(1), 17-32.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พระราชบัญญัติการศึกษา (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2562. (2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 57.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2566). สมรรถนะการนิเทศเชิงรุกชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (Ebook).
(พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พุทธชาด แสนอุบล. (2561). สภาพ ปัญหา และแนวทางการปรับปรุงการนิเทศภายในโรงเรียนมัธยมศึกษา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 20. วารสารบัณฑิตศึกษา, 15(70), 171-182
ศานิต โหนแหย็ม. (2560). สภาพและปัญหาการนิเทศภายในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่
การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18. (วิทยานิพนธ์ศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา)
สุวดี อุปปินใจ. (2566). การนิเทศและการพัฒนานวัตกรรมการนิเทศการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2).
เชียงราย: ชอบพิมพ์จำกัด.
สุภรณ์ ลิ้มบริบูรณ์ และคณะ. (2563). การวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราช
ภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการนิเทศเพื่อพัฒนาและส่งเสริมการ
จัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ตามนโยบายลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2568,จาก
https://drive.google.com/file/d/14DWU6X9MqUPeSt761qKRHI1SPqQoGbG6/view.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 2. (2567). รายงานการสังเคราะห์ผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา SAR 2566.
อติกานต์ กล้าหาญ. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในสถานศึกษา ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ตอนบน. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(1), 274-258.
อัมพวรรณ สิริรักษ์. (2560). การจัดการนิเทศภายในโรงเรียนกับการประกันคุณภาพการศึกษา.
วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา (OJED), 12(3), 363-371.
Novita, R. (2025). AI in lesson planning Improving teacher efficiency and instructional design Retrieved 20 July 2024, from
Puspitasari, A. (2023). Challenge and transformation: The innovative role of supervisors in
st century educational supervision. Journal on Education, 6(1), 9477–9488.
