การวิจัยเครื่องปั้นดินเผาพื้นบ้านแนวแม่น้ำเจ้าพระยา

  • พนมศักดิ์ สุวิสุทธิ์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
Keywords: folk ceramics, along ChaoPraya river

Abstract

This research is aimed to study the community, who’s produces the folk ceramics (pottery) along ChaoPraya river, which there have the raw materials such as clay and fine sand for making pottery also low cost of firing as well for instances, Baan Kang’s pottery, Muang district, Nakornsawan province. Baan KlongsraBau’s pottery, KlongsraBau, Muang district, Ayodhya province which this area is flooding every year. It’s damaged all materials and kiln and this community is not produced the pottery any more. Even some are area, there are faced lorth flooding but still produce there pottery such as Mon brick, BangBaal districk, Ayodhya province. Pakkled’s pottery, Pakkled district, Nonthaburi province. KorKled fine pottery, Pakkled district, Nonthaburi province even this community still facing flooded every year and there is no material to produced, only two families are demonstrating the pottery for tourist. Also Bang TanowSri pottery, SuanYai, Muang district, Nonthaburi province, there is no produced the pottery because this area is surrounding with new communities and very densest.

          Historically, the folk ceramics (pottery) has the contexts and mode of living with community and must be preserved, for instance SamKhok pottery, Samkhok district, Pathumthani province which its historical blister even it’s decomposed but the historical value, the one must be learn from history of SamKhok blister.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม, กรมทรัพยากรธรณี. (2558). การจำแนกเขตเพื่อการจัดการด้านธรณีวิทยาและทรัพยากรธรณี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
จำลอง ทองดี. (ม.ป.ป.). แผ่นดินประเทศมอญ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สมาพันธ์.
แดงต้อย มาลี. (2544, มิถุนายน-กรกฎาคม). หม้อดินเผาคลองสระบัววาระสุดท้ายภูมปัญญาคนกรุงเก่า. วารสารวัฒนธรรมไทย.
ทรัพยากรการท่องเที่ยวไทยชุดภาคกลางและภาคตะวันออก ปทุมธานี. (2554). กรุงเทพ: ม.ป.พ.
ทวี พรหมพฤกษ์. (2523). เครื่องเคลือบดินเผาเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: โอเดียน์สโตน์.
ทองคำ พันนัทธี. (2536, กันยายน). วารสารวัฒนธรรมไทย. 30 (12).
เทศบาลตำบลสามโคก, กองการศึกษาฯ. (ม.ป.ป.). เอกสารแผ่นพับโบราณสถานเตาโอ่งอ่าง [แผ่นพับ]. ปทุมธานี: ม.ป.พ.
เทศบาลตำบลสามโคก, กองการศึกษาฯ. (ม.ป.ป.). เอกสารแผ่นพับโบราณสถานเตาโอ่งอ่าง. สืบค้น 21 มิถุนายน 2561, จาก http://ww2.ayutthaya.go.th/amphur_content/cate/6
นราธิปประพันธ์พงศ์, กรมพระ. (2550). พระราชพงศาวดารพม่า นนทบุรี: ศรีปัญญา
นฤทธิ์ วัฒนภู. (2555). เครื่องปั้นดินเผาเกาะเกร็จประดิษฐจากชุมชนมอญ: ศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านไทย. กรุงเทพฯ: วาดศิลป์.
บทบรรณาธิการ. (2541, มกราคม-มีนาคม). วารสารเมืองโบราณ, 24 (1).
ประภาส เครืออ่อน. (2560). เครื่องปั้นดินเผาบางตะนาวศรี. [บทสัมภาษณ์]. นนทบุรี.
ประเสริฐ หลวงทิพย์. (2527, 1-7 พฤษภาคม). เอกลักษณ์มอญ. ยุทธภูมิการเมือง,
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่10 (2550-2559). (ม.ป.ป.). กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
แผนแม่บทวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ.2550-2559 สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักปลัดกระทรวงวัฒนธรรม (2552). ม.ป.ท. ม.ป.พ.
ภัคพดี อยู่คงดี. (2553, มกราคม – มิถุนายน). แหล่งเครื่องปั้นดินเผา พระนครศรีอยุธยา. ดำรงวิชาการ, 9 (1).
มาณพ แก้วหยก. (2558). 40 ปี ชมรมเยาวชนมอญกรุงเทพ: วิถีไทยมอญในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2539). อนุสาร อสท, 38 (4).
วีรวัฒน์ วงศ์ศุปไทย. (2546). ศิลปวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: มติชน.
สฤดิการบรรจง, พระยา. (2504). หนังสือของสมาคมไทยรามัญ ฉบับ พ.ศ. 2504. ม.ป.ท. ม.ป.พ.
หวน พินธุพันธ์. (2547). ประวัติศาสตร์เมืองนนทบุรี. กรุงเทพฯ: โอเดียน์สโตน์.
เอนก นาวิกมูล. (2541, มกราคม-มีนาคม). ภาพเก่าแม่น้ำเจ้าพระยา. วารสารเมืองโบราณ, 24 (1).
Published
2018-12-28
How to Cite
สุวิสุทธิ์พ. (2018). การวิจัยเครื่องปั้นดินเผาพื้นบ้านแนวแม่น้ำเจ้าพระยา. Fine Arts Journal: Srinakharinwirot University, 22(2), 98-114. Retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/jfofa/article/view/209168