สืบสานเสียงซอ “ครูประเวช กุมุท” สู่วิทยาลัยนาฏศิลป
คำสำคัญ:
ซอด้วง, การสืบสาน, ครูประเวช กุมุทบทคัดย่อ
บทความนี้ เป็นผลมาจากการศึกษาจากเอกสาร การปฏิบัติการภาคสนาม และแหล่งข้อมูลต่างๆที่เกี่ยวข้อง เพื่อนำเสนอให้เห็นถึงลักษณะการสืบทอดความรู้ทางดนตรีไทยของครูประเวช กุมุท ซึ่งเป็นปูชนียบุคคลด้านเครื่องสายไทยและเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) โดยครูประเวช กุมุท เป็นผู้วางรากฐานวิชาการดนตรีไทย ทักษะปฏิบัติดนตรีไทย และจริยวัตรของ นักดนตรีไทยในวิทยาลัยนาฏศิลป โดยผลจากการศึกษาค้นพบว่า ลักษณะการสืบทอดความรู้ทาง ดนตรีไทยของครูประเวช กุมุท ประกอบด้วย 3 ประการ คือ 1) ประสบการณ์การเป็นนักดนตรีร่วมกับครูประเวช กุมุท 2) จริยวัตรของนักดนตรีไทย สำหรับครูประเวช กุมุท 3) การถ่ายทอดความรู้และการปลูกฝังจริยวัตรนักดนตรีเฉพาะบุคคล โดยมีหลักการปฏิบัติซอด้วงเบื้องต้น 3 ประการ คือ 1) ท่านั่งและการจับซอด้วง 2) การลงนิ้วและการใช้คันชัก 3) แบบฝึกหัดเบื้องต้น เนื่องจากผู้เขียนมีส่วนเกี่ยวข้องในการสืบทอดความรู้ดังกล่าวจึงมีแนวทางการปฏิบัติในการภาคสนามโดยครูบรรเลง พระยาชัยเป็นแหล่งข้อมูล ค้นพบว่ามีการสืบสานเสียงซอของครูประเวช กุมุทสู่วิทยาลัยนาฏศิลปจันทบุรี
Downloads
เอกสารอ้างอิง
พิกุลศรี. ขอนแก่น: กองทุนดนตรีเฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี สาขาวิชาดนตรีและการแสดง
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2546). ทฤษฎีและหลักปฏิบัติดนตรีไทย และพจนานุกรมดนตรีไทย โดย
ศาสตราจารย์ ดร. อุทิศ นาคสวัสดิ์. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2557). 90 ปี ดนตรีวิเศษ ประเวช กุมุท. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร:
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
ประเวช กุมุท. (2526). หกสิบปีแห่งความหลัง. กรุงเทพมหานคร: จันวาณิชย์.
มานพ วิสุทธิแพทย์. (2556). ทฤษฎีการวิเคราะห์เพลงไทย. กรุงเทพมหานคร: สันติศิริการพิมพ์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). สารานุกรมศัพท์ดนตรีไทย ภาคคีตะ-ดุริยางค์. กรุงเทพมหานคร:
สหมิตรพริ้นติ้ง.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2561). รำลึกดูรยศิลปิน หลวงไพเราะเสียงซอ (อุ่น ดุรยะชีวิน). พิมพ์ครั้งที่ 1.
กรุงเทพมหานคร: สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ไทย คณะศิลปะกรรมศาสตร์ ร่วมกับสำนักบริหาร
ศิลปวัฒนธรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิรานนท์ จิโรชจารุวัฒน์. (2552). ซออู้. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: เอ็มไอเอส.


