พา เดอ เดอซ์: ศิลปะการออกแบบและกำกับลีลาในนาฏกรรมบัลเลต์

ผู้แต่ง

  • ภัชภรชา แก้วพลอย คณะดนตรีและการแสดง มหาวิทยาลัยบูรพา

คำสำคัญ:

พา เดอ เดอซ์, กำกับลีลา, นาฏกรรม, บัลเลต์

บทคัดย่อ

การเต้นพา เดอ เดอซ์ เป็นการเต้นคู่ระหว่างนักเต้นชายและนักเต้นหญิงที่แสดงให้เห็นถึงทักษะการเต้นคู่ (Partnering Technique) ที่สัมพันธ์กันอย่างเป็นเอกภาพ ดังจะเห็นได้จากการนำเสนอเทคนิคท่าเต้นบัลเลต์ ความสมดุล การสื่อสารอารมณ์และเรื่องราวผ่านสรีระร่างกายเคลื่อนไหวได้อย่างมีประสิทธิภาพ องค์ประกอบที่สำคัญที่ทำให้ผู้ชมเข้าถึงสุนทรียะของการเต้นพา เดอ เดอซ์ ประกอบด้วยความงาม 3 ลักษณะ คือ ความงามทางสรีระร่างกาย (Posture) ความงามทางดนตรี (Musicality) และความงามในเชิงละคร (Dramatic)

            ศิลปะการเต้นพา เดอ เดอซ์ สามารถนำเสนอต่อผู้ชมได้หลากหลายวิธี อันประกอบไปด้วยท่วงท่าที่จะแสดงศักยภาพของนักเต้น ท่วงท่าที่การกระตุ้นอารมณ์ความรู้สึก การสื่อสารแบบนามธรรมหรือสัญลักษณ์ก็ตาม จากประวัติความเป็นมาตั้งแต่สมัยนาฏกรรมยุคกลางจนถึงศตวรรษที่ 20 จะเห็นได้ว่าการเต้นพา เดอ เดอซ์ในแต่ละรูปแบบ (Style) ที่เกิดขึ้นนั้น แสดงให้เห็นศักยภาพของปัญญาชนบรรดานักออกแบบและกำกับลีลา พยายามศึกษา สั่งสมประสบการณ์ ทดลอง และค้นหาแนวทางใหม่ในการสร้างสรรค์เพื่อคิดค้นนวัตกรรมทางการเต้นขึ้นมาใหม่จนเกิดเป็นแบบฉบับเฉพาะตัว ผู้เขียนจึงเล็งเห็นว่าการเต้น พา เดอ เดอซ์นั้น จึงเป็นการแสดงประเภทหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญสำหรับนาฏกรรมบัลเลต์ โดยไม่สามารถใช้นักเต้นเพียงหนึ่งคนได้ หากแต่นักเต้นทั้งสองต้องมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันจากกระบวนการฝึกฝนด้วยกันมาอย่างหนัก การสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจ อารมณ์ความรู้สึก ที่สามารถถ่ายทอดออกมาต่อหน้าผู้ชมผ่านองค์ประกอบความงามทั้ง 3 ลักษณะ ซึ่งบทความวิชาการนี้จะเป็นเครื่องมือที่กระตุ้นแรงบันดาลใจ ผู้อ่านจะสามารถนำความรู้ ไปปรับใช้ในการออกแบบและกำกับลีลาของพา เดอ เดอซ์ ตลอดจนสามารถพัฒนา และต่อยอดองค์ความรู้ในการสร้างสรรค์ผลงานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อเข้าสู่โลกศิลปะนาฏกรรมในยุคศตวรรษที่ 21          

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2554). สังคีตนิยม ความซาบซึ้งในดนตรีตะวันตก (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นราพงษ์ จรัสศรี. (2548). ประวัตินาฏยศิลป์ตะวันตก. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Au, S. (1988). Ballet & modern dance. London: Thames and Hudson.

Austin, R. (1975). Image of the dance. UK: Vision Press Limited.

Beaumont, R. (2013). The damning to the indecipherable, a look at Balanchineisms. Retrieved November 29, 2019, from http://www.roh.org.uk/news/i-am-a-cloud-in-trousers-the-sayings-of-george-balanchine.

Cohen, S. J. (2004). International encyclopedia of dance. New York: Oxford University Press.

Foster, L. S. (1992). Dancing bodies in incorporations. New York: Zone Book.

Greskovic, R. (2005). Ballet 101: A complete guide to learning and loving the ballet. USA: Limelight Editions.

Kassing, G. (2007). History of dance: An interactive arts approach. US: Human Kinetics.

Kirtstein, L. (1998). The classic ballet: Basic technique and terminology/historical development. New York: Knopf.

Kronenberg, C.J., & Guerra, M.C. (2016). Experiencing the art of pas de deux. Florida: University Press of Florida.

Scholl, T. (1994). From Petipa to Balanchine: Classical revival and the modernization of ballet. New York: Routledge.

Thomas, A., & Davies, H. (1987). Ballet: An Usborne guide dance guides series. UK: Usborne Pub Ltd.

Thomas R. (2015). Romeo and Juliet dance highlight: The Balcony pas de deux. Retrieved March 29, 2020, from https://www.roh.org.uk/news/romeo-and-juliet- dance-highlight-the-balcony-pas-de-deux.US News and World

Report 1972. (2011). George Balanchine. Retrieved November 29, 2019, fromhttps://www.nycballet.com/Explore/Our-History/George-Balanchine.aspx.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

แก้วพลอย ภ. (2020). พา เดอ เดอซ์: ศิลปะการออกแบบและกำกับลีลาในนาฏกรรมบัลเลต์. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 24(1), 125–140. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/jfofa/article/view/229690

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ