Development of English Communication Skills for Young Volunteer Tourist Guides to Promote Sustainable Community-Based Tourism at Ban Piang Luang, Wiang Haeng District, Chiang Mai Province

Main Article Content

Ranavi Papol

Abstract

This research aimed to: 1) develop and evaluate a community-based tourism guidebook for Piang Luang Subdistrict; 2) design a developmental process and assess the English communication skills of volunteer youth tourist guides; and 3) create and evaluate innovative English-language media to promote community-based tourism through volunteer youth guides. The population and sample consisted of communities in Piang Luang Subdistrict. Purposive sampling was employed for the qualitative component, including key informants: 1) 50 individuals related to community tourism resources, and 2) 5 individuals involved in the development and evaluation process of English communication competence. For the quantitative component, the sample comprised 50 grade 7 students from Ban Piang Luang School. The research instruments included interview forms, pre-test and post-test assessments, speaking skill evaluation criteria for tour guides, and a satisfaction questionnaire toward the community tourism guidebook and the innovative English-language media. The findings revealed that: 1) the community tourism resources were found to be diverse and highly potential for development as cultural, natural, and educational tourism destinations, with all key components aligned with the 5 As framework and most respondents reported a high level of satisfaction with the community-based tourism guidebook ( equation = 4.35), particularly in terms of content ( equation = 4.44) and format ( equation = 4.27). The process of developing and evaluating English communication competence consisted of three stages: the preparation stage (selection of youth participants, needs analysis, and lesson development based on the guidebook), the development stage (systematic and step-by-step skill development), and the evaluation stage (assessment of knowledge through pre-test and post-test, and speaking skills through practical performance). The results indicated that post-test scores were significantly higher than pre-test scores at the 0.05 level. In terms of speaking ability, most participants were at Level 4 (Very Good) (15 students), Level 3 (Fair) (14 students), and Level 2 (Pass) (12 students). and 3) the innovative English-language media developed were comprehensive in their components and engaging in presentation, with most respondents reporting a high level of satisfaction ( equation = 4.39).

Article Details

Section
Research Articles

References

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). รายงานประจำปี 2567. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

กมลชนก จันทร์เกตุ. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา : ชุมชนเกาะยอ จังหวัดสงขลา (การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์). https://tdc.thailis.or.th/tdc/browse.php?option=show&browse_type=title&titleid=566216

กรกนก เกิดสังข์. (2560). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนเชิงกลยุทธ์ กรณีศึกษา: ตำบลบางใบไม้ อำเภอเมืองจังหวัดสุราษฎร์ธานี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์). http://kb.psu.ac.th/psukb/handle/2016/11440

กัลยรัตน์ พินิจจันทร์, นันทรัตน์ นามบุรี, สุกฤษตา รักสุจริต, เจนตา แก้วไฝ, ซูซัน หามะ, ณฏฐาระวี พงค์กระพันธุ์, และ ชินวัตร จันทร์ฉายรัศมี. (2567). การยกระดับศักยภาพการจัดการและคุณภาพการบริการของธุรกิจโฮมสเตย์ จังหวัดยะลา. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย 13(1), 124-133. https://doi.nrct.go.th/admin/doc/doc_650084.pdf

กิตติทัช เขียวฉอ้อน, วรานิจ โปรานานนท์, ศิริวรรณ สายทองสุข และณัฐวิภา รักกิจ. (2565). แนวทางการพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ออนไลน์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตร ปฐมออแกนิกฟาร์ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 14 มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม (7-8 กรกฎาคม 2565), 2570-2582.

เกตวดี หมัดเด็น และปนัดดา ศิริพานิช. (2565). พัฒนาการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนท่าหิน

อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา. อินทนิลทักษิณสาร 17(1), 9-33.

https://ird.skru.ac.th/RMS/file/11868.pdf

จริยา ตันติวราชัย. (2567). แนวทางการสร้างเยาวชนสู่การเป็นมัคคุเทศก์น้อยเพื่อรองรับการท่องเที่ยวในอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 6(1),

- 39.

https://so10.tci-thaijo.org/index.php/msdru/article/view/1038/804

จักรกฤษณ์ หมั่นวิชา, ปุณยนุช ธิรโก, กรกมล ชุ้นสุวรรณ, มะฮูเซ็น ใจสุนทร และประทีป หลีอิ (2559). การประยุกต์ใช้ QR Code ในพิพิธภัณฑ์เมืองหาดใหญ่. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 7 23 มกราคม 2559 มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

จารุวรรณ ชูสงค์ และจรวยพร นุ่มน้อย. (2562). การพัฒนาคู่มือการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อรองรับการจัดการการท่องเที่ยวบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจฐานราก: ตำบลลานข่อย จังหวัดพัทลุง. วารสาร สจล.ชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 1(1), 15-25.

https://www.pcc.kmitl.ac.th/journal/schu/schupast_v1_n1_2019.html

จิตรนันท์ ศรีเจริญ, ดวงจันทร์ สีหาราช และอนุพงษ์ สุขประเสริฐ. (2562). แอปพลิเคชันส่งเสริม

การท่องเที่ยว 8 แหล่งท่องเที่ยวที่ต้องไปในจังหวัดเพชรบูรณ์ด้วยเทคโนโลยีเสมือนจริง.

วารสารโครงงานวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ, 5(1), 84-94. https://pgm.npru.ac.th/ct/data/files/Application%20to%20Calculate%20the%20High%20Alert%20Drugs.pdf

ชัญญนิษฐ์ อินทร. (2563). ปัญหาและความจำเป็นด้านการพัฒนาทักษะและการสื่อสารภาษาอังกฤษในการทำงานของพนักงานธนาคารไทยพาณิชย์แห่งหนึ่งในเขตเมืองพัทยา (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปะ

ศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).

https://tdc.thailis.or.th/tdc/dccheck.php?Int_code=95&RecId=34167&obj_id=191572&showmenu=no

ชลธิชา จำบุญมา. (2556). การผลิตสื่อวีดีทัศน์เพื่อประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดเชียงราย (จุลนิพนธ์นิเทศศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร).

https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/14898

ชุติกาญจน์ กันทะอู. (2560). การท่องเที่ยวชุมชนเป็นฐาน: กรณีศึกษา บ้านร่องฟอง อำเภอเมือง จังหวัดแพร่ (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย).

http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/58300

ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2553). คู่มือการท่องเที่ยวในมิติเศรษฐกิจพอเพียง. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ทวีรัชต์ เชี่ยวชาญพานิช. (2562). การเปิดรับสื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวกับพฤติกรรมการท่องเที่ยวไชน่าทาวน์เยาวราช ของนักท่องเที่ยวชาวไทย กรุงเทพมหานคร (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยเกริก). https://alist.thailis.or.th/krirk/BibDetail.aspx?bibno=30088

ทวีศักดิ์ ชูมา. (2560). แนวทางการพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษในการทำงานเพื่อการสื่อสาร โดยใช้รูปแบบกลวิธีการสื่อสาร. วารสาร

มหาจุฬาวิชาการ, 3(1), 125-137.

https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/141674/104986

เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2551). การท่องเที่ยวไทยนานาชาติปี พ.ศ. 2551. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยว.

เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน บนฐานเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า.

นริศรา เกตวัลห์. (2568). ปัญหาการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยของยุวมัคคุเทศก์เพื่อสื่อสารอัตลักษณ์และส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกรณีศึกษาโรงเรียนวัดบัวโรย. วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย, 20(1), 40-51.

https://so04.tci-thaijo.org/index.php/larhcu/article/view/279192/187989

ณรงค์ฤทธิ์ โสภา, พูลศักดิ์ ศิริโสม และเกตน์สิรี จำปีหอม. (2559). การพัฒนาความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษของมัคคุเทศก์ในจังหวัดมหาสารคามเพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาคมอาเซียนโดยบูรณรณาการแนวคิดของการเรียนการสอนภาษา 3 รูปแบบ และเน้นการใช้ภาษาอังกฤษในสถานการณ์จริง, รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

ปฏิพัทธ์ อุกฤษ. (2564). การพัฒนาการจัดการเรียนการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับแบบฝึกทักษะที่ส่งเสริมความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

https://fulltext.rmu.ac.th/fulltext/2564/M131145/Ukrit%20Patipat.pdf

ปฏิพันธ์ อุทยานุกูล, มณี จำปาแพง และสุกัญญา ขลิบเงิน. (2562). ผลการพัฒนาคู่มือมัคคุเทศก์ท้องถิ่นและโมบายแอปพลิเคชันเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน โดยใช้องค์ความรู้ทางภาษา วัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นฐาน: กรณีศึกษาตำบลป่าตึง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย. วารสารกาสะลองคำ, 13(1), 83-93. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ksk/article/view/196570/145059

ปัณฑ์นพ ผจญทรพรรค, ณัฐวุฒิ โพธิ์ทักษิณ, และนรินทร์ มุกมณี. (2564). ปัญหาการเรียนภาษาอังกฤษของคนไทย. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(3), 911–920. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/249630/170603

ปวินท์ บุนนาค. (2559). การพัฒนารูปแบบมาตรฐานงานออกแบบเพื่อสื่อสารทฤษฎีการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย).

http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/55337

แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2566-2580) (ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม). (2566, 7 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 140 ตอนพิเศษ 51ง. หน้า 4.

พจนา สวนศรี, อนงนาฏ ปัญโญใหญ่, ริชาร์ด, ปีเตอร์, สมพงษ์ หลีเคราะห์, ทัพไท ชุ่มนาเสียว, ธนันชัย มุ่งจิต, พีรชัย กุลชัย, ไพโรจน์ แสงจันทร์, จิตศักดิ์ พุฒจร, ชุลีรัตน์ จันทร์เชื้อ, ฐิติ ฐิติจำเริญพร, ปรียนันท์ สิทธิจินดาร์, ปริวรรต สมนึก และ อรุณศรี อื้อศรีวงศ์. (2554). การพัฒนาและยกระดับงานวิจัยเพื่อท้องถิ่นประเด็นการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่ความเป็นวิชาการ, รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:57692#

พิมพ์ทอง สังสุทธิกุล และวรวัติ กิติวงศ์. (2552). ความเชื่อมั่นของเครื่องมือวิจัย. คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

พรชิตา คำด้วง, พัชราภา ชัยราช, วรินทร รักษมาตา, ญาณภัทร พัฒนจินดากุล, และนิภา นิรุตติกุล. (2568). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงนิเวศในภูมิภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสาร Strategic Perspectives on Business and Marketing Management 12(2), 88-107.

https://so05.tci-thaijo.org/index.php/mmr/article/view/279482/188674

ภควัต รัตนราช, แสงระวี กระจ่างศาสตร์, กนกวรรณ วิบูลยศริน และวิมล มิระสิงห์. (2565). การพัฒนาสื่อสื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนคลองตะโหนดมีนบุรี บนฐานอัตลักษณ์ชุมชน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎธนบรี 16(1), 40-55.

https://so02.tci-thaijo.org/index.php/journaldru/article/view/257434/172957

ภัทราพร แก้วเพ็ชร และ รตา สนโคกสูง. (2568). ความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวโดยชุมชนไทดำ บ้านนาป่าหนาด ตำบลเขาแก้ว อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. วารสารวิจัยการท่องเที่ยวโดยชุมชน 2(1), 15-29.

https://so18.tci-thaijo.org/index.php/CBTRJ/article/view/1279/757

ภากรณ์ โพธะ. (2564). การพัฒนาชุดสื่อประชาสัมพันธ์สำหรับการท่องเที่ยวในชุมชนจังหวัดชุมพร (ปริญญานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

http://ir-ithesis.swu.ac.th/dspace/handle/123456789/2156

มนต์ชัย เทียนทอง. (2545). การออกแบบและพัฒนาคอร์สแวร์สำหรับบทเรียนคอมพิวเตอร์. งานเอกสารและการพิมพ์ กองบริการการศึกษา สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

เมธาวิน สาระยาน. (2564). การสร้างสื่อวีดิทัศน์เพื่อส่งเสริมการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านในดง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี. วารสารนิเทศศาสตร์ มสธ. 11(1), 1-12.

https://search.tci-thailand.org/article.html?b3BlbkFydGljbGUmaWQ9NjY2MjMw

ยุพาภรณ์ พิริยศิลป์. (2557). ความต้องการทางด้านภาษาอังกฤษของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในเขต

จังหวัดขอนแก่น. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 9(2), 16-30.

https://tourismtaat.siam.edu/images/magazine/m9b2/16-30.pdf

รวีวรรณ โปรยรุ่งโรจน์. (2550). มัคคุเทศก์ (พิมพ์ครั้งที่ 1). โอเดียนสโตร์.

รุ่งอรุณ พรเจริญ, ทรงสิริ วิชิรานนท์ และสุนารี จุลพันธ์. (2562). การพัฒนาคู่มือการท่องเที่ยวโบราณสถานและโบราณวัตถุของชุมชนพื้นที่เขตดุสิต. งานประชุมวิชาการระดับชาติด้านการท่องเที่ยวกับมนุษยศาสตร์ ครั้งที่ 1 วันที่ 19-20 ธันวาคม 2562 การท่องเที่ยวกับมนุษยศาสตร์: การท่องเที่ยวในยุคเปลี่ยนผ่าน, 701-711.

วิวัฒน์ จันทร์กิ่งทอง และกอแก้ว จันทร์กิ่งทอง. (2563). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมัคคุเทศก์ในจังหวัดสงขลากับพื้นที่เชื่อมโยง (พัทลุง นครศรีธรรมราช ปัตตานี ยะลา นราธิวาส และ สตูล). วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 40(1), 41-56.

https://utccjournal.utcc.ac.th/401/3_Wiwat%2041_56.pdf

สรธารา ทองต่อ. (2556). การตัดสินใจยอมรับนวัตกรรมคิวอาร์โค้ด: กรณีศึกษานักศึกษามหาวิทยาลัยมหิดล (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล).

https://tdc.thailis.or.th/tdc/dccheck.php?Int_code=126&RecId=16545&obj_id=35730&showmenu=no

สลิตตา สาริบุตร และณัฐพงษ์ สีบุญเรือง. (2563). การพัฒนารูปแบบสื่อประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา: ชุมชนชาวมอญ จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการตลาดและการจัดการมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, 7(2), 121-143.

https://so05.tci-thaijo.org/index.php/mmr/article/view/268461/179909

สุวิมล ติรกานนท์. (2550). การสร้างเครื่องมือวัดตัวแปรในการวิจัยทางสังคมศาสตร์แนวทางสู่การ ปฏิบัติ. โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (ม.ป.ป). การท่องเที่ยวแบบครบวงจรเพื่อคนทั้งมวล. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.

https://www.dasta.or.th/uploads/file/202210/1666950289_2c3957ec0b3cf189817a.pdf?utm_source=chatgpt.com

อรคนางค์ นวลเจริญ. (2567). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการนำเที่ยวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาโดยใช้บทเรียนโปรแกรมผ่านสื่อดิจิทัล. วารสารรัชตภาคย์, 18(56), 19–36. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/269126/181420

เอกพล วิงวอน และวีรพล น้อยคล้าย. (2568). ปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ให้บริการนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 13(1), 107–123.

https://doi.nrct.go.th/admin/doc/doc_668926.pdf

Byrne, D. (1986). Teaching oral English. London: Longman

Carroll, Brenda Joseph. (1982). Testing Communication Performance. London: Pergamon Press.

Finochiaro, Mary & Christopher Brumfit. (1983). The Functional National Approach: From Theory to Practice. Oxford University Press.

Hilsdon, J. (1991). The Group Oral Exam Advantages and Limitations. Review of ELT Language.

Lertwatcha, S. (2018, September 13). เคล็ดลับ 9 ข้อเพื่อการพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษในการทำงานสำหรับผู้เริ่มต้น.

https://www.hotcourses.in.th/study-abroad-info/applying-to-university/9-things-you-can-do-to-improve-english-skills/

United Nations, Department of Economics and Social Affairs, Statistics Divisions. (2010). International Reco2mmendations for Tourism Statistics 2008. UNWTO.