Applying the Sufficiency Economy Principles to Community Living and Quality of Life: A Study of Ban Nong Sarai, Kanchanaburi

Authors

  • Suphapiech Siriporn Na Rachasima Ramkhamhaeng University, Thailand

Keywords:

Sufficiency Economy, Kanchanaburi Province

Abstract

This study examines the application of the Sufficiency Economy Philosophy in the daily living and quality of life development of the Ban Nong Sarai community in Kanchanaburi Province. The objectives are: (1) to analyze how Sufficiency Economy principles are integrated into community lifestyles and quality of life development; (2) to investigate problems and obstacles encountered in applying these principles at both the household and community levels; and (3) to propose guidelines for promoting sufficiency-oriented practices to enhance community well-being. This qualitative research collected data through group discussions and in-depth interviews with community leaders, committee members, and residents, totaling seven participants. The data were analyzed using content analysis and descriptive interpretation.

The findings show that Ban Nong Sarai, an agricultural community with favorable natural resources, is well positioned to adopt sufficiency-based living. The community began by creating “life plans” and conducting household surveys led by community leaders and health volunteers to understand local needs and conditions. The principles of moderation, reasonableness, and self-immunity were applied through various practices, including household accounting, reducing unnecessary expenditures, home-grown vegetable cultivation, participation in occupational groups, and involvement in community development initiatives. These practices contributed to strengthening self-reliance, fostering cooperation, and enhancing economic, social, and environmental stability. The study further found that the proactive role of community leaders and continuous community participation were crucial factors driving the successful integration of Sufficiency Economy principles. These efforts enabled the community to address challenges, build resilience, and sustain long-term development. Overall, the study concludes that Ban Nong Sarai demonstrates an effective application of the Sufficiency Economy Philosophy in both daily living and quality of life improvement. The community serves as a practical model that can be adapted and transferred to other local contexts seeking sustainable development based on sufficiency-oriented approaches.

References

จิราพร วงศ์ชัยสุริยะ. (2563). การบูรณาการเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อความยืดหยุ่นของชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

จิราพร แสงทอง และสุภาพร นาคะสุวรรณ. (2564). ประสิทธิผลของการจัดทำบัญชีครัวเรือนต่อการบริหารจัดการทางการเงินของครัวเรือนเกษตรกรในภาคเหนือตอนบน. วารสารเศรษฐศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 37(2), 45-62.

ชาญชัย ทองดีเลิศ, สมใจ วงศ์ทอง และประภาส สีสด. (2565). ความท้าทายในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในบริบทสังคมไทยยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 42(3), 78-96.

ชาญชัย ทองดีเลิศ, สมใจ วงศ์ทอง และประภาส สีสด. (2565). ความท้าทายในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในบริบทสังคมไทยยุคดิจิทัล. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 19(1), 112-130.

ณัฐพงษ์ เจริญสุข. (2563). การพึ่งพาตนเองและคุณภาพชีวิตของชุมชนท้องถิ่น: กรณีศึกษาชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารพัฒนาสังคม, 22(2), 45-62.

ณัฐพล จันทร์แจ่มใส, วิภา สุขสันต์ และอรุณ ใจดี. (2563). ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการประยุกต์ใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาชุมชนในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารเศรษฐศาสตร์ประยุกต์และการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, 17(3), 112-128.

ธีรพงษ์ ป่าสักทอง และสุรีรัตน์ วงศ์ทอง. (2563). การจัดการทรัพยากรน้ำและดินในชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดสกลนคร. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 51(พิเศษ), 234-248.

นวลจันทร์ สีเขียว และอรุณ ป่าไม้. (2564). ความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่การเกษตรของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดน่าน. วารสารสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยมหิดล, 26(2), 89-105.

นิภา ศรีสวัสดิ์ และพรพิมล วงศ์ชัย. (2563). รูปแบบการจัดการทรัพยากรครัวเรือนตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงของเกษตรกรในจังหวัดขอนแก่น. วารสารเกษตรพอเพียง, 15(1), 23-38.

ประสาน บุญเรือง และมนัสนันท์ ศิริวงศ์. (2563). การตัดสินใจซื้อและพฤติกรรมการใช้จ่ายของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดสุรินทร์. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 12(2), 67-84.

ประสิทธิ์ ชุมพล, วิชัย สุขสวัสดิ์ และสมศรี ใจดี. (2564). ผลกระทบของการประยุกต์ใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงต่อความมั่นคงทางอาหารและรายได้ของเกษตรกร: กรณีศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารเศรษฐศาสตร์การเกษตรและทรัพยากร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 15(2), 45-63.

ปรียาภรณ์ สุขสวัสดิ์. (2562). ผลของการปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงต่อความมั่นคงทางการเงินของครัวเรือน. วารสารเศรษฐศาสตร์และสังคม, 56(1), 78-95.

พรพิมล สุขใจ และวีระศักดิ์ ชัยวัฒน์. (2565). ทัศนคติและพฤติกรรมของเยาวชนต่อการดำเนินชีวิตตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 41(4), 156-173.

พิมพ์ใจ ทองดี และสมชาย บุญยืน. (2565). ความมั่นคงทางเศรษฐกิจของครัวเรือนเกษตรกรที่ปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยและพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 13(1), 78-95.

ภัทรพล ใจกว้าง และสุกัญญา วรรณศรี. (2564). เครือข่ายความร่วมมือและความยั่งยืนของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 9(3), 201-218.

มนต์ชัย ทองใบ. (2555). เศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

รัตนา พลอยเจริญ และสมศักดิ์ ธีระวิทย์. (2561). ทุนทางสังคมกับความเข้มแข็งของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในภาคอีสาน. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 38(4), 89-107.

วิชัย โพธิ์งาม และนิตยา วงศ์ทอง. (2563). ปัจจัยความสำเร็จของการพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 36(2), 123-142.

วิชัย สมบูรณ์ และอรพิน ศรีสุข. (2564). บทบาทของกลุ่มสหกรณ์การเกษตรต่อความยั่งยืนของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดอุดรธานี. วารสารเศรษฐกิจสหกรณ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 23(1), 45-62.

วิภา แสงจันทร์, สมหมาย จันทร์สว่าง และรัตนา ใจดี. (2563). ผลของการบริโภคอาหารปลอดภัยในชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงต่อภาวะโภชนาการและสุขภาพของเด็กในจังหวัดเลย. วารสารโภชนาการและสุขภาพ มหาวิทยาลัยมหิดล, 18(3), 112-128.

วิมลพรรณ จันทร์ฉาย, สมใจ ศรีสุข และประสาน วงศ์ใหญ่. (2561). การพัฒนาความเข้าใจและการปฏิบัติตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 13(2), 67-84.

วิรัช วิรัชนิภาวรรณ, ธีระ รุญเจริญ, และสมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2551). เศรษฐกิจพอเพียง: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

วิไลวรรณ เทอดธรรมพิทักษ์, สมชาย จันทร์แก้ว และอรุณ สุขใจ. (2562). การพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาชุมชนตำบลบางม่วง จังหวัดนนทบุรี. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 22(1), 112-130.

สมชาย ภูมิพันธ์ และวิไล จันทร์เพ็ญ. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเข้าใจและการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในชีวิตประจำวันของประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 7(3), 89-106.

สมพงษ์ กิตติพิพัฒน์ และอัญชลี ดวงใจ. (2562). ภาวะผู้นำของผู้นำชุมชนกับความสำเร็จในการพัฒนาชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 12(4), 145-163.

สมพร ชูช่วย และสุภาพร ศรีสุข. (2563). แนวทางการพัฒนาชุมชนเข้มแข็งด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดเชียงใหม่. วารสารพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 22(2), 78-96.

สมหมาย ใจดี และรัตนา ศรีสวัสดิ์. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงกับสถานะสุขภาพของประชาชนในจังหวัดมหาสารคาม. วารสารสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 14(2), 67-82.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2558). แนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.

สุกัญญา จันทร์เพ็ญ. (2564). กิจกรรมส่งเสริมวิถีพอเพียงเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตชุมชนชนบท. วารสารวิจัยและพัฒนาชุมชน, 14(3), 112-128.

สุดารัตน์ เกษมสุข และวรรณา ประดิษฐ์ศิลป์. (2562). ทุนทางสังคมและความเหนียวแน่นของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดพิษณุโลก. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยนเรศวร, 25(3), 178-196.

สุนันทา วงศ์ใหญ่ และวิทยา นาคะประดิษฐ์. (2562). พฤติกรรมการบริโภคของครัวเรือนที่ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดเชียงราย. วารสารพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 25(1), 34-51.

สุภาพร ศรีสวัสดิ์. (2561). เศรษฐกิจพอเพียงกับความเข้มแข็งของกลุ่มอาชีพชุมชน. วารสารสังคมศาสตร์, 48(2), 201-220.

สุภาพร แสงสว่าง และพรทิพย์ ศรีสุวรรณ. (2562). คุณภาพชีวิตของประชาชนในชุมชนที่ดำเนินการตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดสุโขทัย. วารสารสุขภาพและคุณภาพชีวิต มหาวิทยาลัยนเรศวร, 11(2), 89-105.

สุรเชษฐ์ ดินดี และอรอนงค์ ป่าสุข. (2564). ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศต่อความมั่นคงของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในภาคอีสาน. วารสารวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมและทรัพยากร มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 30(4), 234-252.

องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย. (2565). รายงานการพัฒนาชุมชนตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง ประจำปี 2565. กาญจนบุรี: องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย.

อนุชา วงศ์วิไล และปราณี สุขสวัสดิ์. (2563). การสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นในชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดลำปาง. วารสารวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 7(1), 45-63.

อรุณี อัครเดชาชัย, สมศักดิ์ บุญมา และวิมล ศรีสุข. (2561). การจัดการทรัพยากรในครัวเรือนตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของครัวเรือนเกษตรกร จังหวัดนครราชสีมา. วารสารเศรษฐศาสตร์การเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 12(3), 134-152.

Avery, G. C., & Bergsteiner, H. (2010). Sufficiency thinking: Thailand's gift to an unsustainable world. Allen & Unwin.

Kantabutra, S. (2014). Measuring corporate sustainability: A Thai approach. Measuring Business Excellence, 18(2), 73-88.

Piboolsravut, P. (2004). Sufficiency economy. ASEAN Economic Bulletin, 21(1), 127-134.

Prayukvong, W., & Olsen, M. (2009). Research on the sufficiency economy philosophy in Thailand: Past and future. ASEAN Economic Bulletin, 26(1), 105-123.

UNDP. (2007). Thailand human development report 2007: Sufficiency economy and human development. United Nations Development Programme.

United Nations Development Programme. (2007). Thailand human development report 2007: Sufficiency economy and human development. Bangkok: UNDP.

World Health Organization. (1997). WHOQOL: Measuring quality of life. Geneva: World Health Organization.

Downloads

Published

2025-10-31

How to Cite

Siriporn Na Rachasima, S. . (2025). Applying the Sufficiency Economy Principles to Community Living and Quality of Life: A Study of Ban Nong Sarai, Kanchanaburi. The Journal of Development Administration Research, 15(3-4), 4534–4550. retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/JDAR/article/view/284594

Issue

Section

Research Articles