การประยุกต์หลักเศรษฐกิจพอเพียงในวิถีชีวิตและคุณภาพชีวิตของชุมชน: กรณีบ้านหนองสาหร่าย จังหวัดกาญจนบุรี

ผู้แต่ง

  • ศุภาพิชญ์ ศิริพร ณ ราชสีมา มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คำสำคัญ:

เศรษฐกิจพอเพียง, จัดหวัดกาญจนบุรี

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มุ่งศึกษาการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในวิถีชีวิตและการพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชนบ้านหนองสาหร่าย จังหวัดกาญจนบุรี โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์การดำเนินชีวิตและรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชนภายใต้การประยุกต์ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียง 2) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคที่เกิดขึ้นในการนำหลักดังกล่าวมาปรับใช้ในระดับครัวเรือนและระดับชุมชน และ 3) เสนอแนะแนวทางการส่งเสริมวิถีพอเพียงเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของชุมชน การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บข้อมูลผ่านการสนทนาและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้นำชุมชน กรรมการชุมชน และสมาชิกชุมชน รวมจำนวน 7 คน จากนั้นวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาและสังเคราะห์เชิงพรรณนา

ผลการศึกษาพบว่า ชุมชนบ้านหนองสาหร่ายเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่มีทรัพยากรธรรมชาติเอื้อต่อการดำรงชีวิตแบบพอเพียง การประยุกต์หลักเศรษฐกิจพอเพียงเริ่มต้นจากการจัดทำ “แผนชีวิต” และการสำรวจข้อมูลครัวเรือนโดยผู้นำชุมชนและอาสาสมัครสาธารณสุข เพื่อกำหนดแนวทางการพัฒนาให้เหมาะสมกับบริบทชุมชนอย่างแท้จริง ชุมชนได้นำหลัก “พอประมาณ มีเหตุผล และมีภูมิคุ้มกัน” มาประยุกต์ใช้ในกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การทำบัญชีรายรับรายจ่าย การลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น การปลูกผักบริโภค การเข้าร่วมกลุ่มอาชีพและโครงการพัฒนาชุมชน ส่งผลให้เกิดความเข้มแข็ง การพึ่งพาตนเอง ความร่วมมือภายในชุมชน และเกิดความมั่นคงทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม บทบาทเชิงรุกของผู้นำชุมชนและการมีส่วนร่วมของสมาชิกอย่างต่อเนื่องเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้การประยุกต์ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงบรรลุผลอย่างเป็นรูปธรรม สรุปได้ว่าชุมชนบ้านหนองสาหร่ายสามารถประยุกต์หลักเศรษฐกิจพอเพียงในวิถีชีวิตประจำวันและการพัฒนาคุณภาพชีวิตได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเป็นกรณีตัวอย่างที่สามารถขยายผลสู่ชุมชนอื่นได้

เอกสารอ้างอิง

จิราพร วงศ์ชัยสุริยะ. (2563). การบูรณาการเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อความยืดหยุ่นของชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

จิราพร แสงทอง และสุภาพร นาคะสุวรรณ. (2564). ประสิทธิผลของการจัดทำบัญชีครัวเรือนต่อการบริหารจัดการทางการเงินของครัวเรือนเกษตรกรในภาคเหนือตอนบน. วารสารเศรษฐศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 37(2), 45-62.

ชาญชัย ทองดีเลิศ, สมใจ วงศ์ทอง และประภาส สีสด. (2565). ความท้าทายในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในบริบทสังคมไทยยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 42(3), 78-96.

ชาญชัย ทองดีเลิศ, สมใจ วงศ์ทอง และประภาส สีสด. (2565). ความท้าทายในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในบริบทสังคมไทยยุคดิจิทัล. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 19(1), 112-130.

ณัฐพงษ์ เจริญสุข. (2563). การพึ่งพาตนเองและคุณภาพชีวิตของชุมชนท้องถิ่น: กรณีศึกษาชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารพัฒนาสังคม, 22(2), 45-62.

ณัฐพล จันทร์แจ่มใส, วิภา สุขสันต์ และอรุณ ใจดี. (2563). ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการประยุกต์ใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาชุมชนในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารเศรษฐศาสตร์ประยุกต์และการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, 17(3), 112-128.

ธีรพงษ์ ป่าสักทอง และสุรีรัตน์ วงศ์ทอง. (2563). การจัดการทรัพยากรน้ำและดินในชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดสกลนคร. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 51(พิเศษ), 234-248.

นวลจันทร์ สีเขียว และอรุณ ป่าไม้. (2564). ความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่การเกษตรของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดน่าน. วารสารสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยมหิดล, 26(2), 89-105.

นิภา ศรีสวัสดิ์ และพรพิมล วงศ์ชัย. (2563). รูปแบบการจัดการทรัพยากรครัวเรือนตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงของเกษตรกรในจังหวัดขอนแก่น. วารสารเกษตรพอเพียง, 15(1), 23-38.

ประสาน บุญเรือง และมนัสนันท์ ศิริวงศ์. (2563). การตัดสินใจซื้อและพฤติกรรมการใช้จ่ายของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดสุรินทร์. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 12(2), 67-84.

ประสิทธิ์ ชุมพล, วิชัย สุขสวัสดิ์ และสมศรี ใจดี. (2564). ผลกระทบของการประยุกต์ใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงต่อความมั่นคงทางอาหารและรายได้ของเกษตรกร: กรณีศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารเศรษฐศาสตร์การเกษตรและทรัพยากร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 15(2), 45-63.

ปรียาภรณ์ สุขสวัสดิ์. (2562). ผลของการปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงต่อความมั่นคงทางการเงินของครัวเรือน. วารสารเศรษฐศาสตร์และสังคม, 56(1), 78-95.

พรพิมล สุขใจ และวีระศักดิ์ ชัยวัฒน์. (2565). ทัศนคติและพฤติกรรมของเยาวชนต่อการดำเนินชีวิตตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 41(4), 156-173.

พิมพ์ใจ ทองดี และสมชาย บุญยืน. (2565). ความมั่นคงทางเศรษฐกิจของครัวเรือนเกษตรกรที่ปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยและพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 13(1), 78-95.

ภัทรพล ใจกว้าง และสุกัญญา วรรณศรี. (2564). เครือข่ายความร่วมมือและความยั่งยืนของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 9(3), 201-218.

มนต์ชัย ทองใบ. (2555). เศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

รัตนา พลอยเจริญ และสมศักดิ์ ธีระวิทย์. (2561). ทุนทางสังคมกับความเข้มแข็งของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในภาคอีสาน. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 38(4), 89-107.

วิชัย โพธิ์งาม และนิตยา วงศ์ทอง. (2563). ปัจจัยความสำเร็จของการพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 36(2), 123-142.

วิชัย สมบูรณ์ และอรพิน ศรีสุข. (2564). บทบาทของกลุ่มสหกรณ์การเกษตรต่อความยั่งยืนของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดอุดรธานี. วารสารเศรษฐกิจสหกรณ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 23(1), 45-62.

วิภา แสงจันทร์, สมหมาย จันทร์สว่าง และรัตนา ใจดี. (2563). ผลของการบริโภคอาหารปลอดภัยในชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงต่อภาวะโภชนาการและสุขภาพของเด็กในจังหวัดเลย. วารสารโภชนาการและสุขภาพ มหาวิทยาลัยมหิดล, 18(3), 112-128.

วิมลพรรณ จันทร์ฉาย, สมใจ ศรีสุข และประสาน วงศ์ใหญ่. (2561). การพัฒนาความเข้าใจและการปฏิบัติตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 13(2), 67-84.

วิรัช วิรัชนิภาวรรณ, ธีระ รุญเจริญ, และสมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2551). เศรษฐกิจพอเพียง: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

วิไลวรรณ เทอดธรรมพิทักษ์, สมชาย จันทร์แก้ว และอรุณ สุขใจ. (2562). การพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาชุมชนตำบลบางม่วง จังหวัดนนทบุรี. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 22(1), 112-130.

สมชาย ภูมิพันธ์ และวิไล จันทร์เพ็ญ. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเข้าใจและการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในชีวิตประจำวันของประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 7(3), 89-106.

สมพงษ์ กิตติพิพัฒน์ และอัญชลี ดวงใจ. (2562). ภาวะผู้นำของผู้นำชุมชนกับความสำเร็จในการพัฒนาชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 12(4), 145-163.

สมพร ชูช่วย และสุภาพร ศรีสุข. (2563). แนวทางการพัฒนาชุมชนเข้มแข็งด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดเชียงใหม่. วารสารพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 22(2), 78-96.

สมหมาย ใจดี และรัตนา ศรีสวัสดิ์. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงกับสถานะสุขภาพของประชาชนในจังหวัดมหาสารคาม. วารสารสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 14(2), 67-82.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2558). แนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.

สุกัญญา จันทร์เพ็ญ. (2564). กิจกรรมส่งเสริมวิถีพอเพียงเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตชุมชนชนบท. วารสารวิจัยและพัฒนาชุมชน, 14(3), 112-128.

สุดารัตน์ เกษมสุข และวรรณา ประดิษฐ์ศิลป์. (2562). ทุนทางสังคมและความเหนียวแน่นของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดพิษณุโลก. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยนเรศวร, 25(3), 178-196.

สุนันทา วงศ์ใหญ่ และวิทยา นาคะประดิษฐ์. (2562). พฤติกรรมการบริโภคของครัวเรือนที่ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดเชียงราย. วารสารพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 25(1), 34-51.

สุภาพร ศรีสวัสดิ์. (2561). เศรษฐกิจพอเพียงกับความเข้มแข็งของกลุ่มอาชีพชุมชน. วารสารสังคมศาสตร์, 48(2), 201-220.

สุภาพร แสงสว่าง และพรทิพย์ ศรีสุวรรณ. (2562). คุณภาพชีวิตของประชาชนในชุมชนที่ดำเนินการตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดสุโขทัย. วารสารสุขภาพและคุณภาพชีวิต มหาวิทยาลัยนเรศวร, 11(2), 89-105.

สุรเชษฐ์ ดินดี และอรอนงค์ ป่าสุข. (2564). ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศต่อความมั่นคงของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงในภาคอีสาน. วารสารวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมและทรัพยากร มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 30(4), 234-252.

องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย. (2565). รายงานการพัฒนาชุมชนตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง ประจำปี 2565. กาญจนบุรี: องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย.

อนุชา วงศ์วิไล และปราณี สุขสวัสดิ์. (2563). การสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นในชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาจังหวัดลำปาง. วารสารวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 7(1), 45-63.

อรุณี อัครเดชาชัย, สมศักดิ์ บุญมา และวิมล ศรีสุข. (2561). การจัดการทรัพยากรในครัวเรือนตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของครัวเรือนเกษตรกร จังหวัดนครราชสีมา. วารสารเศรษฐศาสตร์การเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 12(3), 134-152.

Avery, G. C., & Bergsteiner, H. (2010). Sufficiency thinking: Thailand's gift to an unsustainable world. Allen & Unwin.

Kantabutra, S. (2014). Measuring corporate sustainability: A Thai approach. Measuring Business Excellence, 18(2), 73-88.

Piboolsravut, P. (2004). Sufficiency economy. ASEAN Economic Bulletin, 21(1), 127-134.

Prayukvong, W., & Olsen, M. (2009). Research on the sufficiency economy philosophy in Thailand: Past and future. ASEAN Economic Bulletin, 26(1), 105-123.

UNDP. (2007). Thailand human development report 2007: Sufficiency economy and human development. United Nations Development Programme.

United Nations Development Programme. (2007). Thailand human development report 2007: Sufficiency economy and human development. Bangkok: UNDP.

World Health Organization. (1997). WHOQOL: Measuring quality of life. Geneva: World Health Organization.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-10-31

รูปแบบการอ้างอิง

ศิริพร ณ ราชสีมา ศ. . (2025). การประยุกต์หลักเศรษฐกิจพอเพียงในวิถีชีวิตและคุณภาพชีวิตของชุมชน: กรณีบ้านหนองสาหร่าย จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 15(3-4), 4534–4550. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/JDAR/article/view/284594

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย