เรื่อง แบบจำลองพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี
บทความวิจัย
คำสำคัญ:
การรับรู้ประโยชน์, รับรู้ถึงความง่ายในการใช้งาน, ทัศนคติต่อการใช้งาน, การใช้บริการ e- service, สำนักงานอัยการสูงสุดบทคัดย่อ
การเสริมสร้างศักยภาพและพัฒนาขีดสมรรถนะของสำนักงานอัยการสูงสุดให้สามารถตอบสนองต่อความต้องการของสังคมและประเทศชาติจำเป็นต้องนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยมาประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติงานเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความรวดเร็ว เช่น การปฏิบัติงานด้านอำนวยความยุติธรรมรักษาผลประโยชน์ของรัฐ การคุ้มครองสิทธิเสรีภาพและช่วยเหลือทางกฎหมายแก่ประชาชน การนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยมาใช้จะช่วยพัฒนากระบวนการทำงานให้สอดคล้องกับกระแสความเจริญของสังคมในปัจจุบันและอนาคต การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการรับรู้ประโยชน์ ทัศนคติต่อการใช้งาน รับรู้ถึงความง่ายในการใช้งานและพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) 2) ศึกษาอิทธิพลของการรับรู้ประโยชน์ ทัศนคติต่อการใช้งาน รับรู้ถึงความง่ายในการใช้งานที่มีผลต่อพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) 3) พัฒนาแบบจำลองพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) งานวิจัยนี้ใช้การวิจัยแบบผสานวิธีระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ ในการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือประชาชนทั่วไปในเขตอัยการ ภาค 1 ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป ใน 9 จังหวัด ประกอบด้วย จังหวัดชัยนาท นครนายก นนทบุรี ปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา ลพบุรี สระบุรี สิงห์บุรี อ่างทอง จำนวน 320 คน ขนาดของกลุ่มตัวอย่างกำหนดโดยใช้เกณฑ์ 20 เท่าของตัวแปรสังเกต ใช้วิธีการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยแบบจำลองสมการโครงสร้าง ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักคือผู้บริหารและข้าราชการของสำนักงานอัยการสูงสุด รวมจำนวน 17 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) การรับรู้ประโยชน์ ทัศนคติต่อการใช้งาน รับรู้ถึงความง่ายในการใช้งานและพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) อยู่ในระดับมาก 2) การรับรู้ประโยชน์ ทัศนคติต่อการใช้งาน รับรู้ถึงความง่ายในการใช้งานที่มีผลต่อพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 และ 3) แบบจำลองพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) ที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น มีชื่อว่า“ BIU Model” (Behavioral Intention to Use) นอกจากนี้ ผลการวิจัยเชิงคุณภาพยังพบว่า ในการเพิ่มพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดตามกรอบทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) สำนักงานอัยการสูงสุดต้องมีการส่งเสริมคุณธรรมและจริยธรรมการทำงานเพื่อประชาชนด้วยความซื่อสัตย์สุจริตควบคู่กับการพัฒนาเทคโนโลยีการบริการที่ทันสมัยเพื่ออำนวยความสะดวกรวดเร็วกับประชาชน พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของสำนักงานอัยการสูงสุด
ด้านทักษะดิจิทัลเพื่อเพิ่มศักยภาพในการทำงานให้มีประสิทธิภาพสูงสุด ผลของงานวิจัยนี้สามารถนำไปเป็นแนวทางกำหนดนโยบายในการสร้างการเพิ่มพฤติกรรมความตั้งใจในการใช้บริการ e-service ของสำนักงานอัยการสูงสุดในการพัฒนาองค์กรสู่ความเป็นเลิศต่อไป
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานอัยการสูงสุด. (2567). เว็บไซต์สำนักงานอัยการสูงสุด. สืบค้นจาก https://www.ago.go.th/
Afriani, A. L., & Hayati, K. (2022). Analisis faktor-faktor penggunaan aplikasi dompet digital melalui Technology Acceptance Model (TAM). Jurnal Komunikasi, Masyarakat dan Keamanan, 4(2), 40.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211. https://doi.org/10.1016/0749-5978(91)90020-T
Al Kurdi, B., Alshurideh, M., Salloum, S., Obeidat, Z., & Al-Dweeri, R. (2020). An empirical investigation into examination of factors influencing university students’ behavior towards e-learning acceptance using SEM approach. International Journal of Interactive Mobile Technologies (iJIM), 14(2), 19–41. https://doi.org/10.3991/ijim.v14i02.11115
Aulia, A. R., & Rochmatullah, M. R. (2024). Penggunaan Audit Tool and Linked Archive System (ATLAS) oleh auditor KAP di Indonesia: Analisis perluasan Technology Acceptance Model (TAM). Journal of Economic, Business and Accounting (COSTING), 7(4), 7925–7839.
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340. https://doi.org/10.2307/249008
Davis, F. D., Bagozzi, R. P., & Warshaw, P. R. (1989). User acceptance of computer technology: A comparison of two theoretical models. Management Science, 35(8), 982–1003.
Fahmi, S. M., & Agustini, S. R. (2024). Analisis persepsi terhadap teknologi augmented reality dalam kegiatan pembelajaran di Kota Jambi menggunakan Technology Acceptance Model (TAM) (Studi kasus: SD, SMP, SMA Attaufiq). Jurnal Informatika dan Rekayasa Komputer (JAKAKOM), 4(1), 874–882.
Fishbein, M., & Ajzen, I. (1975). Belief, attitude, intention, and behavior: An introduction to theory and research. Reading, MA: Addison-Wesley.
Gliem, J. A., & Gliem, R. R. (2003, October). Calculating, interpreting, and reporting Cronbach’s alpha reliability coefficient for Likert-type scales. Paper presented at the 2003 Midwest Research-to-Practice Conference in Adult, Continuing, and Community Education, The Ohio State University, Columbus, OH.
Goodhue, D. L., & Thompson, R. L. (1995). Task-technology fit and individual performance. MIS Quarterly, 19(2), 213–236. https://doi.org/10.2307/249689
Hair, J. F., Sarstedt, M., Ringle, C. M., & Gudergan, S. P. (2018). Advanced issues in partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Sage.
Huda, M. N. (2023). Analysis of the critical factors of M-government service acceptance: An integrating theoretical model between TAM and ECM. Policy & Governance Review, 7(2), 109–124.
Indri, F., Wibowo, T., & Rahmadani, N. (2024). Digital learning acceptance among Indonesian university students using the extended Technology Acceptance Model (TAM). Journal of Educational Technology Research, 18(1), 45–60.
Leelavathi, R., Manjunath, S., & Somasundaram, T. (2023). Customer acceptance on usage of telemedicine application: Technology Acceptance Model (TAM). In Artificial Intelligence, Internet of Things, and Society 5.0 (pp. 311–325). Springer Nature Switzerland.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. New York: McGraw-Hill.
Nurhayati, N., Fitriah, E., Halimatusadiah, E., & Azis, R. (2023). Use of e-learning system in Technology Acceptance Model (TAM) on accredited PTS students in BAN-PT Bandung. KnE Social Sciences, 221–232.
Octafia, S. M., & Widia, E. (2023). Analisis Technology Acceptance Model (TAM) berdasarkan partisipasi UMKM perempuan: Kajian studi Kota Padang. Jurnal Inovasi Pendidikan Ekonomi (JIPE), 13(2), 102–112.
Putri, S. I., Affifatusholihah, L., & Lusianingrum, F. P. W. (2023). Theory Acceptance Model (TAM) untuk mengukur minat wanita dalam mengikuti pelatihan Prakerja. J-MAS (Jurnal Manajemen dan Sains), 8(1), 302–309.
Rafique, H., Ul-Islam, Z., & Shamim, A. (2024). Acceptance of e-learning technology by government school teachers: Application of extended technology acceptance model. Interactive Learning Environments, 32(6), 2970–2988. https://doi.org/10.1080/10494820.2022.2164783
Rakhmania, N. A., Multifiah, M., & Noor, I. (2024). The influence of the Technology Acceptance Model on the decision to pay ZIS through digital payment in Malang City. In Proceedings of the 1st International Conference on Social Science (ICSS), 3(2), 302–314.
Ramayani, C., Zainuddin, S. A. B., Said, N. B. M., Samudra, A. A., Areva, D., Harini, G., ... & Selvia, N. (2023). Application of Technology Acceptance Model (TAM) in the adoption of Accounting Information System (AIS) among Indonesia private universities. In M. A. Mohamed, S. Gherghina, M. N. M. Nasir, & A. Maemunah (Eds.), Finance, accounting and law in the digital age: The impact of technology and innovation in the financial services sector (pp. 419–428). Springer International Publishing. https://doi.org/10.1007/978-3-031-31381-5_36
Renatus, P., & Mushi, R. (2024). Digital governance and user trust in e-government services: A Technology Acceptance Model perspective. Journal of Governance and Innovation, 12(3), 215–230.
Richter, N. F., Hauff, S., Kolev, A. E., & Schubring, S. (2023). Dataset on an extended technology acceptance model: A combined application of PLS-SEM and NCA. Data in Brief, 48, 109190. https://doi.org/10.1016/j.dib.2023.109190
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Ronyastra, I. M., & Muhammad, E. K. (2019, May). Measuring acceptance level of online service for business permit in Surabaya using Technology Acceptance Model. In IOP Conference Series: Materials Science and Engineering, 528(1), 012077. IOP Publishing.
Setiono, D., Anggraini, T., & Hiram, T. P. B. P. S. (2022). Analisis Technology Acceptance Model pada E-Wallet menggunakan SEM-PLS. Sebatik, 26(2), 458–464.
Simanjuntak, D., Palah, R., & Ambarwati, S. (2024). Analysis of factors affecting digital payment adoption among small enterprises using the Technology Acceptance Model. Jurnal Ekonomi dan Bisnis Digital, 8(1), 55–70
Venkatesh, V., & Bala, H. (2008). Technology acceptance model 3 and a research agenda on interventions. Decision Sciences, 39(2), 273–315. https://doi.org/10.1111/j.1540-5915.2008.00192.x
Venkatesh, V., & Davis, F. D. (2000). A theoretical extension of the Technology Acceptance Model: Four longitudinal field studies. Management Science, 46(2), 186–204. https://doi.org/10.1287/mnsc.46.2.186.11926
Winarno, W. A., & Putra, H. S. (2020). Technology acceptance model of the Indonesian government financial reporting information systems. International Journal of Public Sector Performance Management, 6(1), 68–84.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
