รูปแบบและแนวทางการพัฒนานวัตกรรมเพื่อพัฒนาการศึกษาในยุคดิจิทัล

ชนกานต์ สุวรรณทรัพย์; มีนมาส  พรานป่า; ปัญญา ธีระวิทยเลิศ

ผู้แต่ง

ชนกานต์ สุวรรณทรัพย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
มีนมาส พรานป่า มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ปัญญา ธีระวิทยเลิศ นักวิจัยอิสระ

คำสำคัญ:

นวัตกรรม, การพัฒนานวัตกรรมทางการศึกษา, ยุคดิจิทัล

บทคัดย่อ

การศึกษาเป็นเครื่องมือในการพัฒนาการเรียนรู้ที่สำคัญในการพัฒนาคนให้เจริญงอกงามในทุกด้าน ดังนั้นการจัดการศึกษาให้แก่คนในชาติจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่ทุกประเทศชาติในโลกนี้ต้องดำเนินการอย่างจริงจัง โดยเฉพาะในโลกยุคดิจิทัล ที่มีการเปลี่ยนแปลงมากมาย โดยเฉพาะการเปลี่ยนแปลงทางด้านเทคโนโลยีการศึกษาที่พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้การจัดการศึกษาต้องให้สอดคล้องกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีดิจิทัล การจัดการศึกษาให้มีประสิทธิภาพ จึงต้องมีการพัฒนานวัตกรรมทางการศึกษาใหม่ ๆ โดยเฉพาะนวัตกรรมด้านหลักสูตร นวัตกรรมด้านการบริหารจัดการ และนวัตกรรมด้านการจัดการความรู้
สู่ผู้เรียน ในการสร้างหรือพัฒนานวัตกรรมทั้งสามประเภท จะมีหลักการและรูปแบบการพัฒนาที่คล้าย ๆ กัน คือ ขั้นแรก ต้องมีการสำรวจข้อมูล/วิเคราะห์เบื้องต้นที่จำเป็นต่อการพัฒนา ขั้นที่สอง เมื่อได้องค์ความรู้เพียงพอแล้วสามารถนำมาสร้างหรือพัฒนานวัตกรรม และรูปแบบการพัฒนานวัตกรรมเพื่อให้สามารถใช้แก้ปัญหาทางการศึกษา และขั้นที่สาม มีการตรวจสอบความถูกต้อง ความเหมาะสมของนวัตกรรมที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อปรับปรุงให้นวัตกรรมหรือต้นแบบที่สร้างขึ้น สามารถนำไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และขั้นตอนสุดท้าย มีการทดลองใช้จริงในกลุ่มเป้าหมายขนาดเล็ก เพื่อความมั่นใจว่าสิ่งที่พัฒนาขึ้นมาสามารถนำไปใช้จริงได้กับกลุ่มทั่วไป

เอกสารอ้างอิง

กรมวิชาการ. (2545). คู่มือการพัฒนาสื่อการเรียนรู้. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

จริยา ทองหอม, และสิริวรรณ ศรีพหล. (2560). การพัฒนาหลักสูตรออนไลน์เพื่อเสริมสร้างทักษะการสร้างสรรค์นวัตกรรม. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 138–155.

ชามา เทียนโสภา. (2566). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาเอกชนเพื่อส่งเสริมการเป็นองค์กรแห่งความสุข [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].

ญาณิฐา ราชคม, และมนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2567). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้กระบวนการวิจัยปฏิบัติการร่วมกับชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมและวัฒนธรรม, 8(3), 48–59.

ณัฐกุล กิ่งแก้ว. (2558). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวต่อการควบคุมตนเองในพฤติกรรมติดสมาร์ทโฟนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสตรีภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].

ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์, และศศิธร นาม่วงอ่อน. (2560). ผลการใช้หนังสืออิเล็กทรอนิกส์แบบมัลติมีเดียบนคอมพิวเตอร์พกพาสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(1), 156–166.

นพรัตน์ ชัยเรือง. (2562). รูปแบบการบริหารจัดการมหาวิทยาลัยตามเกณฑ์คุณภาพการศึกษาเพื่อการดำเนินการที่เป็นเลิศ: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 16(73), 31–43.

ปนัดดา หมอยา, และธรินธร นามวรรณ. (2561). การพัฒนาระบบการนิเทศแบบสอนแนะในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 24. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 15(65), 52–61.

พงศ์พิทักษ์ รัตนภักดี, และสิทธิพล อาจอินทร์. (2566). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม ว 21201 ความฉลาดรู้ในยุคดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลและการคิดอย่างมีวิจารณญาณ โดยการจัดการเรียนรู้แบบกรณีศึกษาร่วมกับสื่อสังคมออนไลน์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิจัย มข. สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 11(2), 98–108.

พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2550). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรม [เอกสารอัดสำเนา].

มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2562). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียนด้วยกระบวนการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม สำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.

รัตนานุสรณ์ ครองศักดิ์. (2555). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์โดยใช้ชุดการเรียนคณิตศาสตร์โดยวิธีการแก้ปัญหาเรื่องความเท่ากันทุกประการเพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดอย่างมีเหตุผลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.

ลัดสะหมี พอนไซ. (2565). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษามหาวิทยาลัยสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยหลักสูตรและการสอน, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร].

วุฒิชัย แม้นรัมย์. (2563). การพัฒนาสื่อการสอนบนเว็บไซต์ เรื่อง ข้อมูลและการประมวลผลข้อมูลสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนธัญบุรี. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4 กระทรวงศึกษาธิการ.

ศศิธร ศรีวงษ์ญาติดี. (2566). รูปแบบการบริหารจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในยุคดิจิทัล สำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(5), 729–754.

ศิริขวัญ ตาเปี้ย. (2568). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานของนักเรียนระดับ ปวช. ด้วยแพลตฟอร์ม Live Worksheets สาขาวิชาเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล (หยาดฝน) วิทยาลัยเทคนิคสันกำแพง. สำนักงานอาชีวศึกษาจังหวัดเชียงใหม่ สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.

สมพร หลิมเจริญ. (2552). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 [ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

สุคนธ์ สินธพานนท์. (2555). นวัตกรรมการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพของเยาวชน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อนงนาฏ อินกองงาม. (2566). รูปแบบการบริหารระบบสารสนเทศด้านการประกันคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐานของสำนักทดสอบทางการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(4), 1033–1058.